2500 روز و همچنان مسئله امنیت شغلی
سیدمحسن هاشمی
«اهالی خانواده بزرگ سینمای ایران میخواستیم در خانه سینما گردهم جمع شویم تا از فقدان امنیت شغلی سخن بگوییم. اما ناچار از لغو گردهمایی شدیم. آیا نشانهای روشنتر از این برای نبود امنیت شغلی وجود دارد؟» آنچه در بالا آمد، بیانیه کوتاه هیأتمدیره خانه سینماست که در ساعت ٢٣ روز هفدهم مرداد سال ١٣٨٩ در پی لغو گردهماییشان بهمنظور رساندن صدای اصناف برای تأمین امنیت شغلی صادر شد. زمستان سال 87 بود که خانه سینما در پی نیازسنجی از اصناف، مسئله «امنیت شغلی» را بهعنوان اولویت نخست فعالیتهایش وجهه همت خود کرد. در این مسیر با تهیه و تنظیم طرح امنیت شغلی کوشید تا نظر تصمیمگیرندگان و در رأس آنها وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی را به تدبیر و چارهاندیشی برای این معضل جلب کند. اما دریغ از کوچکترین واکنش و حتی اعلان دریافت این طرح از سوی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی بهعنوان مسئول قانونی زیرساختهای هنری و حتی کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی بهعنوان نهاد مقنن و ناظر دستگاههای اجرائی؟! چندروز بعدتر در بیستوسوم مردادماه،500 نفر از سینماگران نامه تشکری از محمدمهدی عسگرپور، رئیس هیأتمدیره و مدیرعامل خانه سینما، دریافت کردند که
حمایتشان را از گردهمایی امنیت شغلی ستوده بود. در آن نامه آمده بود: «برای پیگیری چند مطالبه مشخص از بخشهای دولتی تقریبا تمام مسیرهای ممکن را در طول 20 ماه طی کردیم؛ مذاکره، ملاقات، مکاتبات متعدد و...
سرفصل این مطالبات عبارت بود از موضوع امنیت شغلی و خوب واقفید که مؤلفههای امنیت شغلی متعدد است اما تمرکز اصلی ما روی مباحثی از قبیل بیمه بیکاری و استقرار نظام صنفی در عرصه سینما بود». البته که آن کوششهای هیأتمدیره جامعه اصناف سینمایی به دلیل خودعقلکلپنداری دولتمردان دولت دهم ره به جایی نبرد اما این پرسش همچنان باقی است که دولت تدبیر و امید که انتظار شنیدهشدن و کوشش در تأمین مطالبات قانونی اصناف را میتوان از آن داشت، آیا کارنامه قابلقبولی در این عرصه ارائه کرده است؟ کدام تسهیل مقررات برای تأمین امنیت شغلی سینماگران به انجام رسیده است؟ کدام اعتبار و بودجه بهعنوان آغازی بر اجرای طرح کمکهزینه بیکاری تأمین و پرداخت شده؟ برای حضور روشمند و مؤثر نمایندگان جامعه اصناف سینمایی (خانه سینما) در شوراهای تصمیمگیری، بهمنظور مقدمهای بر استقرار نظام صنفی چه اقدامی صورت گرفته؟ برای صیانت از شاغلان اصناف سینمایی کدامین گردش کار در فرایند صدور پروانه نمایش تدبیر شده است؟ شفافسازی ارائه تسهیلات دولتی در کدام مرحله اقدام عملی قرار دارد؟ پاسخ عملی به این پرسشها (و نه گزارش اداری) گویای اراده راستین دولت تدبیر و
امید در اجرای مطالبات جامعه اصناف سینمایی است!
«اهالی خانواده بزرگ سینمای ایران میخواستیم در خانه سینما گردهم جمع شویم تا از فقدان امنیت شغلی سخن بگوییم. اما ناچار از لغو گردهمایی شدیم. آیا نشانهای روشنتر از این برای نبود امنیت شغلی وجود دارد؟» آنچه در بالا آمد، بیانیه کوتاه هیأتمدیره خانه سینماست که در ساعت ٢٣ روز هفدهم مرداد سال ١٣٨٩ در پی لغو گردهماییشان بهمنظور رساندن صدای اصناف برای تأمین امنیت شغلی صادر شد. زمستان سال 87 بود که خانه سینما در پی نیازسنجی از اصناف، مسئله «امنیت شغلی» را بهعنوان اولویت نخست فعالیتهایش وجهه همت خود کرد. در این مسیر با تهیه و تنظیم طرح امنیت شغلی کوشید تا نظر تصمیمگیرندگان و در رأس آنها وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی را به تدبیر و چارهاندیشی برای این معضل جلب کند. اما دریغ از کوچکترین واکنش و حتی اعلان دریافت این طرح از سوی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی بهعنوان مسئول قانونی زیرساختهای هنری و حتی کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی بهعنوان نهاد مقنن و ناظر دستگاههای اجرائی؟! چندروز بعدتر در بیستوسوم مردادماه،500 نفر از سینماگران نامه تشکری از محمدمهدی عسگرپور، رئیس هیأتمدیره و مدیرعامل خانه سینما، دریافت کردند که
حمایتشان را از گردهمایی امنیت شغلی ستوده بود. در آن نامه آمده بود: «برای پیگیری چند مطالبه مشخص از بخشهای دولتی تقریبا تمام مسیرهای ممکن را در طول 20 ماه طی کردیم؛ مذاکره، ملاقات، مکاتبات متعدد و...
سرفصل این مطالبات عبارت بود از موضوع امنیت شغلی و خوب واقفید که مؤلفههای امنیت شغلی متعدد است اما تمرکز اصلی ما روی مباحثی از قبیل بیمه بیکاری و استقرار نظام صنفی در عرصه سینما بود». البته که آن کوششهای هیأتمدیره جامعه اصناف سینمایی به دلیل خودعقلکلپنداری دولتمردان دولت دهم ره به جایی نبرد اما این پرسش همچنان باقی است که دولت تدبیر و امید که انتظار شنیدهشدن و کوشش در تأمین مطالبات قانونی اصناف را میتوان از آن داشت، آیا کارنامه قابلقبولی در این عرصه ارائه کرده است؟ کدام تسهیل مقررات برای تأمین امنیت شغلی سینماگران به انجام رسیده است؟ کدام اعتبار و بودجه بهعنوان آغازی بر اجرای طرح کمکهزینه بیکاری تأمین و پرداخت شده؟ برای حضور روشمند و مؤثر نمایندگان جامعه اصناف سینمایی (خانه سینما) در شوراهای تصمیمگیری، بهمنظور مقدمهای بر استقرار نظام صنفی چه اقدامی صورت گرفته؟ برای صیانت از شاغلان اصناف سینمایی کدامین گردش کار در فرایند صدور پروانه نمایش تدبیر شده است؟ شفافسازی ارائه تسهیلات دولتی در کدام مرحله اقدام عملی قرار دارد؟ پاسخ عملی به این پرسشها (و نه گزارش اداری) گویای اراده راستین دولت تدبیر و
امید در اجرای مطالبات جامعه اصناف سینمایی است!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.