|

درحال‌حاضر در پیشاتاریخ خود به سر می‌بریم

موسی اکرمی در ‌نشست‌ «اخلاق و سیاست»: با وجود پیشرفت‌های زیادی که در حوزه‌ علم، ثروت‌اندوزی و روابط سیاسی شده است و منجر به ادامه‌ جهانی نهاد حقوق بشر به‌مثابه دستاورد مهم انقلاب فرانسه شد، متأسفانه جنایات بسیاری هم رخ داده است. اگر از منظر اخلاقی به این تاریخ بنگریم، تاریخی بسیار دردناک خواهد بود. تز یازدهم فوئرباخ می‌گوید فیلسوفان تاکنون در پی تعبیر جهان بودند حال آنکه مسئله‌ اصلی تغییر جهان است. درحالی‌که اتفاقا فیلسوفان هر دو پروژه را پیش می‌برند؛ این دو پروژه پشت و روی یک سکه و مکمل یکدیگرند. باید اذعان کرد «تعبیر بدون تغییر و تغییر بدون تعبیر» معنا ندارد. به نظرم اعلامیه‌ جهانی حقوق بشر که ۳۰ ماده دارد، بسیار ارزنده است، اما هیچ تضمینی برای تحقق ندارد. مشکلات سیاسی که اکثر مشکلات ما هستند، با یک جهان واحد و یک کشور واحد جهانی حل خواهد شد، به شرط آنکه مرزهای سیاسی و جغرافیایی حذف شود. اسم این جهان را «زمین‌شهر» می‌گذارم و در کتاب آخرم یک قانون اساسی برای این زمین‌شهر عرضه کرده‌ام. در مقدمه‌ همین قانون اساسی که تلفیق و درهم‌تنیدگی تنگاتنگ اخلاق و سیاست را می‌بینید، سعی کرده‌ام شرایط تحقق عملی جامعه‌ای را توضیح و شرح دهم که ما انسان‌ها را از این‌همه بی‌عدالتی‌ها، ناآزادی‌ها و مصائب گوناگونی که امروز از آنها رنج می‌بریم، رهایی خواهد بخشید. در قانون اساسی زمین‌شهر تلاش کرده‌ام نشان دهم چه ساختار اقتصادی، اجتماعی و سیاسی لازم است تا انسان‌ها بتوانند به آن چیزی دست یابند که کرامت می‌نامیم؛ به انسان به‌مثابه موجودی که همه‌چیز برای اوست. امروزه جهان به سمتی می‌رود که آینده‌ بشر را تهدید می‌کند؛ اگر قرار باشد کره‌ زمین آینده‌ای داشته باشد، این امر با یک حکومت واحد جهانی امکان‌پذیر است. در اینجاست که معتقدم انسان تازه وارد تاریخ می‌شود. اگر به یک کشور واحد جهانی برسیم، تازه وارد تاریخ خود می‌شویم، درحال‌حاضر ما در پیشاتاریخ به سر می‌بریم. هیچ کشوری نمی‌تواند به‌تنهایی مدینه‌ فاضله خود را محقق کند، بلکه این مسئله یک پروژه‌‌ عام جهانی است. در این شرایط است که اخلاق و سیاست به‌هم گره می‌خورند و ما را از نگاه ماکیاولیستی موجود رهایی می‌بخشند.

موسی اکرمی در ‌نشست‌ «اخلاق و سیاست»: با وجود پیشرفت‌های زیادی که در حوزه‌ علم، ثروت‌اندوزی و روابط سیاسی شده است و منجر به ادامه‌ جهانی نهاد حقوق بشر به‌مثابه دستاورد مهم انقلاب فرانسه شد، متأسفانه جنایات بسیاری هم رخ داده است. اگر از منظر اخلاقی به این تاریخ بنگریم، تاریخی بسیار دردناک خواهد بود. تز یازدهم فوئرباخ می‌گوید فیلسوفان تاکنون در پی تعبیر جهان بودند حال آنکه مسئله‌ اصلی تغییر جهان است. درحالی‌که اتفاقا فیلسوفان هر دو پروژه را پیش می‌برند؛ این دو پروژه پشت و روی یک سکه و مکمل یکدیگرند. باید اذعان کرد «تعبیر بدون تغییر و تغییر بدون تعبیر» معنا ندارد. به نظرم اعلامیه‌ جهانی حقوق بشر که ۳۰ ماده دارد، بسیار ارزنده است، اما هیچ تضمینی برای تحقق ندارد. مشکلات سیاسی که اکثر مشکلات ما هستند، با یک جهان واحد و یک کشور واحد جهانی حل خواهد شد، به شرط آنکه مرزهای سیاسی و جغرافیایی حذف شود. اسم این جهان را «زمین‌شهر» می‌گذارم و در کتاب آخرم یک قانون اساسی برای این زمین‌شهر عرضه کرده‌ام. در مقدمه‌ همین قانون اساسی که تلفیق و درهم‌تنیدگی تنگاتنگ اخلاق و سیاست را می‌بینید، سعی کرده‌ام شرایط تحقق عملی جامعه‌ای را توضیح و شرح دهم که ما انسان‌ها را از این‌همه بی‌عدالتی‌ها، ناآزادی‌ها و مصائب گوناگونی که امروز از آنها رنج می‌بریم، رهایی خواهد بخشید. در قانون اساسی زمین‌شهر تلاش کرده‌ام نشان دهم چه ساختار اقتصادی، اجتماعی و سیاسی لازم است تا انسان‌ها بتوانند به آن چیزی دست یابند که کرامت می‌نامیم؛ به انسان به‌مثابه موجودی که همه‌چیز برای اوست. امروزه جهان به سمتی می‌رود که آینده‌ بشر را تهدید می‌کند؛ اگر قرار باشد کره‌ زمین آینده‌ای داشته باشد، این امر با یک حکومت واحد جهانی امکان‌پذیر است. در اینجاست که معتقدم انسان تازه وارد تاریخ می‌شود. اگر به یک کشور واحد جهانی برسیم، تازه وارد تاریخ خود می‌شویم، درحال‌حاضر ما در پیشاتاریخ به سر می‌بریم. هیچ کشوری نمی‌تواند به‌تنهایی مدینه‌ فاضله خود را محقق کند، بلکه این مسئله یک پروژه‌‌ عام جهانی است. در این شرایط است که اخلاق و سیاست به‌هم گره می‌خورند و ما را از نگاه ماکیاولیستی موجود رهایی می‌بخشند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.