|

هنر مذاکره چیست؟

ویلیام ولکس . تحلیلگر

تصور کنید به‌عنوان نماینده یک ملت صحبت می‌کنید و برای رسیدن به توافقی بزرگ باید با افراد مهمی مذاکره کنید. اما مشکلی در میان است؛ طرف‌های مذاکره‌کننده بهتر از شما موقعیت‌ها را تحلیل می‌کنند و همه‌روزه در حال گفت‌و‌گو هستند. پس گام مهم برای توافقی مهم آن است که تاکتیک‌ها و استراتژی‌های آنان را به‌خوبی دریابید. از سوی دیگر، آنچه شما به آن احتیاج دارید، یک استراتژی فوق‌العاده است و دیپلماسی‌ای که شما را به خواسته‌هایتان برساند. البته هرکسی خواهان حرکت به سمت پیش است و برای رسیدن به نیاز‌هایش، حاضر به پرداخت هزینه است؛ اما افرادی که به‌طور موفق مذاکره می‌کنند، تنها کسانی هستند که همه‌چیز را می‌دانند و این تجربه را در درازمدت کسب کرده‌اند.
سیاست عرصه مهمی است و سیاسیون به‌عنوان تصمیم‌گیران عرصه‌های مختلف، جایگاه مهمی را دارا هستند. حال این پرسش به‌وجود می‌آید چهره‌های سیاسی باید چطور رفتار و برای تعامل با یکدیگر تلاش کنند تا بتوانند شرایط مطلوبی را برای جهان رقم بزنند. هرچند موقعیت‌ها، غالبا روشن و آشکار هستند، اما مسائل و خواسته‌های اساسی معمولا چنین نیستند. یک رهبر باید با ارزیابی کامل ارزش‌ها، باور‌ها و خواسته‌هایی که جهت‌دهنده رفتارهای طرف مذاکره هستند، بر سر میز حاضر شود؛ سیاستی که اکنون به‌خوبی از سوی «باراک اوباما» و «ولادیمیر پوتین»، رؤسای‌جمهوری آمریکا و روسیه، رعایت می‌شود.
بسیاری از متخصصان معتقدند برای هر رهبر و سیاست‌مداری دانستن نکات کلیدی بسیار بااهمیت است. برای موفقیت در جدال‌های سیاسی، حال این جدال داخلی باشد یا مسئله‌ای بین‌المللی، مهم‌ترین موضوع دانستن ادبیات گفت‌و‌گو است. ادبیات سیاسی را می‌توان از سه‌بُعد بررسی کرد. نخستین بُعد، حقیقت متن است که به متون سیاسی، قرارداد‌ها و توافق‌نامه‌هایی برمی‌گردد که سیاسیون بر سر آن با یکدیگر به توافق می‌رسند. بُعد دوم واقعیت متن است؛ یعنی آنچه تحت عنوان سخنرانی‌ها، گزارش‌های سیاسی و بیانات فعالان عرصه سیاست و همچنین سرآمدان سیاست یا آنهایی که تشکیلات‌های حزبی را اداره می‌کنند، مطرح می‌شود. سومین بُعد از ادبیات سیاسی، بُعد مجازی آن است که شامل نوع حرکت در فضای سیاسی است و
نه فقط به‌صورت رفتاری پیوسته که به‌صورت روندی از جانب سیاسیون به نمایش گذاشته می‌شود.
در جهانی که حتی کوچک‌ترین تحرک انسانی، رفتاری سیاسی به‌شمار می‌رود، چشم‌پوشی بر ادبیات سیاسی، ندیدن واقعیت مهم و محض است. اگر نتوانیم تعریف دقیقی از ادبیات سیاسی ارائه دهیم، هم ادبیات را منزوی می‌کنیم و هم رفتار‌ها و منش سیاسی را بدون درنظرگرفتن ادبیات منطقی و منسجم پرهزینه خواهیم کرد.
اینکه کدام قدرت یا سیاست این مسئله را به‌درستی به خدمت گیرد، در همه جهان یکی از بحث‌های مهم است. به‌طوری‌که باید گفت برای اینکه جامعه‌ای بتواند از ادبیات سیاسی بهره لازم را ببرد، باید تلاش کند تا با کمترین منابع، بیشترین فایده را ببرد؛ چراکه ادبیات سیاسی نشانگر دادوستد ذهن خالقش با پیرامون خود است و هرچه سیاست‌مداران و دیپلمات‌ها از ادبیات قوی‌تر و غنی‌تری برخوردار باشند، می‌توانند امیدوار باشند در راستای رسیدن به اهداف ملی هزینه‌های کمتری را پرداخت می‌کنند. پس می‌توان گفت هنر دیپلماسی آن است که بتوان از بروز بحران جلوگیری کرد تا طرف‌های مذاکره‌کننده بتوانند به اشتراک نظر و درک واحد برسند.

