حسن تفتیان، سریعترین مرد ایران پس از درخشش در رقابتهای جهانی:
هدفم رسیدن به فینال المپیک است
سارا گودرزی
حسن تفتیان، سریعترین مرد ایران است که چند روز پیش در دومین تجربه حضورش در مسابقات دوومیدانی قهرمانی جهان در پکن موفق شد عملکرد خوبی از خود به جا بگذارد. او با تکرار رکورد 10 ثانیه و 10 صدم ثانیه به عنوان اولین دونده ایرانی در تاریخ این رقابتهای مهم، موفق شد به مرحله نیمهنهایی راه پیدا کند. تفتیان که سال آینده باید بار دیگر با بزرگترین دوندگان دنیا در بازیهای المپیک 2016 ریودوژانیرو بدود، کارش را خیلی سختتر از الان میداند. او از مسئولان ورزش کشور میخواهد شرایط لازم را برایش مهیا کنند تا رکوردش را ارتقا دهد و بتواند به فینال بزرگترین رویداد ورزشی جهان برسد.
ابتدا از حریفانت شروع کنیم. دویدن کنار بزرگان دوی سرعت دنیا، مثل جاستین گاتلیتن، تایسون گای و آسافا پاول تجربه خوبی برایتان بود؟
بله، صددرصد. نهتنها تجربه بزرگی برایم بود، بلکه خیلی هم لذتبخش بود. البته من پیش از این، در سال 2013 برای اولینبار حضور در مسابقات قهرمانی را در مسکو تجربه کرده بودم، اما اینبار شرایط برایم خیلی فرق داشت. این بار با آمادگی بدنی بسیار خوب و رکورد بهتری در این مسابقات حاضر بودم. دویدن کنار بزرگترین دوندههای 100 متر دنیا فضایی برایم ایجاد کرد که رقابت خوبی داشته باشم و از همه مهمتر اینکه رکورد شخصیام را تکرار کنم.
شما اولین دونده 100 متر تاریخ دوومیدانی ایران هستید که در مسابقات قهرمانی جهان به مرحله نیمهنهایی رسیده است. خودتان پیشبینی این موضوع را میکردی؟
بله، خیلی امیدوار بودم. رقبای من در این مسابقات همه دوندههایی بودند که از نظر امکانات پشتیبانی و ساماندهی اصلا نمیشود آنها را با ایرانیها مقایسه کرد. امکانات ما در مقابل آنها صفر است، اما این موضوع برای من دلیلی نبود که از پیش باخته باشم. من رفته بودم خودم را در مرحله نیمهنهایی ببینم.
رکورد شخصی شما 10 ثانیه و 10 صدم ثانیه است که در مرحله مقدماتی دوباره آن را تکرار کردید. در مرحله نیمهنهایی 10 ثانیه و 20 صدم ثانیه دویدی. شرایط چطور بود که در این مرحله رکوردت افت کرد؟
البته مربیام و کارشناسان معتقدند در مرحله نیمهنهایی بهتر از مرحله مقدماتی دویدم، اما افت رکوردم در مرحله نیمهنهایی چند علت داشت. اول اینکه باد خلاف جهت میوزید، دوم اینکه من در مسابقه روز اولم، کاملا به بدنم فشار آورده بودم و بدنم به فاصله یک روز نمیتواند به ریکاوری برسد. مطمئنا شرایط مسابقه و حضور رقبا هم تأثیر خودش را داشت. از گروه من سه نفر توانستند به فینال راه پیدا کنند.
شما الان به عنوان یک ورزشکار حرفهای نصف راه را برای رسیدن به میادین جهانی طی کردهای اما هنوز از اینکه رکوردت را زیر 10 ثانیه برسانی و به دوندههای صاحبنام این ماده نزدیک شوید خیلی فاصله دارید. فکر میکنید چه امکاناتی باید برایتان مهیا باشد تا به آنچه میخواهی برسی؟
ببینید ما هنوز خیلی از دوندگان 100 متر سایر کشورها عقبتر هستیم. من در همین مسابقات پکن چیزهایی میدیدم که فقط غصه میخوردم. هر کدام از 24 نفری که به مرحله نیمهنهایی رسیدند از مربی گرفته تا ماساژور، فیزیوتراپ، پزشک، روانشناس بالای سرشان بود، اما درباره من، فقط من بودم و مربیام. خوشبختانه من از نظر روانی قویام و هیچوقت استرس ندارم، اما مربیام بیچاره هم باید مرا هدایت کند، هم ماساژ بدهد و هم بقیه کارهایم را زیر نظر بگیرد. من برای اینکه بتوانم این 10 صدم ثانیه را پایین بیاورم نیاز به کمک یک تیم دارم. من از دو سال پیش که با رقبای جهانیام در مسکو دویدهام تا الان دیگر آنها را ندیدهام. متأسفانه اصلا شرایط برای ما فراهم نیست که به اردوها و مسابقات خارج از کشور برویم تا بیشتر در کنار حریفان محک بخوریم. برای همین مسابقات جهانی پکن، تمام مدت خودم در کنار مربیام در ورزشگاه آفتاب انقلاب تهران تمرین کردم و تنها در دو، سه هفته پایانی یک تمرین متمرکز در قالب اردوی تیم ملی داشتیم.
