|

همگرایی معماری زنانه و نیت‌های عمومی

لینا بو باردی (1992-1914) یکی از مهم‌ترین و تأثیرگذارترین متولیان معماری برزیل در قرن بیستم است. او بعد از گذراندن تحصیلات معماری‌اش در دانشگاه رم، به میلان نقل‌مکان کرد. طولی نکشید که همکاری‌اش را با جیو پوینت آغاز کرد و به‌عنوان یکی از نویسندگان مجله کوییادِمی دی دوموس انتخاب شد.
بعد از آنکه دفتر طراحی‌اش در جنگ جهانی دوم نابود شد، بو باردی به‌همراه تئوریسین بنام معماری آن زمان ایتالیا، برونو زِوی، نشریه کارچرا دِلا ویتا را تأسیس کرد. در‌حالی‌که او یکی از اعضای حزب کمونیست ایتالیا نیز بود، با پییترو ماریا باردی، منتقد و تاریخ‌دان هنری آشنا شد؛ همان کسی که همراه باردی برای همیشه به برزیل نقل‌مکان کرد.
ریودوژانیرو، محل اقامت اولیه باردی و همسرش، شهری با محیطی باشکوه و ساختارهای مدرن، لینا بو باردی را حسابی مجذوب خود کرد و این جذبه با جابه‌جایی آنها به سائوپائولو دوچندان هم شد. او مطالعه خود بر فرهنگ برزیلی را از ابعاد انسان‌شناسی آغاز کرد و در ادامه به هم‌رسش هنر و سنت‌های مردمی بسیار علاقه‌مند شد.
لینا بو باردی در سال 1948، با همکاری جیانکارلو پالانتی، استودیو هنر و معماری پالما را تأسیس کرد که به طراحی مبلمان‌های بازیافتی چوبی یا پلاستیکی می‌پرداخت و اجرایش را هم به دفتر پائو برازیل اِل تی‌دا محول کرده بودند. او در ادامه فعالیت‌های حرفه‌ای‌اش استودیوی ساخت خود را تأسیس و مبلمان ساختمان مرکزی موزه هنر مدرن سائوپائولو را طراحی و اجرا کرد. در سال‌های 1950، باردی طراحی مبلمان‌های فریم‌فلزی و نشیمن و پشتی پرده‌ای‌اش را آغاز کرد. باردی در طراحی مبلمان‌هایش زیبایی‌شناسی آراسته‌ای را آن‌چنان ساده و خلاصه ارائه می‌کرد که مصالح به‌کاربرده‌شده به صورتی خام و دست‌نخورده به نظر می‌رسیدند.
در سال 1950، انتشار مجله هَبیتات را آغاز کرد و در سال 1951 خانه خودش، خانه شیشه‌ای واقع در مورومبی، سائوپائولو را طراحی کرد؛ این خانه همچنان یکی از بهترین نمونه‌های هنر خردگرا در برزیل به حساب می‌آید. در سال 1957، شروع به ساخت خانه جدید موزه هنر سائوپائولو کرد، او در طرح ارائه‌شده‌اش بیش از 70 مترمربع از ساختمان را به صورت معلق طراحی و اجرا کرد.
بو باردی به‌منظور هدایت پروژه موزه هنر مدرن دا باهیا، به مرکز این ایالت، شهر‌بندی سالوادور رفت و در ادامه فعالیت‌های حرفه‌ای‌اش به طراحی دیگر پروژه‌های شاخصی همچون مرمت ساختمان سولارو دو آنهائو در 1940، خانه چَمه ـ چَمه در 1964، پروژه سِسک پامپِییا در1977 و کارگاه تئاتر در 1984 پرداخت.
باید اضافه کرد که طراحی‌های بو باردی تنها محدود به معماری نمی‌شود و او در خلق چشم‌اندازهای متفاوت، هنر، طراحی مبلمان و گرافیک هم مشغول به فعالیت بود. هنوز بسیاری از پروژه‌های درحال‌ساختش به اتمام نرسیده بود که بو باردی در سال 1992 دیده از جهان فروبست.
این حقیقتی واضح است که هم مهارت و تخیل معماران و هم تجربیات و ایده‌های برآمده از حوزه عمومی و عموم مردم به یک اندازه در آثار بو باردی دارای ارزش و اعتبار هستند. بو باردی توانست ترکیبی بی‌نظیر از شور و اشتیاق معمارانه و خیرخواهی انسانی خودش را نسبت به مردم برزیل به عینیت برساند. برزیل، در زمان بو باردی، عاری از مشکلات اقتصادی و سیاسی نبود ولی بو باردی کسی بود که با هرچه در دست داشت، شاهکاری معمارانه خلق می‌کرد و به‌خوبی می‌دانست چگونه از هیچ همه‌چیز بسازد.

