|

همایی کنار حمیدش پرید

محمدعلی سجادی.کارگردان فیلم «حمیدِ هما»

اوایل مهر است. تو پاییز را دوست داشتی. یادت هست این را گفتی؟ در پاییز به‌دنیا آمدی و در پاییز مردی! از مرگ گریزی نداریم هما. می‌دانستیم که تو می‌میری و ما خواهیم مرد و آنها خواهند مرد! اما مرگ هرگز نمی‌میرد! (این را همه می‌دانند حتی آنانی که خودشان را جاودانه تصور می‌کنند!) می‌دانستیم و می‌دانستی از این اهرمن درد رهایی خواهی یافت. اما چه باک که هم‌زمان با خبر مرگت، دو نفر دیگر هم مردند. مرگ احاطه‌مان کرده. هرچند همچون تو، زندگی باوریم.
به بهانه فیلم «حمیدِ هما» در زندگی‌ات غوطه خوردم و بار دیگر کسی را دیدم که از دل آرمان‌خواهی پدرش به سمت رؤیابافی جهید. نقش‌آفرین و نقاش نقش‌هایی شد که دوست می‌داشت. کنار کسی نشستی و همدل و همیارش شدی که خود سمند سرکش خیال‌بافی و کودکی بود. کسی که حمیدِ همات بود. آدمی چه می‌خواهد جز همین که فقط دلخوش بودنش نباشد و گرفتار چگونه‌بودنش شود و خودش را همچون تو به سلابه بکشد و بخواهد که در جهان گسترده آفرینش خدایی کوچک باشد و بیافریند. تو که از کودکی فریب شکلات‌هایی را خوردی که در خیابان‌های مسکو وعده‌اش را داده بودند، و با این فریب دلخوشکنک که همه‌مان دوستش داریم سر کردی. دلم نمی‌خواهد بنویسم. هرچه می‌نویسمت، بیشتر به بند کشیده می‌شوم.
بگذار همان تصاویری که از تو دارم در ذهنم بدرخشد. هرگز از یاد نمی‌برم آن روز که برف بارید، دوربین را برداشتیم و به‌همراه ماهور- پسرم، به پارک لاله رفتیم و تو شکفتی چنان که کودکی‌ات در برف‌ها دوید و همچنان می‌دود. دختر شهر شکلات، آیا در مرگ، طعم آن شکلات‌هایی را که قولش را در کودکی‌ات داده بودند می‌چشی؟! یا هم‌اکنون کنار حمیدت همچون همای پرواز می‌کنی؟! می‌دانم که دارم رؤیابافی می‌کنم. چون هیچ‌کس از گور برنخاست جز رؤیای ما!

اوایل مهر است. تو پاییز را دوست داشتی. یادت هست این را گفتی؟ در پاییز به‌دنیا آمدی و در پاییز مردی! از مرگ گریزی نداریم هما. می‌دانستیم که تو می‌میری و ما خواهیم مرد و آنها خواهند مرد! اما مرگ هرگز نمی‌میرد! (این را همه می‌دانند حتی آنانی که خودشان را جاودانه تصور می‌کنند!) می‌دانستیم و می‌دانستی از این اهرمن درد رهایی خواهی یافت. اما چه باک که هم‌زمان با خبر مرگت، دو نفر دیگر هم مردند. مرگ احاطه‌مان کرده. هرچند همچون تو، زندگی باوریم.
به بهانه فیلم «حمیدِ هما» در زندگی‌ات غوطه خوردم و بار دیگر کسی را دیدم که از دل آرمان‌خواهی پدرش به سمت رؤیابافی جهید. نقش‌آفرین و نقاش نقش‌هایی شد که دوست می‌داشت. کنار کسی نشستی و همدل و همیارش شدی که خود سمند سرکش خیال‌بافی و کودکی بود. کسی که حمیدِ همات بود. آدمی چه می‌خواهد جز همین که فقط دلخوش بودنش نباشد و گرفتار چگونه‌بودنش شود و خودش را همچون تو به سلابه بکشد و بخواهد که در جهان گسترده آفرینش خدایی کوچک باشد و بیافریند. تو که از کودکی فریب شکلات‌هایی را خوردی که در خیابان‌های مسکو وعده‌اش را داده بودند، و با این فریب دلخوشکنک که همه‌مان دوستش داریم سر کردی. دلم نمی‌خواهد بنویسم. هرچه می‌نویسمت، بیشتر به بند کشیده می‌شوم.
بگذار همان تصاویری که از تو دارم در ذهنم بدرخشد. هرگز از یاد نمی‌برم آن روز که برف بارید، دوربین را برداشتیم و به‌همراه ماهور- پسرم، به پارک لاله رفتیم و تو شکفتی چنان که کودکی‌ات در برف‌ها دوید و همچنان می‌دود. دختر شهر شکلات، آیا در مرگ، طعم آن شکلات‌هایی را که قولش را در کودکی‌ات داده بودند می‌چشی؟! یا هم‌اکنون کنار حمیدت همچون همای پرواز می‌کنی؟! می‌دانم که دارم رؤیابافی می‌کنم. چون هیچ‌کس از گور برنخاست جز رؤیای ما!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.