پیمان «استارت جدید» جواب داده است
زمان رویارویی با حقیقت
جان کری . مترجم: حمیدرضا آریانپور
سه سال پیش در چنین روزی-8 آوریل 2010- پرزیدنت «اوباما» و «دیمیتری مدودف» توافقنامه «استارت جدید» را برای کاهش توان استراتژیک اتمی آمریکا و روسیه برای رسیدن به پایینترین سطح از روزهایی که «دوایت آیزنهاور» رییسجمهور بود و جنگ سرد رابطه ما با روسیه را تعریف میکرد، امضا کردند. دسامبر آن سال در سنا، ما در شرایط اختلاف دو حزب با دست و پنجه نرم کردنهایی در مسیر تصویب این حکم 71 رای به دست آوردیم؛ حکمی مبنی بر اینکه کنترل و وفاق بر سر عدم گسترش سلاح میتوانند همزمان روی دهند حتی در فرهنگ سیاسی دو قطبی. آن حکم از سوی پشتیبانان این پیمان از «هنری کیسینجر» و «جیمز بیکر»- و هر وزیر خارجه در قید حیات دیگری- گرفته تا پرزیدنت «جورج هربرت واکر بوش» بازتایید شد. هنوز هنگامی که متذکر میشوم که پیمانهای جاهطلبانه بسیار بیشتر دیگری پیشتر با 90 یا 95 رای تصویب شده بودند، یکی از همکارانم به فکر فرو میرود که در واشنگتن بیش از حد حزبی شده آیا 71 همان 95 جدید نیست؟ مفتخرم که در پایان ما پیامی را به جهان فرستادیم که در سیاست خارجی آمریکا، هرچند مسیر سربالایی و پیروزی بعید باشد، سیاست حزبی همچنان میتواند بر لبه آب متوقف شود.
اما مایلم کشورم را در مسیر بازگشت به روزهای نهچندان دوری ببینم که بر سر این مسایل حیاتی هم رایی وجود داشت، چراکه تعهد به کنترل و عدم گسترش سلاح که در دوران پرزیدنت نیکسون و ریگان آغاز شد باید در آینده هم به خوبی ادامه یابد. چگونه چنین کنیم؟ با پیگیری بیرحمانه واقعیت آغاز کنیم و واقعیت این است که در طول سالهایی که این پیمان به اجرا درآمده، به رغم زنگهای هشداری که دشمنان پیمان به صدا درآوردهاند، پیمان درست همانگونه که اعلان شده بود جواب داده است. ما و روسها هر دو «چکمههایی را بر زمین دیگری داریم»، بازرسانی که فعالیتهای داخلی توان استراتژیک مربوط را تحتنظارت دارند. پیمان «استارت جدید» ثبات و پیشبینیپذیری بین بزرگترین قدرتهای اتمی جهان را چنان که نوید داده بودیم حفظ میکند. تاکنون، ایالات متحده و روسیه 78 بازرسی از سایتها را کامل کردهاند. مهمتر از آن، بیش از 4000 سند درباره تعداد، موقعیت و تحرکات توان استراتژیک معاوضه شده است. ما اکنون تصویری آنی از آنچه برای توان استراتژیک روسها رخ میدهد داریم و آنها هم تصویری مشابه از ما دارند. به این ترتیب گروههای بازرسی پیوسته در حال تایید این هستند که
رژیم تصدیق پیمان جواب میدهد. دانش دقیق و به هنگام از توان اتمی یکدیگر، خطر سوءتفاهم، بدگمانی و تصمیمگیری و تحلیلهای مبتنی بر «بدترین سناریو» را کاهش میدهد. چنین دلگرمی و پیشبینیپذیری دوطرفهای برای ثبات بینالمللی حیاتی است. با نگاه به آینده، دولت به پیشبرد سیاستهای امنیتی اتمی به طرقی که مطابق چالشهای دنیای کنونی و به همان اندازه افق پیشرو باشد، ادامه میدهد. میدانیم که مفهوم سنتی از تهدید اتمی -این ایده که یک کشور به خاطر ترس از تلافی اتمی، جنگ اتمی را آغاز نخواهد کرد- درباره تروریستها کاربردی ندارد. میدانیم که بزرگترین تهدید اتمی برای ما دیگر معاوضه اتمی در مقیاس بزرگ نیست بلکه این خطر است که تروریستها بتوانند به مواد اتمی یا بدتر به سلاح اتمی دست پیدا کنند. به همین دلیل است که اقدام هماهنگ از سوی ایالات متحده و روسیه - و در واقع از سوی تمام کشورهای دارای سلاح اتمی- برای کاهش سلاحها مهم است. این کاهش دست به دست تلاشها برای تقویت رژیم عدم گسترش سلاحهای اتمی، کشورهایی مانند کرهشمالی را پاسخگو نگاه خواهد داشت و امنیت مواد اتمی آسیبپذیر را در سراسر جهان علیه سرقت تروریستی تامین خواهد کرد.