لینا بو باردی (1992-1914) یکی از مهم‌ترین و تأثیرگذارترین متولیان معماری برزیل در قرن بیستم است. او بعد از گذراندن تحصیلات معماری‌اش در دانشگاه رم، به میلان نقل‌مکان کرد. طولی نکشید که همکاری‌اش را با جیو پوینت آغاز کرد و به‌عنوان یکی از نویسندگان مجله کوییادِمی دی دوموس انتخاب شد.
بعد از آنکه دفتر طراحی‌اش در جنگ جهانی دوم نابود شد، بو باردی به‌همراه تئوریسین بنام معماری آن زمان ایتالیا، برونو زِوی، نشریه کارچرا دِلا ویتا را تأسیس کرد. در‌حالی‌که او یکی از اعضای حزب کمونیست ایتالیا نیز بود، با پییترو ماریا باردی، منتقد و تاریخ‌دان هنری آشنا شد؛ همان کسی که همراه باردی برای همیشه به برزیل نقل‌مکان کرد.
ریودوژانیرو، محل اقامت اولیه باردی و همسرش، شهری با محیطی باشکوه و ساختارهای مدرن، لینا بو باردی را حسابی مجذوب خود کرد و این جذبه با جابه‌جایی آنها به سائوپائولو دوچندان هم شد. او مطالعه خود بر فرهنگ برزیلی را از ابعاد انسان‌شناسی آغاز کرد و در ادامه به هم‌رسش هنر و سنت‌های مردمی بسیار علاقه‌مند شد.
لینا بو باردی در سال 1948، با همکاری جیانکارلو پالانتی، استودیو هنر و معماری پالما را تأسیس کرد که به طراحی مبلمان‌های بازیافتی چوبی یا پلاستیکی می‌پرداخت و اجرایش را هم به دفتر پائو برازیل اِل تی‌دا محول کرده بودند. او در ادامه فعالیت‌های حرفه‌ای‌اش استودیوی ساخت خود را تأسیس و مبلمان ساختمان مرکزی موزه هنر مدرن سائوپائولو را طراحی و اجرا کرد. در سال‌های 1950، باردی طراحی مبلمان‌های فریم‌فلزی و نشیمن و پشتی پرده‌ای‌اش را آغاز کرد. باردی در طراحی مبلمان‌هایش زیبایی‌شناسی آراسته‌ای را آن‌چنان ساده و خلاصه ارائه می‌کرد که مصالح به‌کاربرده‌شده به صورتی خام و دست‌نخورده به نظر می‌رسیدند.
در سال 1950، انتشار مجله هَبیتات را آغاز کرد و در سال 1951 خانه خودش، خانه شیشه‌ای واقع در مورومبی، سائوپائولو را طراحی کرد؛ این خانه همچنان یکی از بهترین نمونه‌های هنر خردگرا در برزیل به حساب می‌آید. در سال 1957، شروع به ساخت خانه جدید موزه هنر سائوپائولو کرد، او در طرح ارائه‌شده‌اش بیش از 70 مترمربع از ساختمان را به صورت معلق طراحی و اجرا کرد.
بو باردی به‌منظور هدایت پروژه موزه هنر مدرن دا باهیا، به مرکز این ایالت، شهر‌بندی سالوادور رفت و در ادامه فعالیت‌های حرفه‌ای‌اش به طراحی دیگر پروژه‌های شاخصی همچون مرمت ساختمان سولارو دو آنهائو در 1940، خانه چَمه ـ چَمه در 1964، پروژه سِسک پامپِییا در1977 و کارگاه تئاتر در 1984 پرداخت.
باید اضافه کرد که طراحی‌های بو باردی تنها محدود به معماری نمی‌شود و او در خلق چشم‌اندازهای متفاوت، هنر، طراحی مبلمان و گرافیک هم مشغول به فعالیت بود. هنوز بسیاری از پروژه‌های درحال‌ساختش به اتمام نرسیده بود که بو باردی در سال 1992 دیده از جهان فروبست.
این حقیقتی واضح است که هم مهارت و تخیل معماران و هم تجربیات و ایده‌های برآمده از حوزه عمومی و عموم مردم به یک اندازه در آثار بو باردی دارای ارزش و اعتبار هستند. بو باردی توانست ترکیبی بی‌نظیر از شور و اشتیاق معمارانه و خیرخواهی انسانی خودش را نسبت به مردم برزیل به عینیت برساند. برزیل، در زمان بو باردی، عاری از مشکلات اقتصادی و سیاسی نبود ولی بو باردی کسی بود که با هرچه در دست داشت، شاهکاری معمارانه خلق می‌کرد و به‌خوبی می‌دانست چگونه از هیچ همه‌چیز بسازد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.