|

سطل‌هایی برای شفافیت

کیوان کثیریان

جای شگفتی است که دلواپسان جعلی، مسائل سینما را به تغییر یک نام تقلیل داده‌اند و گروهی از سر ناآگاهی در این زمین باتلاقی بازی می‌کنند. عجیب است کسانی که باید بابت خرابکاری‌ها و فجایعی که در سینما به بار آوردند محاکمه شوند، سردمدار دفاع از سینما شده‌اند و خیلی‌ها یادشان رفته چه افتضاحاتی در دولت قبل در حوزه سینما به بار آمده بود. شگفت‌آور است که دلواپسان روی فراموشکاری و ضعف حافظه تاریخی سینمادوستان و مردم ایران زیاده از حد حساب کرده‌اند. جواد شمقدری خود را جای افکار عمومی گذاشته و بیانیه می‌دهد و یادش رفته که همراهان سینماگرش در دوره مدیریتش کمتر از انگشتان یک دست بودند و با رفتنش موجی از شعف و شادمانی سینما را فراگرفت. حالا سردمدار دلواپسان جعلی سینما که روزگاری در زمان مناظره‌ها دست رئیس‌جمهور وقت را می‌بوسید و در سفرهای اخیر رئیس‌جمهور پیشین نقش فیلم‌بردار را بازی می‌کرد، سودای بازگشت در سر می‌پروراند. او که وردست صاحب نظریه مکتب ایرانی بود و در کنارش باافتخار عکس یادگاری می‌گرفت، حالا با نام ایران علم مخالفت افراشته است و داد «وافجرا» سر داده است. واعجبا! یا رئیس اسبق یکی از صنوف سینمایی که از عوامل اصلی تعطیلی خانه سینما بود، پس از مدت‌ها سر از لاک بیرون آورده و پشت‌سرهم درباره صنف و جشنواره ایران و مسائل سینما به سود دلواپسان صحبت می‌کند و همچنان به بازی دوطرفه ادامه می‌دهد و مقصران اصلی وضعیت فعلی، بی‌شک و مستقیما وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و معاونت سینمایی هستند. حالا که در حوزه سیاست و اقتصاد، کار رسیدگی به تخلفات متهمان به فساد و اجرای حکم آنان - در هر پست و جایگاهی- به روالی پذیرفتنی، تبدیل شده است، چرا در حوزه سینما نباید این اتفاق بیفتد؟ چرا سازمان سینمایی با اغماض و چشم‌پوشی با متخلفان گذشته برخورد می‌کند؟ چرا شفاف‌سازی را در دستور کار قرار نمی‌دهد؟ چرا با مسکوت‌گذاشتن تخلفات عجیب‌وغریب گذشته، موجبات جری‌شدن و سوءاستفاده کسانی را فراهم آورده که به‌جای شرمندگی حالا باید با فرار به جلو برای همگان تعیین‌تکلیف کنند؟ این تبصره که قرار نیست در دولت فعلی مثل قبلی‌ها بگم‌بگم راه بیندازیم، تا جایی کاربرد دارد که باعث سوءاستفاده متخلفان و آسودگی خاطر آنان نشود. پس متخلف، کی و طی چه پروسه‌ای باید تاوان عملکردش را پس بدهد؟ اگر این‌طور باشد که هیچ خطاکاری خود را در معرض خطر نمی‌بیند و تازه، در وسط میدان، رجز می‌خواند و بانگ «هل من مبارز» سر می‌دهد. عکس‌های مشهوری از سیاست‌مداران و مدیران متخلف و مختلس اوکراین در فضای مجازی دست‌به‌دست می‌شود که مردم آنها را در سطل زباله انداخته‌اند و آنها را به نهایت شرمندگی مجبور کرده‌اند. اگر قرار است شفافیت در دستور کار قرار بگیرد و هرکس تاوان کارش را پس بدهد، وجود این سطل‌های زباله می‌تواند موجب شود لااقل بعضی‌ها دست‌وپایشان را جمع کنند و دست‌کم از افشای خرابکاری‌هایشان شرمنده باشند.

