|

صلح یعنی پیتزا حتی برای مردم سوریه و یمن

امیلی امرایی

«صلح یعنی اینکه در دنیا به اندازه‌ کافي پیتزا برای همه باشد». این احتمالا عجیب‌ترین و همه‌فهم‌ترین تعریفی است که می‌توان از صلح برای یک نفر ترسیم کرد و البته وقتی مخاطب کودکی باشد در گروه سنی الف و ب، چه بهتر. وقتی صلح نیست یعنی جنگ است و وقتی جنگ است یعنی پیتزایی در کار نیست و این شرایط به‌ کام هیچ کودکی شیرین نخواهد بود.
تاد پار، نویسنده و تصویرگری است که با همین زبان و نیز دنیایی از رنگ‌های تند و زنده، مفهوم انسان‌بودن را پیش‌روی بچه‌ها می‌گذارد و چنان از زاویه‌ دید یک کودک به دنیا نگاه می‌کند که خیلی‌وقت‌ها تلنگری می‌شود برای پدر و مادری که دارند کتاب را برای کودکشان ورق می‌زنند و می‌خوانند؛ پدر و مادری که شاید در جغرافیایی بزرگ شده‌اند که به‌نظرشان هر آدمی نمی‌تواند هرجوری که دوست داشت لباس بپوشد، اما برای تاد پار همه‌ اینها شدنی است.
تاد پار، نویسنده‌ آمریکایی، این‌روزها در دنیای ادبیات کودک یک پدیده به‌شمار می‌آید؛ اتفاقی که به همت انتشارات شهر قلم گوشه‌ای از آن به قفسه‌ کتاب‌‌های کودک ایرانی هم راه یافته است. دنیای تاد پار دنیایی بدون جنگ است، دنیایی بدون گرسنگی، بدون نژادپرستی و بنیادگرایی. او تا امروز بیش از 40 عنوان کتاب برای کودکان نوشته است؛ کتاب‌هایی که چنان راه خودشان را باز کردند که با وجودی که در ابتدای کار ناشران بی‌نام‌ونشانی برای انتشارشان اقدام می‌کردند اما به‌زودی از سوی روزنامه‌ نیویورک‌تایمز به‌عنوان بهترین کتاب سال انتخاب شد. در سال 2001 انجمن‌ روان‌شناسان ایالات‌متحده کتاب «خوبه که با دیگران فرق داری» را بهترین اثر سال در حوزه‌ آموزش به کودکان معرفی کرد. تاد پار زندگی با تفاوت‌ها را به کودکان می‌آموزد و چگونگی رفتار با پدربزرگ و مادربزرگ، مفهوم فرزندخواندگی، رفتار با حیوانات و رفتار با زمین و محیط‌زیست را در مجموعه‌ «دنیای دوست‌داشتنی من» آموزش می‌دهد؛ آموزشی که حتی اگر در پس ذهن کودک دوساله نماند، برای پدرومادری که کتاب را برای کودکشان می‌خوانند تلنگری حسرت‌بار خواهد بود و درس زندگی، تا شاید همه‌ آن آموزش‌های درست‌زیستنی را که خودشان از آن محروم بودند، این‌بار با شیوه‌ای درست به کودکشان منتقل کنند.احتمالا هیچ‌ آموزشی به‌اندازه‌ نهادینه‌کردن مفاهیم اجتماعی به زبان ساده در ذهن کودک، اثرگذار نخواهد بود. اگر هر کودکی بداند حقوق آدم‌های دیگری که قرار است با او در یک شهر بزرگ شوند و زندگی کنند تا کجاست، چطور ممکن است وقتی به سن قانونی رسید و اجازه‌ رأی‌دادن پیدا کرد، رأیی به صندوق بیندازد که نتیجه‌اش به‌قدرت‌رسیدن سیاست‌مداران جنگ‌طلب است؟
او حتی در تعریف روابط حاکم در خانه هم طرحی متفاوت پیش‌روی مخاطبش می‌گذارد؛ روابط میان والدین و کودک و شکل حضور آنها در خانواده و فعالیت‌هایی که انجام می‌دهند همگی حاکی از دنیایی بدون‌مرز و پیش‌داوری است. تاد پار به بچه‌ها می‌گوید که عاشق رنگ آبی است، ماکارونی را با پنیر دوست دارد، روزهای مه‌آلود به نظرش قشنگ است و از تماشای دلفین‌ها و شیرهای دریایی لذت می‌برد. او از هرآنچه احساس خوبی می‌دهد برای بچه‌ها حرف می‌زند و تمساحی را برایشان نقاشی می‌کند که مشغول اشک‌ریختن است و آن بالا می‌نویسد: «وقتی ناراحتی، گریه‌‌کردن حس خوبی دارد».
احتمالا نویسنده‌هایی همچون تاد پار با دنیایی چنین ساده‌ و صمیمی در گوشه‌وکنار دنیا کم نیستند، ولی در گرماگرم بازار کتاب کودک ایران که مسابقه‌ ترجمه‌ صدباره‌ شازده کوچولو و دفترچه یادداشت‌های پسربچه‌ ریقو در جریان است، انتشار چنین مجموعه‌ای غنیمتی بزرگ به حساب می‌آید.

