|

معلولیت و سوء‌ استفاده سیاسی

محمد حشامی

شاید در زندگی هیچ‌چیزی سخت‌تر از این نباشد که کمی و کاستی داشته باشی و این کمی و کاستی به چشم نیاید؛ دچار ضعف باشی، نتوانی خوب حرکت کنی، نتوانی خوب صحبت کنی و نتوانی خوب دردت را بیان کنی تا آدم‌های دیگر متوجه شوند. آن وقت تنها از دور نگاهت می‌کنند، برایت دستی تکان می‌دهند و تنها دلی می‌سوزانند و بعد هم از تو عبور می‌کنند؛ درحالی‌که فقط چند ثانیه بیشتر در ذهن و جان‌شان ننشسته‌ای و به یادشان نمانده‌ای. حال‌وروز من هم تا سال‌ها همین بود؛ معلولی که به سختی حرف می‌زند، به‌سختی حرکت می‌کند و گاه احساس تنهایی چنانش فرامی‌گیرد که نمی‌داند باید چه کند. سال‌ها بود این احساس تلخ و مبهم با من همراه بود، احساس سخت ناتوانی از یک‌سو و از طرف دیگر، کمبود توجه از سوی افراد و نهادهای مسئول جامعه به من که خود باعث می‌شد در کنج آسایشگاه به این فکر کنم که دیگر فراموش شده‌ام. این حس مدت‌های مدید من را همراهی کرد و حتی چند سال قبل‌تر چنان من و کسانی که مانند من دچار معلولیتی بودند، اذیت شدند که نمی‌توان آن روزها را از یاد برد، تا اینکه دو سال قبل‌تر روزی خبر رسید قرار است وزیر کار، تعاون و رفاه اجتماعی از مرکز ما دیدن کند. خیلی‌ها، از جمله خود من گمان بردیم این هم مانند دیدارهای گذشته، تبلیغاتی است و کسی قرار نیست یک‌بار روی تخت ما بنشیند، یک‌بار ویلچر کهنه ما را حرکت دهد و از هزینه‌های گزاف فیزیوتراپی ما بپرسد؛ اما داستان طور دیگری بود. چند روزی بعد از آن کمک‌های بسیاری به ما شد. در هزینه‌های فیزیوتراپی ما را همراهی کردند. به دوستانی که توانایی فعالیت و کار داشتند، وام دادند و سعی کرده‌اند بسیاری از خانواده‌های معلولان صاحب مسکن شوند. در سال 92 و 93 در بحث فیزیوتراپی، کاردرمانی، گفتاردرمانی و شنوایی‌سنجی و در بحث ارتوپدی زیر پوشش قرار گرفتیم و حمایت شدیم و حتی شنیده‌ام بسیاری از دوستان همراه من در شهرهای محروم هم حمایت‌شده‌اند. تا اینکه دیروز از رادیو مجلس شنیدم از آقای وزیر به‌خاطر کم‌کاری در رسیدن به شرایط معلولان سؤال شده است و ایشان کارت زرد گرفته‌اند. من نمی‌دانم شرایط سؤال مجلس از وزرا چگونه است. نمی‌دانم چه سبب می‌شود از یک وزیر سؤال بپرسند یا نماینده‌ها براساس چه اطلاعاتی از وزرا سؤال می‌کنند؛ اما یک‌چیز را می‌دانم؛ اینکه کاش این نماینده‌ها سال‌ها قبل‌تر که اوضاع ما در شرایط بغرنجی بود از وزیران سؤال می‌کردند. کاش آن موقع که گفته می‌شد هزینه‌های ما صرف امور دیگر شده است، به یاد ما می‌افتادند. من نمی‌گویم الان شرایط برای معلولان، بهشت است؛ اما به طور قطع خیلی بهتر از دو سال پیش است و ما آن را احساس می‌کنیم. کاش نمایندگان مجلس حالا که گفتمان معلولان و ضرورت بررسی شرایط آنها به سطح جامعه آمده است، از ما استفاده سیاسی نمی‌کردند و کاش به جای سنگ‌‌اندازی مقابل چرخ‌های ویلچرها، دست ما و آقای وزیر را می‌گرفتند تا چرخ سلامت ما هم بهتر بچرخد. کاش نمایندگان مجلس ما معلولان را همراهی می‌کردند.