جای شگفتی است که دلواپسان جعلی، مسائل سینما را به تغییر یک نام تقلیل داده‌اند و گروهی از سر ناآگاهی در این زمین باتلاقی بازی می‌کنند. عجیب است کسانی که باید بابت خرابکاری‌ها و فجایعی که در سینما به بار آوردند محاکمه شوند، سردمدار دفاع از سینما شده‌اند و خیلی‌ها یادشان رفته چه افتضاحاتی در دولت قبل در حوزه سینما به بار آمده بود. شگفت‌آور است که دلواپسان روی فراموشکاری و ضعف حافظه تاریخی سینمادوستان و مردم ایران زیاده از حد حساب کرده‌اند. جواد شمقدری خود را جای افکار عمومی گذاشته و بیانیه می‌دهد و یادش رفته که همراهان سینماگرش در دوره مدیریتش کمتر از انگشتان یک دست بودند و با رفتنش موجی از شعف و شادمانی سینما را فراگرفت. حالا سردمدار دلواپسان جعلی سینما که روزگاری در زمان مناظره‌ها دست رئیس‌جمهور وقت را می‌بوسید و در سفرهای اخیر رئیس‌جمهور پیشین نقش فیلم‌بردار را بازی می‌کرد، سودای بازگشت در سر می‌پروراند. او که وردست صاحب نظریه مکتب ایرانی بود و در کنارش باافتخار عکس یادگاری می‌گرفت، حالا با نام ایران علم مخالفت افراشته است و داد «وافجرا» سر داده است. واعجبا! یا رئیس اسبق یکی از صنوف سینمایی که از عوامل اصلی تعطیلی خانه سینما بود، پس از مدت‌ها سر از لاک بیرون آورده و پشت‌سرهم درباره صنف و جشنواره ایران و مسائل سینما به سود دلواپسان صحبت می‌کند و همچنان به بازی دوطرفه ادامه می‌دهد و مقصران اصلی وضعیت فعلی، بی‌شک و مستقیما وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و معاونت سینمایی هستند. حالا که در حوزه سیاست و اقتصاد، کار رسیدگی به تخلفات متهمان به فساد و اجرای حکم آنان - در هر پست و جایگاهی- به روالی پذیرفتنی، تبدیل شده است، چرا در حوزه سینما نباید این اتفاق بیفتد؟ چرا سازمان سینمایی با اغماض و چشم‌پوشی با متخلفان گذشته برخورد می‌کند؟ چرا شفاف‌سازی را در دستور کار قرار نمی‌دهد؟ چرا با مسکوت‌گذاشتن تخلفات عجیب‌وغریب گذشته، موجبات جری‌شدن و سوءاستفاده کسانی را فراهم آورده که به‌جای شرمندگی حالا باید با فرار به جلو برای همگان تعیین‌تکلیف کنند؟ این تبصره که قرار نیست در دولت فعلی مثل قبلی‌ها بگم‌بگم راه بیندازیم، تا جایی کاربرد دارد که باعث سوءاستفاده متخلفان و آسودگی خاطر آنان نشود. پس متخلف، کی و طی چه پروسه‌ای باید تاوان عملکردش را پس بدهد؟ اگر این‌طور باشد که هیچ خطاکاری خود را در معرض خطر نمی‌بیند و تازه، در وسط میدان، رجز می‌خواند و بانگ «هل من مبارز» سر می‌دهد. عکس‌های مشهوری از سیاست‌مداران و مدیران متخلف و مختلس اوکراین در فضای مجازی دست‌به‌دست می‌شود که مردم آنها را در سطل زباله انداخته‌اند و آنها را به نهایت شرمندگی مجبور کرده‌اند. اگر قرار است شفافیت در دستور کار قرار بگیرد و هرکس تاوان کارش را پس بدهد، وجود این سطل‌های زباله می‌تواند موجب شود لااقل بعضی‌ها دست‌وپایشان را جمع کنند و دست‌کم از افشای خرابکاری‌هایشان شرمنده باشند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.