«صلح یعنی اینکه در دنیا به اندازه‌ کافي پیتزا برای همه باشد». این احتمالا عجیب‌ترین و همه‌فهم‌ترین تعریفی است که می‌توان از صلح برای یک نفر ترسیم کرد و البته وقتی مخاطب کودکی باشد در گروه سنی الف و ب، چه بهتر. وقتی صلح نیست یعنی جنگ است و وقتی جنگ است یعنی پیتزایی در کار نیست و این شرایط به‌ کام هیچ کودکی شیرین نخواهد بود.
تاد پار، نویسنده و تصویرگری است که با همین زبان و نیز دنیایی از رنگ‌های تند و زنده، مفهوم انسان‌بودن را پیش‌روی بچه‌ها می‌گذارد و چنان از زاویه‌ دید یک کودک به دنیا نگاه می‌کند که خیلی‌وقت‌ها تلنگری می‌شود برای پدر و مادری که دارند کتاب را برای کودکشان ورق می‌زنند و می‌خوانند؛ پدر و مادری که شاید در جغرافیایی بزرگ شده‌اند که به‌نظرشان هر آدمی نمی‌تواند هرجوری که دوست داشت لباس بپوشد، اما برای تاد پار همه‌ اینها شدنی است.
تاد پار، نویسنده‌ آمریکایی، این‌روزها در دنیای ادبیات کودک یک پدیده به‌شمار می‌آید؛ اتفاقی که به همت انتشارات شهر قلم گوشه‌ای از آن به قفسه‌ کتاب‌‌های کودک ایرانی هم راه یافته است. دنیای تاد پار دنیایی بدون جنگ است، دنیایی بدون گرسنگی، بدون نژادپرستی و بنیادگرایی. او تا امروز بیش از 40 عنوان کتاب برای کودکان نوشته است؛ کتاب‌هایی که چنان راه خودشان را باز کردند که با وجودی که در ابتدای کار ناشران بی‌نام‌ونشانی برای انتشارشان اقدام می‌کردند اما به‌زودی از سوی روزنامه‌ نیویورک‌تایمز به‌عنوان بهترین کتاب سال انتخاب شد. در سال 2001 انجمن‌ روان‌شناسان ایالات‌متحده کتاب «خوبه که با دیگران فرق داری» را بهترین اثر سال در حوزه‌ آموزش به کودکان معرفی کرد. تاد پار زندگی با تفاوت‌ها را به کودکان می‌آموزد و چگونگی رفتار با پدربزرگ و مادربزرگ، مفهوم فرزندخواندگی، رفتار با حیوانات و رفتار با زمین و محیط‌زیست را در مجموعه‌ «دنیای دوست‌داشتنی من» آموزش می‌دهد؛ آموزشی که حتی اگر در پس ذهن کودک دوساله نماند، برای پدرومادری که کتاب را برای کودکشان می‌خوانند تلنگری حسرت‌بار خواهد بود و درس زندگی، تا شاید همه‌ آن آموزش‌های درست‌زیستنی را که خودشان از آن محروم بودند، این‌بار با شیوه‌ای درست به کودکشان منتقل کنند.احتمالا هیچ‌ آموزشی به‌اندازه‌ نهادینه‌کردن مفاهیم اجتماعی به زبان ساده در ذهن کودک، اثرگذار نخواهد بود. اگر هر کودکی بداند حقوق آدم‌های دیگری که قرار است با او در یک شهر بزرگ شوند و زندگی کنند تا کجاست، چطور ممکن است وقتی به سن قانونی رسید و اجازه‌ رأی‌دادن پیدا کرد، رأیی به صندوق بیندازد که نتیجه‌اش به‌قدرت‌رسیدن سیاست‌مداران جنگ‌طلب است؟
او حتی در تعریف روابط حاکم در خانه هم طرحی متفاوت پیش‌روی مخاطبش می‌گذارد؛ روابط میان والدین و کودک و شکل حضور آنها در خانواده و فعالیت‌هایی که انجام می‌دهند همگی حاکی از دنیایی بدون‌مرز و پیش‌داوری است. تاد پار به بچه‌ها می‌گوید که عاشق رنگ آبی است، ماکارونی را با پنیر دوست دارد، روزهای مه‌آلود به نظرش قشنگ است و از تماشای دلفین‌ها و شیرهای دریایی لذت می‌برد. او از هرآنچه احساس خوبی می‌دهد برای بچه‌ها حرف می‌زند و تمساحی را برایشان نقاشی می‌کند که مشغول اشک‌ریختن است و آن بالا می‌نویسد: «وقتی ناراحتی، گریه‌‌کردن حس خوبی دارد».
احتمالا نویسنده‌هایی همچون تاد پار با دنیایی چنین ساده‌ و صمیمی در گوشه‌وکنار دنیا کم نیستند، ولی در گرماگرم بازار کتاب کودک ایران که مسابقه‌ ترجمه‌ صدباره‌ شازده کوچولو و دفترچه یادداشت‌های پسربچه‌ ریقو در جریان است، انتشار چنین مجموعه‌ای غنیمتی بزرگ به حساب می‌آید.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.