|

آماده‌باش نظامی در مرز دو کره پایان یافت

خاکستری بر آتش

کافی بود روز گذشته فرصتی داشته و سری به خط مرزی بین دو کره می‌زدید تا با حال‌وهوایی متفاوت از پیش روبه‌رو شوید. آفتاب هنوز به سینه آسمان نرسیده بود که دیگر نه صدای گوشخراش بلندگوهای همسایه جنوبی با خوش‌خیالی، خواب آرام را از شهروندان شمالی می‌ربود و نه هیبت سربازان و تجهیزات نظامی همسایه شمالی، خبر از وضعیتی شبه‌جنگی می‌داد. اما این عادی‌سازی و دفع خطر رویارویی نظامی ثمره مذاکره 48ساعته نمایندگان دوطرف بود که از روز شنبه در دهکده صلح «پانمونجوم»، واقع در منطقه غیرنظامی بین دو کشور گردهم آمده بودند؛ مذاکراتی که درنهایت با اعلام پشیمانی پیونگ‌یانگ از انفجار اخیر مین در منطقه غیرنظامی و زخمی‌شدن دو سرباز کره‌جنوبی و همچنین وعده مشروط سئول مبنی بر خاموش‌کردن بلندگوها پایان یافت. «کیم کوان جین»، دبیر دفتر امنیت ملی کره‌جنوبی و نماینده این کشور در جریان مذاکرات، در حالی پیش‌بینی‌ناپذیری پیونگ‌یانگ و لزوم توافق پیرامون اقدامات پیشگیرانه برای جلوگیری از تکرار چندباره چرخه خشونت را دلیل به درازا کشیده‌شدن مذاکرات اعلام کرده که «هوانگ پیونگ‌سو»، دبیر اداره سیاسی ارتش خلق و مرد شماره دو کره‌شمالی، بلافاصله پس از امضای توافق‌نامه، باری دیگر منکر هرگونه مسئولیتی در قبال حادثه انفجار مین در ابتدای ماه جاری میلادی شده و روشن‌کردن بلندگوهای مرزی پس از 11 سال به دست سئول را سندی بر مقاصد تنش‌زای همسایه جنوبی دانست. این در حالی است که یکی از مقامات وزارت اتحاد کره‌جنوبی که مدیریت روابط این کشور با کره‌شمالی را برعهده دارد، توافق‌نامه شش‌بندی دو کشور را تنها آغاز مسیری طولانی برای اتحاد دو کشور دانسته و خاطرنشان کرد مقامات سئول و پیونگ‌یانگ به توافق رسیده‌اند تا روند گفت‌وگوها را در اولین فرصت به‌طور منظم و نظام‌مند ادامه دهند. اشاره این مقام کره‌جنوبی که نمی‌خواست نامش فاش شود، به بند اول توافق‌نامه روز گذشته بود که درحقیقت اولین گام عملی برای پایان‌دادن به چشم‌انداز رویارویی نظامی دو کشور همسایه است. بند پنجم توافق‌نامه نیز دو دولت را موظف می‌کند تا به مناسبت تعطیلات سنتی چوسئوک که امسال در تاریخ 27ام سپتامبر جشن گرفته خواهد شد، ترتیبات لازم را برای دیدار خانواده‌های جدامانده دو کشور فراهم آورند. بنابر تخمین وزارت اتحاد کره‌جنوبی، 66 هزار نفر از شهروندان دو کشور که قریب به نیمی از آنان بالای 80 سال دارند، از زمان پایان جنگ کره در سال 1953 تاکنون از دیگر اعضای خانواده خود جدا مانده‌اند. با تمام این اوصاف، به گفته همین وزارتخانه، موضوعات بحث‌برانگیز دیگری مانند برنامه هسته‌ای کره‌شمالی، تحریم‌های اقتصادی اعمال‌شده علیه پیونگ‌یانگ و رزمایش مشترک کره‌جنوبی با ایالات‌متحده که از سال 1974 به این‌سو هرساله در ماه آگوست یا سپتامبر برگزار می‌شود، محور مذاکرات اخیر نبوده است. درنتیجه بی‌دلیل نیست بسیاری از کارشناسان روابط دو کره، ازجمله «سئونگ چانگ»، عضو ارشد اندیشکده امنیت ملی کره‌جنوبی، سایه موضوعات معوق‌مانده بر توافق اخیر را مانع از بهبود بیشتر روابط دو کشور می‌دانند. «بروس کلینگر»، محقق ارشد بنیاد «هریتیج»، نیز یکی دیگر از این کارشناسان است که توافق روز گذشته را به‌سان تست روان‌شناختی رورشاخ، موجد تفسیرهایی ناهمساز از سوی مقامات دو کشور می‌داند؛ تفسیرهایی که چه حکایت از پیشرفت‌هایی واقعی در روند صلح دو کره داشته و چه حاکی از دفع موقت یک رویارویی نظامی باشند، بدون‌شک هیچ‌گاه نمی‌توانند چشم بر عوامل بنیادین تنش‌های حاکم ببندند.