واشنگتن و مسکو مسوولیتی ویژه دارند تا نمونهای برای دنیا باشند چراکه ما همچنان بیش از 90درصد سلاحهای اتمی روی کره زمین را تولید میکنیم. هنگام امضای پیمان «استارت جدید» سه سال پیش در پراگ، پرزیدنت اوباما روشن کرد که قصد دارد در پی کاهش تمام انواع سلاحهای اتمی باشد، استراتژیک و غیراستراتژیک، آماده یا غیرآماده. ما در جهت این هدف به شیوهای پیشبینیشده و گامبهگام حرکت میکنیم، با مشورت کنشگرایانه با کنگره، گفتوگو با متحدانمان و با شرکت دادن روسیه در مذاکرات آینده. روشنتر بگویم: کاهش سلاحهای اتمی پایان کار نیست بلکه وسیلهای است برای ایجاد دنیایی امنتر و باثباتتر. ما تنها نسبت به کاهشی اقدام میکنیم که در جهت منافع ملی ما و متحدانمان باشد. اما در سالروز امضای این پیمان دچار اشتباه نشوید: «استارت جدید» نه نخستین گام بود و نه آخرین، بلکه گامی ضروری بود که ما را به پیش خواهد برد. در دنیایی خطرناک و در حال تغییر، اینها واقعیات هستند و در حالی که با تهدیدهای زیاد و گسترده روبهروییم، از طریق همین واقعیات است که باید وفاق را بازسازی کنیم و آنچه را که باید برای امن نگاه داشتن آمریکا انجام دهیم.
*وزیر خارجه آمریکا
منبع: فارنپالیسی
سه سال پیش در چنین روزی-8 آوریل 2010- پرزیدنت «اوباما» و «دیمیتری مدودف» توافقنامه «استارت جدید» را برای کاهش توان استراتژیک اتمی آمریکا و روسیه برای رسیدن به پایینترین سطح از روزهایی که «دوایت آیزنهاور» رییسجمهور بود و جنگ سرد رابطه ما با روسیه را تعریف میکرد، امضا کردند. دسامبر آن سال در سنا، ما در شرایط اختلاف دو حزب با دست و پنجه نرم کردنهایی در مسیر تصویب این حکم 71 رای به دست آوردیم؛ حکمی مبنی بر اینکه کنترل و وفاق بر سر عدم گسترش سلاح میتوانند همزمان روی دهند حتی در فرهنگ سیاسی دو قطبی. آن حکم از سوی پشتیبانان این پیمان از «هنری کیسینجر» و «جیمز بیکر»- و هر وزیر خارجه در قید حیات دیگری- گرفته تا پرزیدنت «جورج هربرت واکر بوش» بازتایید شد. هنوز هنگامی که متذکر میشوم که پیمانهای جاهطلبانه بسیار بیشتر دیگری پیشتر با 90 یا 95 رای تصویب شده بودند، یکی از همکارانم به فکر فرو میرود که در واشنگتن بیش از حد حزبی شده آیا 71 همان 95 جدید نیست؟ مفتخرم که در پایان ما پیامی را به جهان فرستادیم که در سیاست خارجی آمریکا، هرچند مسیر سربالایی و پیروزی بعید باشد، سیاست حزبی همچنان میتواند بر لبه آب متوقف شود.
