|

پرستارانی که اعتماد می‌دزدند

هلیا آبادی

می‌گویند خداوند انسان را درگیر حداقل دو مکان نکند؛ بیمارستان و دادگاه. اگر روزگار آن‌قدر برایتان سخت شود که ‌گیر هرکدامشان بیفتید، حتما باید کفش‌هایی آهنین بر پا کنید و اعصابی پولادین داشته باشید و آشنایانی که شما را همراهی کنند تا به نتیجه برسید اما فارغ از اینها در بسیاری از موارد هم هست که انگار دزدی بخشی از یک شغل است؛ مثل پرستاران داخل منزل. فرق ندارد پرستار کودک باشد یا بیمار یا فرد سالخورده خانواده. معمولا با هرکسی حرف بزنید می‌گوید: بله، دزدی می‌کنند؛ چه از گوشت و لوبیای خانه، چه از پول و لباس. به هر دلیلی خانواده ناگزیرند فردی دیگر را در جمع خود بپذیرند که به احتمال 99 درصد از نظر طبقه اجتماعی با آنان فرق دارد. خدمتکار یا پرستار صدمات بیشتری در زندگی خورده است. دروغ و مخفی‌کاری را جزء اصول اول رفتار خود می‌داند. مؤسسات پرستاری هم بیشتر مواقع هرکسی را که از راه می‌رسد، می‌پذیرند. برایشان امکان امتحان‌کردن وجود ندارد. وقتی درخواست زیاد است و هرکسی از خانه‌اش قهر می‌کند، یا از شهرستان به تهران می‌آید یا اینکه شوهرش خرجی‌اش را نمی‌دهد، چه کاری آسان‌تر از پرستارشدن در خانه‌ها. پیداکردن پرستار از کارهایی است که درصد خطای بالایی دارد. اگر به آگهی روزنامه‌های پرتیراژ مراجعه کنید و در دو نقش وارد شوید، خیلی ساده می‌فهمید که مؤسسات پرستاری بی‌هیچ نظارتی کار خود را دنبال می‌کنند. کافی است گوشی تلفن را بردارید و خود را نیازمند کار معرفی کنید. اینکه هم می‌توانید شبانه‌روزی کار کنید و هم به‌صورت نیمه‌وقت و می‌توانید آشپزی هم کنید، خیلی راحت به دفتر پرستاری دعوت می‌شوید. از شما یک شناسنامه می‌خواهند و یک آدرس. شما 24 ساعت به منزل فرد می‌روید یا 48 ساعت، اگر نخواهد عوض می‌شود و اگر بخواهد بلافاصله باید قرارداد بسته شود. حالا از آن طرف مؤسسات وقتی می‌خواهند با شما قرارداد ببندند، می‌گویند در جریان هستید که این افراد 90 درصدشان مشکل شخصیتی دارند. به این ترتیب بار مسئولیت را از گردن خود برمی‌دارند. حالا اگر معلوم شود که فرد پرستار دزدی کرده است، چه اتفاقی می‌افتد؟ معمولا مؤسسه طرف پرستار را می‌گیرد و پرستار موردنظر خیلی ساده زیر بار نمی‌رود و کتمان می‌کند تا زمان بخرد، همان زمان‌خریدنی که راه‌گشاست. چه اتفاقی برای شما می‌افتد؛ می‌توانید از راه قانونی وارد شوید. معمولا هم بسیاری نمی‌دانند اگر مورد دزدی قرار گرفتند، چگونه باید رفتار کنند. آنان نمی‌دانند کجا باید مراجعه کنند، نمی‌دانند وقتی که به‌ کلانتری بروند، چگونه با آنها برخورد می‌شود. نمی‌دانند پلیس چه رفتاری با آنها می‌کند؟ می‌ترسند گاهی به دلیل پولداربودن در معرض توهین بیشتری قرار بگیرند. نمی‌دانند که اگر شکایت کنند یا با 110 تماس بگیرند، به نتیجه مثبت می‌رسند یا نه؟ این روند مثال ساده‌ای است از برخی کمبودهایی که تا فردی درگیر نشود از آن اطلاع ندارد. توصیه‌هایی که به فرد مال‌باخته می‌شود، گذشتن است و فراموش‌کردن. دلیل هم ساده است؛ کلی پول و وقت خرج می‌شود و دست‌آخر هم چیزی به دست نمی‌آورد. با زندان‌رفتن دزد که مال‌باخته به پولش و... نمی‌رسد. قرار هم نیست با اصلاح این یک نفر، دنیا گلستان شود؟ معمولا گفته می‌شود: «حالا مگر چقدر بوده است؟ ولش کن». این چنین بسیاری از خیر شکایت و دنبال‌کردن دزدان از نوع پرستار یا کیف‌قاپ یا... می‌گذرند. چون نمی‌خواهند وارد این مسیر پرچاله شوند. در این میان هیچ‌کس هم مسئولیت را قبول نمی‌کند، نه مؤسسه نه ناظران مؤسسات.