با تمام این مشکلات، تازه الان کارتان شروع شده و باید خودتان را برای المپیک 2016 ریو آماده کنید؟
بله، این کار بسیار سخت است و باید از همین الان در فاصله 10، 11 ماه باقیمانده، تمرینات را شروع کنیم. من حداقل برای المپیک نیاز به پنج ماه اردوی خارج از کشور و حضور در پنج، شش مسابقه دایمون لیگ (لیگ جهانی دوومیدانی) و رویدادهای بینالمللی دارم. تمام هدف من این است تا المپیک، خودم را طوری آماده کنم که بتوانم از نیمهنهایی به فینال برسم.
فدراسیون دوومیدانی به عنوان یکی از مهمترین فدراسیونها، چند ماه است با سرپرست اداره میشود و همین موضوع باعث شده در سال قبل المپیک، برنامههای تیم آن طور که باید اجرا نشود.
بله، به هر حال تأثیرگذار است، اما آنطور که گفتهاند قرار است 15 شهریور انتخابات فدراسیون برگزار شود تا تکلیف همهچیز مشخص شود.
شرایط مالیات چطور است؟
یک حقوق ناچیزی از فدراسیون میگیریم. البته از وقتی رکورد ایران را زدم و سهمیه المپیک را گرفتم آن را زیاد کردند، اما هنوز چیزی نگرفتهام. اگر حمایت خانوادهام نباشد، نمیتوانم با این حقوقها تمریناتم را انجام دهم.
حسن تفتیان، سریعترین مرد ایران است که چند روز پیش در دومین تجربه حضورش در مسابقات دوومیدانی قهرمانی جهان در پکن موفق شد عملکرد خوبی از خود به جا بگذارد. او با تکرار رکورد 10 ثانیه و 10 صدم ثانیه به عنوان اولین دونده ایرانی در تاریخ این رقابتهای مهم، موفق شد به مرحله نیمهنهایی راه پیدا کند. تفتیان که سال آینده باید بار دیگر با بزرگترین دوندگان دنیا در بازیهای المپیک 2016 ریودوژانیرو بدود، کارش را خیلی سختتر از الان میداند. او از مسئولان ورزش کشور میخواهد شرایط لازم را برایش مهیا کنند تا رکوردش را ارتقا دهد و بتواند به فینال بزرگترین رویداد ورزشی جهان برسد.
ابتدا از حریفانت شروع کنیم. دویدن کنار بزرگان دوی سرعت دنیا، مثل جاستین گاتلیتن، تایسون گای و آسافا پاول تجربه خوبی برایتان بود؟
بله، صددرصد. نهتنها تجربه بزرگی برایم بود، بلکه خیلی هم لذتبخش بود. البته من پیش از این، در سال 2013 برای اولینبار حضور در مسابقات قهرمانی را در مسکو تجربه کرده بودم، اما اینبار شرایط برایم خیلی فرق داشت. این بار با آمادگی بدنی بسیار خوب و رکورد بهتری در این مسابقات حاضر بودم. دویدن کنار بزرگترین دوندههای 100 متر دنیا فضایی برایم ایجاد کرد که رقابت خوبی داشته باشم و از همه مهمتر اینکه رکورد شخصیام را تکرار کنم.
شما اولین دونده 100 متر تاریخ دوومیدانی ایران هستید که در مسابقات قهرمانی جهان به مرحله نیمهنهایی رسیده است. خودتان پیشبینی این موضوع را میکردی؟
بله، خیلی امیدوار بودم. رقبای من در این مسابقات همه دوندههایی بودند که از نظر امکانات پشتیبانی و ساماندهی اصلا نمیشود آنها را با ایرانیها مقایسه کرد. امکانات ما در مقابل آنها صفر است، اما این موضوع برای من دلیلی نبود که از پیش باخته باشم. من رفته بودم خودم را در مرحله نیمهنهایی ببینم.