کافی بود روز گذشته فرصتی داشته و سری به خط مرزی بین دو کره می‌زدید تا با حال‌وهوایی متفاوت از پیش روبه‌رو شوید. آفتاب هنوز به سینه آسمان نرسیده بود که دیگر نه صدای گوشخراش بلندگوهای همسایه جنوبی با خوش‌خیالی، خواب آرام را از شهروندان شمالی می‌ربود و نه هیبت سربازان و تجهیزات نظامی همسایه شمالی، خبر از وضعیتی شبه‌جنگی می‌داد. اما این عادی‌سازی و دفع خطر رویارویی نظامی ثمره مذاکره 48ساعته نمایندگان دوطرف بود که از روز شنبه در دهکده صلح «پانمونجوم»، واقع در منطقه غیرنظامی بین دو کشور گردهم آمده بودند؛ مذاکراتی که درنهایت با اعلام پشیمانی پیونگ‌یانگ از انفجار اخیر مین در منطقه غیرنظامی و زخمی‌شدن دو سرباز کره‌جنوبی و همچنین وعده مشروط سئول مبنی بر خاموش‌کردن بلندگوها پایان یافت. «کیم کوان جین»، دبیر دفتر امنیت ملی کره‌جنوبی و نماینده این کشور در جریان مذاکرات، در حالی پیش‌بینی‌ناپذیری پیونگ‌یانگ و لزوم توافق پیرامون اقدامات پیشگیرانه برای جلوگیری از تکرار چندباره چرخه خشونت را دلیل به درازا کشیده‌شدن مذاکرات اعلام کرده که «هوانگ پیونگ‌سو»، دبیر اداره سیاسی ارتش خلق و مرد شماره دو کره‌شمالی، بلافاصله پس از امضای توافق‌نامه، باری دیگر منکر هرگونه مسئولیتی در قبال حادثه انفجار مین در ابتدای ماه جاری میلادی شده و روشن‌کردن بلندگوهای مرزی پس از 11 سال به دست سئول را سندی بر مقاصد تنش‌زای همسایه جنوبی دانست. این در حالی است که یکی از مقامات وزارت اتحاد کره‌جنوبی که مدیریت روابط این کشور با کره‌شمالی را برعهده دارد، توافق‌نامه شش‌بندی دو کشور را تنها آغاز مسیری طولانی برای اتحاد دو کشور دانسته و خاطرنشان کرد مقامات سئول و پیونگ‌یانگ به توافق رسیده‌اند تا روند گفت‌وگوها را در اولین فرصت به‌طور منظم و نظام‌مند ادامه دهند. اشاره این مقام کره‌جنوبی که نمی‌خواست نامش فاش شود، به بند اول توافق‌نامه روز گذشته بود که درحقیقت اولین گام عملی برای پایان‌دادن به چشم‌انداز رویارویی نظامی دو کشور همسایه است. بند پنجم توافق‌نامه نیز دو دولت را موظف می‌کند تا به مناسبت تعطیلات سنتی چوسئوک که امسال در تاریخ 27ام سپتامبر جشن گرفته خواهد شد، ترتیبات لازم را برای دیدار خانواده‌های جدامانده دو کشور فراهم آورند. بنابر تخمین وزارت اتحاد کره‌جنوبی، 66 هزار نفر از شهروندان دو کشور که قریب به نیمی از آنان بالای 80 سال دارند، از زمان پایان جنگ کره در سال 1953 تاکنون از دیگر اعضای خانواده خود جدا مانده‌اند. با تمام این اوصاف، به گفته همین وزارتخانه، موضوعات بحث‌برانگیز دیگری مانند برنامه هسته‌ای کره‌شمالی، تحریم‌های اقتصادی اعمال‌شده علیه پیونگ‌یانگ و رزمایش مشترک کره‌جنوبی با ایالات‌متحده که از سال 1974 به این‌سو هرساله در ماه آگوست یا سپتامبر برگزار می‌شود، محور مذاکرات اخیر نبوده است. درنتیجه بی‌دلیل نیست بسیاری از کارشناسان روابط دو کره، ازجمله «سئونگ چانگ»، عضو ارشد اندیشکده امنیت ملی کره‌جنوبی، سایه موضوعات معوق‌مانده بر توافق اخیر را مانع از بهبود بیشتر روابط دو کشور می‌دانند. «بروس کلینگر»، محقق ارشد بنیاد «هریتیج»، نیز یکی دیگر از این کارشناسان است که توافق روز گذشته را به‌سان تست روان‌شناختی رورشاخ، موجد تفسیرهایی ناهمساز از سوی مقامات دو کشور می‌داند؛ تفسیرهایی که چه حکایت از پیشرفت‌هایی واقعی در روند صلح دو کره داشته و چه حاکی از دفع موقت یک رویارویی نظامی باشند، بدون‌شک هیچ‌گاه نمی‌توانند چشم بر عوامل بنیادین تنش‌های حاکم ببندند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.