می‌گویند خداوند انسان را درگیر حداقل دو مکان نکند؛ بیمارستان و دادگاه. اگر روزگار آن‌قدر برایتان سخت شود که ‌گیر هرکدامشان بیفتید، حتما باید کفش‌هایی آهنین بر پا کنید و اعصابی پولادین داشته باشید و آشنایانی که شما را همراهی کنند تا به نتیجه برسید اما فارغ از اینها در بسیاری از موارد هم هست که انگار دزدی بخشی از یک شغل است؛ مثل پرستاران داخل منزل. فرق ندارد پرستار کودک باشد یا بیمار یا فرد سالخورده خانواده. معمولا با هرکسی حرف بزنید می‌گوید: بله، دزدی می‌کنند؛ چه از گوشت و لوبیای خانه، چه از پول و لباس. به هر دلیلی خانواده ناگزیرند فردی دیگر را در جمع خود بپذیرند که به احتمال 99 درصد از نظر طبقه اجتماعی با آنان فرق دارد. خدمتکار یا پرستار صدمات بیشتری در زندگی خورده است. دروغ و مخفی‌کاری را جزء اصول اول رفتار خود می‌داند. مؤسسات پرستاری هم بیشتر مواقع هرکسی را که از راه می‌رسد، می‌پذیرند. برایشان امکان امتحان‌کردن وجود ندارد. وقتی درخواست زیاد است و هرکسی از خانه‌اش قهر می‌کند، یا از شهرستان به تهران می‌آید یا اینکه شوهرش خرجی‌اش را نمی‌دهد، چه کاری آسان‌تر از پرستارشدن در خانه‌ها. پیداکردن پرستار از کارهایی است که درصد خطای بالایی دارد. اگر به آگهی روزنامه‌های پرتیراژ مراجعه کنید و در دو نقش وارد شوید، خیلی ساده می‌فهمید که مؤسسات پرستاری بی‌هیچ نظارتی کار خود را دنبال می‌کنند. کافی است گوشی تلفن را بردارید و خود را نیازمند کار معرفی کنید. اینکه هم می‌توانید شبانه‌روزی کار کنید و هم به‌صورت نیمه‌وقت و می‌توانید آشپزی هم کنید، خیلی راحت به دفتر پرستاری دعوت می‌شوید. از شما یک شناسنامه می‌خواهند و یک آدرس. شما 24 ساعت به منزل فرد می‌روید یا 48 ساعت، اگر نخواهد عوض می‌شود و اگر بخواهد بلافاصله باید قرارداد بسته شود. حالا از آن طرف مؤسسات وقتی می‌خواهند با شما قرارداد ببندند، می‌گویند در جریان هستید که این افراد 90 درصدشان مشکل شخصیتی دارند. به این ترتیب بار مسئولیت را از گردن خود برمی‌دارند. حالا اگر معلوم شود که فرد پرستار دزدی کرده است، چه اتفاقی می‌افتد؟ معمولا مؤسسه طرف پرستار را می‌گیرد و پرستار موردنظر خیلی ساده زیر بار نمی‌رود و کتمان می‌کند تا زمان بخرد، همان زمان‌خریدنی که راه‌گشاست. چه اتفاقی برای شما می‌افتد؛ می‌توانید از راه قانونی وارد شوید. معمولا هم بسیاری نمی‌دانند اگر مورد دزدی قرار گرفتند، چگونه باید رفتار کنند. آنان نمی‌دانند کجا باید مراجعه کنند، نمی‌دانند وقتی که به‌ کلانتری بروند، چگونه با آنها برخورد می‌شود. نمی‌دانند پلیس چه رفتاری با آنها می‌کند؟ می‌ترسند گاهی به دلیل پولداربودن در معرض توهین بیشتری قرار بگیرند. نمی‌دانند که اگر شکایت کنند یا با 110 تماس بگیرند، به نتیجه مثبت می‌رسند یا نه؟ این روند مثال ساده‌ای است از برخی کمبودهایی که تا فردی درگیر نشود از آن اطلاع ندارد. توصیه‌هایی که به فرد مال‌باخته می‌شود، گذشتن است و فراموش‌کردن. دلیل هم ساده است؛ کلی پول و وقت خرج می‌شود و دست‌آخر هم چیزی به دست نمی‌آورد. با زندان‌رفتن دزد که مال‌باخته به پولش و... نمی‌رسد. قرار هم نیست با اصلاح این یک نفر، دنیا گلستان شود؟ معمولا گفته می‌شود: «حالا مگر چقدر بوده است؟ ولش کن». این چنین بسیاری از خیر شکایت و دنبال‌کردن دزدان از نوع پرستار یا کیف‌قاپ یا... می‌گذرند. چون نمی‌خواهند وارد این مسیر پرچاله شوند. در این میان هیچ‌کس هم مسئولیت را قبول نمی‌کند، نه مؤسسه نه ناظران مؤسسات.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.