رکورد شخصی شما 10 ثانیه و 10 صدم ثانیه است که در مرحله مقدماتی دوباره آن را تکرار کردید. در مرحله نیمهنهایی 10 ثانیه و 20 صدم ثانیه دویدی. شرایط چطور بود که در این مرحله رکوردت افت کرد؟
البته مربیام و کارشناسان معتقدند در مرحله نیمهنهایی بهتر از مرحله مقدماتی دویدم، اما افت رکوردم در مرحله نیمهنهایی چند علت داشت. اول اینکه باد خلاف جهت میوزید، دوم اینکه من در مسابقه روز اولم، کاملا به بدنم فشار آورده بودم و بدنم به فاصله یک روز نمیتواند به ریکاوری برسد. مطمئنا شرایط مسابقه و حضور رقبا هم تأثیر خودش را داشت. از گروه من سه نفر توانستند به فینال راه پیدا کنند.
شما الان به عنوان یک ورزشکار حرفهای نصف راه را برای رسیدن به میادین جهانی طی کردهای اما هنوز از اینکه رکوردت را زیر 10 ثانیه برسانی و به دوندههای صاحبنام این ماده نزدیک شوید خیلی فاصله دارید. فکر میکنید چه امکاناتی باید برایتان مهیا باشد تا به آنچه میخواهی برسی؟
ببینید ما هنوز خیلی از دوندگان 100 متر سایر کشورها عقبتر هستیم. من در همین مسابقات پکن چیزهایی میدیدم که فقط غصه میخوردم. هر کدام از 24 نفری که به مرحله نیمهنهایی رسیدند از مربی گرفته تا ماساژور، فیزیوتراپ، پزشک، روانشناس بالای سرشان بود، اما درباره من، فقط من بودم و مربیام. خوشبختانه من از نظر روانی قویام و هیچوقت استرس ندارم، اما مربیام بیچاره هم باید مرا هدایت کند، هم ماساژ بدهد و هم بقیه کارهایم را زیر نظر بگیرد. من برای اینکه بتوانم این 10 صدم ثانیه را پایین بیاورم نیاز به کمک یک تیم دارم. من از دو سال پیش که با رقبای جهانیام در مسکو دویدهام تا الان دیگر آنها را ندیدهام. متأسفانه اصلا شرایط برای ما فراهم نیست که به اردوها و مسابقات خارج از کشور برویم تا بیشتر در کنار حریفان محک بخوریم. برای همین مسابقات جهانی پکن، تمام مدت خودم در کنار مربیام در ورزشگاه آفتاب انقلاب تهران تمرین کردم و تنها در دو، سه هفته پایانی یک تمرین متمرکز در قالب اردوی تیم ملی داشتیم.
با تمام این مشکلات، تازه الان کارتان شروع شده و باید خودتان را برای المپیک 2016 ریو آماده کنید؟
بله، این کار بسیار سخت است و باید از همین الان در فاصله 10، 11 ماه باقیمانده، تمرینات را شروع کنیم. من حداقل برای المپیک نیاز به پنج ماه اردوی خارج از کشور و حضور در پنج، شش مسابقه دایمون لیگ (لیگ جهانی دوومیدانی) و رویدادهای بینالمللی دارم. تمام هدف من این است تا المپیک، خودم را طوری آماده کنم که بتوانم از نیمهنهایی به فینال برسم.
فدراسیون دوومیدانی به عنوان یکی از مهمترین فدراسیونها، چند ماه است با سرپرست اداره میشود و همین موضوع باعث شده در سال قبل المپیک، برنامههای تیم آن طور که باید اجرا نشود.
بله، به هر حال تأثیرگذار است، اما آنطور که گفتهاند قرار است 15 شهریور انتخابات فدراسیون برگزار شود تا تکلیف همهچیز مشخص شود.
شرایط مالیات چطور است؟
یک حقوق ناچیزی از فدراسیون میگیریم. البته از وقتی رکورد ایران را زدم و سهمیه المپیک را گرفتم آن را زیاد کردند، اما هنوز چیزی نگرفتهام. اگر حمایت خانوادهام نباشد، نمیتوانم با این حقوقها تمریناتم را انجام دهم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.