شاید در زندگی هیچ‌چیزی سخت‌تر از این نباشد که کمی و کاستی داشته باشی و این کمی و کاستی به چشم نیاید؛ دچار ضعف باشی، نتوانی خوب حرکت کنی، نتوانی خوب صحبت کنی و نتوانی خوب دردت را بیان کنی تا آدم‌های دیگر متوجه شوند. آن وقت تنها از دور نگاهت می‌کنند، برایت دستی تکان می‌دهند و تنها دلی می‌سوزانند و بعد هم از تو عبور می‌کنند؛ درحالی‌که فقط چند ثانیه بیشتر در ذهن و جان‌شان ننشسته‌ای و به یادشان نمانده‌ای. حال‌وروز من هم تا سال‌ها همین بود؛ معلولی که به سختی حرف می‌زند، به‌سختی حرکت می‌کند و گاه احساس تنهایی چنانش فرامی‌گیرد که نمی‌داند باید چه کند. سال‌ها بود این احساس تلخ و مبهم با من همراه بود، احساس سخت ناتوانی از یک‌سو و از طرف دیگر، کمبود توجه از سوی افراد و نهادهای مسئول جامعه به من که خود باعث می‌شد در کنج آسایشگاه به این فکر کنم که دیگر فراموش شده‌ام. این حس مدت‌های مدید من را همراهی کرد و حتی چند سال قبل‌تر چنان من و کسانی که مانند من دچار معلولیتی بودند، اذیت شدند که نمی‌توان آن روزها را از یاد برد، تا اینکه دو سال قبل‌تر روزی خبر رسید قرار است وزیر کار، تعاون و رفاه اجتماعی از مرکز ما دیدن کند. خیلی‌ها، از جمله خود من گمان بردیم این هم مانند دیدارهای گذشته، تبلیغاتی است و کسی قرار نیست یک‌بار روی تخت ما بنشیند، یک‌بار ویلچر کهنه ما را حرکت دهد و از هزینه‌های گزاف فیزیوتراپی ما بپرسد؛ اما داستان طور دیگری بود. چند روزی بعد از آن کمک‌های بسیاری به ما شد. در هزینه‌های فیزیوتراپی ما را همراهی کردند. به دوستانی که توانایی فعالیت و کار داشتند، وام دادند و سعی کرده‌اند بسیاری از خانواده‌های معلولان صاحب مسکن شوند. در سال 92 و 93 در بحث فیزیوتراپی، کاردرمانی، گفتاردرمانی و شنوایی‌سنجی و در بحث ارتوپدی زیر پوشش قرار گرفتیم و حمایت شدیم و حتی شنیده‌ام بسیاری از دوستان همراه من در شهرهای محروم هم حمایت‌شده‌اند. تا اینکه دیروز از رادیو مجلس شنیدم از آقای وزیر به‌خاطر کم‌کاری در رسیدن به شرایط معلولان سؤال شده است و ایشان کارت زرد گرفته‌اند. من نمی‌دانم شرایط سؤال مجلس از وزرا چگونه است. نمی‌دانم چه سبب می‌شود از یک وزیر سؤال بپرسند یا نماینده‌ها براساس چه اطلاعاتی از وزرا سؤال می‌کنند؛ اما یک‌چیز را می‌دانم؛ اینکه کاش این نماینده‌ها سال‌ها قبل‌تر که اوضاع ما در شرایط بغرنجی بود از وزیران سؤال می‌کردند. کاش آن موقع که گفته می‌شد هزینه‌های ما صرف امور دیگر شده است، به یاد ما می‌افتادند. من نمی‌گویم الان شرایط برای معلولان، بهشت است؛ اما به طور قطع خیلی بهتر از دو سال پیش است و ما آن را احساس می‌کنیم. کاش نمایندگان مجلس حالا که گفتمان معلولان و ضرورت بررسی شرایط آنها به سطح جامعه آمده است، از ما استفاده سیاسی نمی‌کردند و کاش به جای سنگ‌‌اندازی مقابل چرخ‌های ویلچرها، دست ما و آقای وزیر را می‌گرفتند تا چرخ سلامت ما هم بهتر بچرخد. کاش نمایندگان مجلس ما معلولان را همراهی می‌کردند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.