به بهانه اجرای «فصل شکار بادبادکها»
روایت سرگشتگی انسان امروز
بهاره رهنما
در عرصه هر هنری کارهایی وجود دارند که صرفنظر از جزئیاتشان باید به دیدنشان رفت؛ کارهایی که شاید از کارهای قبلی آن هنرمند لزوما بهتر نباشند اما مجموعهای را دربر میگیرند که باید در ذهن مخاطبی که آثار هنری خاص را دنبال میکند کامل شود.
پس در ابتدا خاطرنشان میکنم که جلال تهرانی به استناد خیل گفتهها و شنیدهها و مهمتر از همه کارنامه شخصی خودش، از آن دسته هنرمندانی است که نباید حتی یک کارش را از دست داد.
کلیت نمایشنامههای نوشتهشده یا کارگردانیشده توسط جلال تهرانی یک مجموعه هنری قابلاعتناست با سبک بسیار شخصی و البته سخت که پیشروی مخاطب قرار میگیرد که در هنر نمایشی جستوجوگر حرفهای تازهای است. فصل شکار بادبادکها آخرین اثر جلال تهرانی است که هماکنون روزهای پایانی خود را در سالن اصلی تئاترشهر سپری میکند؛ اتفاقا از آن دسته کارهایی است که به دلیل تجربه نوبودنش و اولینباربودن المانهای این اثر و به علت شخصیت و دیدگاه خود جلال تهرانی کار در میان نمایشهای این روزها بسیار درخور توجه و اعتناست.
این نکته دلیل این نیست که لزوما فصل شکار بادبادکها را بهترین اثر جلال تهرانی تا امروز بنامیم ولی آنقدر نو است که در میان آثار جلال تهرانی هم رنگوروی دیگری به مخاطب نشان میدهد.
موضوع و محوریت متن روی مسئله سرگشتگی که یکی از درگیریهای ذهنی مهم انسان امروزی است میچرخد. انتخاب چنین موضوعی اگر خوب نوشته و پرداخته شود، در همهجای دنیا خصوصا در کلانشهری مثل تهران همذادت پنداری خیلی از انسانها را برمیانگیزد. این همان نقطه قلابی است که اثر تکنفره جلال تهرانی را از یک نمایش زنانه صرف و رمانتیک تبدیل به یک اثر ساختارشناسانه اجتماعی در عرصه انسانشناسی میکند. چیزی فارغ از جنسیت در نمایش موج میزند که نهتنها زنان و مردان مختلف بلکه گروههای سنی متفاوتی را هم به اثر نزدیک میکند.
صرفنظر از اینکه جسارت انتخاب سالن اصلی برای یک کار تکنفره قدم بسیار بزرگی نهفقط برای کارگردان که حتی برای بهنوش طباطبایی (بازیگری که با تمام وجود این خطر را پذیرفته و آنچه میتوانسته برای خلق این سرگشتگی روی صحنه برده است) است، اینکه یک بازیگر زن 70 دقیقه در سالنی به وسعت سالن اصلی تئاترشهر و با تمام قوا نقشی را بازی میکند، به خودیخود آنقدر قابل اعتنا و توجه و احترام، لااقل از طرف جامعه هنری است که افراد این عرصه خود را باید ملزم به دیدن این اثر کنند.
در مورد بهنوش طباطبایی اگرچه «فصل شکار بادبادکها» شاید بهزعم خیلیها بهترین بازی کارنامه هنریاش نباشد اما بازی نو و جسورانهای است. تجربه و کارگردانی خاص جلال تهرانی با طراحی صحنه بسیار هوشمندانه و زیبایش، عدم توازن بین ابعاد سالن اصلی و یک نمایش تکنفره را از یاد شما میبرد، همینطور همراهی بجا و به اندازه گروه موسیقی زنده در صحنه و نیز طراحی نوری که انگار مثل یک پارتنر بازی با لحظههای بازیگر روی صحنه نفسبهنفس جلو میرود.
این حرف من یادتان باشد؛ اسمی از جلال تهرانی دیدید یا شنیدید، خودتان را از تماشای اثر هنری او محروم نکنید.