اما مایلم کشورم را در مسیر بازگشت به روزهای نهچندان دوری ببینم که بر سر این مسایل حیاتی هم رایی وجود داشت، چراکه تعهد به کنترل و عدم گسترش سلاح که در دوران پرزیدنت نیکسون و ریگان آغاز شد باید در آینده هم به خوبی ادامه یابد. چگونه چنین کنیم؟ با پیگیری بیرحمانه واقعیت آغاز کنیم و واقعیت این است که در طول سالهایی که این پیمان به اجرا درآمده، به رغم زنگهای هشداری که دشمنان پیمان به صدا درآوردهاند، پیمان درست همانگونه که اعلان شده بود جواب داده است. ما و روسها هر دو «چکمههایی را بر زمین دیگری داریم»، بازرسانی که فعالیتهای داخلی توان استراتژیک مربوط را تحتنظارت دارند. پیمان «استارت جدید» ثبات و پیشبینیپذیری بین بزرگترین قدرتهای اتمی جهان را چنان که نوید داده بودیم حفظ میکند. تاکنون، ایالات متحده و روسیه 78 بازرسی از سایتها را کامل کردهاند. مهمتر از آن، بیش از 4000 سند درباره تعداد، موقعیت و تحرکات توان استراتژیک معاوضه شده است. ما اکنون تصویری آنی از آنچه برای توان استراتژیک روسها رخ میدهد داریم و آنها هم تصویری مشابه از ما دارند. به این ترتیب گروههای بازرسی پیوسته در حال تایید این هستند که
رژیم تصدیق پیمان جواب میدهد. دانش دقیق و به هنگام از توان اتمی یکدیگر، خطر سوءتفاهم، بدگمانی و تصمیمگیری و تحلیلهای مبتنی بر «بدترین سناریو» را کاهش میدهد. چنین دلگرمی و پیشبینیپذیری دوطرفهای برای ثبات بینالمللی حیاتی است. با نگاه به آینده، دولت به پیشبرد سیاستهای امنیتی اتمی به طرقی که مطابق چالشهای دنیای کنونی و به همان اندازه افق پیشرو باشد، ادامه میدهد. میدانیم که مفهوم سنتی از تهدید اتمی -این ایده که یک کشور به خاطر ترس از تلافی اتمی، جنگ اتمی را آغاز نخواهد کرد- درباره تروریستها کاربردی ندارد. میدانیم که بزرگترین تهدید اتمی برای ما دیگر معاوضه اتمی در مقیاس بزرگ نیست بلکه این خطر است که تروریستها بتوانند به مواد اتمی یا بدتر به سلاح اتمی دست پیدا کنند. به همین دلیل است که اقدام هماهنگ از سوی ایالات متحده و روسیه - و در واقع از سوی تمام کشورهای دارای سلاح اتمی- برای کاهش سلاحها مهم است. این کاهش دست به دست تلاشها برای تقویت رژیم عدم گسترش سلاحهای اتمی، کشورهایی مانند کرهشمالی را پاسخگو نگاه خواهد داشت و امنیت مواد اتمی آسیبپذیر را در سراسر جهان علیه سرقت تروریستی تامین خواهد کرد.
واشنگتن و مسکو مسوولیتی ویژه دارند تا نمونهای برای دنیا باشند چراکه ما همچنان بیش از 90درصد سلاحهای اتمی روی کره زمین را تولید میکنیم. هنگام امضای پیمان «استارت جدید» سه سال پیش در پراگ، پرزیدنت اوباما روشن کرد که قصد دارد در پی کاهش تمام انواع سلاحهای اتمی باشد، استراتژیک و غیراستراتژیک، آماده یا غیرآماده. ما در جهت این هدف به شیوهای پیشبینیشده و گامبهگام حرکت میکنیم، با مشورت کنشگرایانه با کنگره، گفتوگو با متحدانمان و با شرکت دادن روسیه در مذاکرات آینده. روشنتر بگویم: کاهش سلاحهای اتمی پایان کار نیست بلکه وسیلهای است برای ایجاد دنیایی امنتر و باثباتتر. ما تنها نسبت به کاهشی اقدام میکنیم که در جهت منافع ملی ما و متحدانمان باشد. اما در سالروز امضای این پیمان دچار اشتباه نشوید: «استارت جدید» نه نخستین گام بود و نه آخرین، بلکه گامی ضروری بود که ما را به پیش خواهد برد. در دنیایی خطرناک و در حال تغییر، اینها واقعیات هستند و در حالی که با تهدیدهای زیاد و گسترده روبهروییم، از طریق همین واقعیات است که باید وفاق را بازسازی کنیم و آنچه را که باید برای امن نگاه داشتن آمریکا انجام دهیم.
*وزیر خارجه آمریکا
منبع: فارنپالیسی
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.