در عرصه هر هنری کارهایی وجود دارند که صرفنظر از جزئیاتشان باید به دیدنشان رفت؛ کارهایی که شاید از کارهای قبلی آن هنرمند لزوما بهتر نباشند اما مجموعهای را دربر میگیرند که باید در ذهن مخاطبی که آثار هنری خاص را دنبال میکند کامل شود.
پس در ابتدا خاطرنشان میکنم که جلال تهرانی به استناد خیل گفتهها و شنیدهها و مهمتر از همه کارنامه شخصی خودش، از آن دسته هنرمندانی است که نباید حتی یک کارش را از دست داد.
کلیت نمایشنامههای نوشتهشده یا کارگردانیشده توسط جلال تهرانی یک مجموعه هنری قابلاعتناست با سبک بسیار شخصی و البته سخت که پیشروی مخاطب قرار میگیرد که در هنر نمایشی جستوجوگر حرفهای تازهای است. فصل شکار بادبادکها آخرین اثر جلال تهرانی است که هماکنون روزهای پایانی خود را در سالن اصلی تئاترشهر سپری میکند؛ اتفاقا از آن دسته کارهایی است که به دلیل تجربه نوبودنش و اولینباربودن المانهای این اثر و به علت شخصیت و دیدگاه خود جلال تهرانی کار در میان نمایشهای این روزها بسیار درخور توجه و اعتناست.
این نکته دلیل این نیست که لزوما فصل شکار بادبادکها را بهترین اثر جلال تهرانی تا امروز بنامیم ولی آنقدر نو است که در میان آثار جلال تهرانی هم رنگوروی دیگری به مخاطب نشان میدهد.
موضوع و محوریت متن روی مسئله سرگشتگی که یکی از درگیریهای ذهنی مهم انسان امروزی است میچرخد. انتخاب چنین موضوعی اگر خوب نوشته و پرداخته شود، در همهجای دنیا خصوصا در کلانشهری مثل تهران همذادت پنداری خیلی از انسانها را برمیانگیزد. این همان نقطه قلابی است که اثر تکنفره جلال تهرانی را از یک نمایش زنانه صرف و رمانتیک تبدیل به یک اثر ساختارشناسانه اجتماعی در عرصه انسانشناسی میکند. چیزی فارغ از جنسیت در نمایش موج میزند که نهتنها زنان و مردان مختلف بلکه گروههای سنی متفاوتی را هم به اثر نزدیک میکند.
صرفنظر از اینکه جسارت انتخاب سالن اصلی برای یک کار تکنفره قدم بسیار بزرگی نهفقط برای کارگردان که حتی برای بهنوش طباطبایی (بازیگری که با تمام وجود این خطر را پذیرفته و آنچه میتوانسته برای خلق این سرگشتگی روی صحنه برده است) است، اینکه یک بازیگر زن 70 دقیقه در سالنی به وسعت سالن اصلی تئاترشهر و با تمام قوا نقشی را بازی میکند، به خودیخود آنقدر قابل اعتنا و توجه و احترام، لااقل از طرف جامعه هنری است که افراد این عرصه خود را باید ملزم به دیدن این اثر کنند.
در مورد بهنوش طباطبایی اگرچه «فصل شکار بادبادکها» شاید بهزعم خیلیها بهترین بازی کارنامه هنریاش نباشد اما بازی نو و جسورانهای است. تجربه و کارگردانی خاص جلال تهرانی با طراحی صحنه بسیار هوشمندانه و زیبایش، عدم توازن بین ابعاد سالن اصلی و یک نمایش تکنفره را از یاد شما میبرد، همینطور همراهی بجا و به اندازه گروه موسیقی زنده در صحنه و نیز طراحی نوری که انگار مثل یک پارتنر بازی با لحظههای بازیگر روی صحنه نفسبهنفس جلو میرود.
این حرف من یادتان باشد؛ اسمی از جلال تهرانی دیدید یا شنیدید، خودتان را از تماشای اثر هنری او محروم نکنید.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.