منبع: وب‌سایت هفته‌نامه فوربس

تصور کنید به‌عنوان نماینده یک ملت صحبت می‌کنید و برای رسیدن به توافقی بزرگ باید با افراد مهمی مذاکره کنید. اما مشکلی در میان است؛ طرف‌های مذاکره‌کننده بهتر از شما موقعیت‌ها را تحلیل می‌کنند و همه‌روزه در حال گفت‌و‌گو هستند. پس گام مهم برای توافقی مهم آن است که تاکتیک‌ها و استراتژی‌های آنان را به‌خوبی دریابید. از سوی دیگر، آنچه شما به آن احتیاج دارید، یک استراتژی فوق‌العاده است و دیپلماسی‌ای که شما را به خواسته‌هایتان برساند. البته هرکسی خواهان حرکت به سمت پیش است و برای رسیدن به نیاز‌هایش، حاضر به پرداخت هزینه است؛ اما افرادی که به‌طور موفق مذاکره می‌کنند، تنها کسانی هستند که همه‌چیز را می‌دانند و این تجربه را در درازمدت کسب کرده‌اند.
سیاست عرصه مهمی است و سیاسیون به‌عنوان تصمیم‌گیران عرصه‌های مختلف، جایگاه مهمی را دارا هستند. حال این پرسش به‌وجود می‌آید چهره‌های سیاسی باید چطور رفتار و برای تعامل با یکدیگر تلاش کنند تا بتوانند شرایط مطلوبی را برای جهان رقم بزنند. هرچند موقعیت‌ها، غالبا روشن و آشکار هستند، اما مسائل و خواسته‌های اساسی معمولا چنین نیستند. یک رهبر باید با ارزیابی کامل ارزش‌ها، باور‌ها و خواسته‌هایی که جهت‌دهنده رفتارهای طرف مذاکره هستند، بر سر میز حاضر شود؛ سیاستی که اکنون به‌خوبی از سوی «باراک اوباما» و «ولادیمیر پوتین»، رؤسای‌جمهوری آمریکا و روسیه، رعایت می‌شود.
بسیاری از متخصصان معتقدند برای هر رهبر و سیاست‌مداری دانستن نکات کلیدی بسیار بااهمیت است. برای موفقیت در جدال‌های سیاسی، حال این جدال داخلی باشد یا مسئله‌ای بین‌المللی، مهم‌ترین موضوع دانستن ادبیات گفت‌و‌گو است. ادبیات سیاسی را می‌توان از سه‌بُعد بررسی کرد. نخستین بُعد، حقیقت متن است که به متون سیاسی، قرارداد‌ها و توافق‌نامه‌هایی برمی‌گردد که سیاسیون بر سر آن با یکدیگر به توافق می‌رسند. بُعد دوم واقعیت متن است؛ یعنی آنچه تحت عنوان سخنرانی‌ها، گزارش‌های سیاسی و بیانات فعالان عرصه سیاست و همچنین سرآمدان سیاست یا آنهایی که تشکیلات‌های حزبی را اداره می‌کنند، مطرح می‌شود. سومین بُعد از ادبیات سیاسی، بُعد مجازی آن است که شامل نوع حرکت در فضای سیاسی است و
نه فقط به‌صورت رفتاری پیوسته که به‌صورت روندی از جانب سیاسیون به نمایش گذاشته می‌شود.
در جهانی که حتی کوچک‌ترین تحرک انسانی، رفتاری سیاسی به‌شمار می‌رود، چشم‌پوشی بر ادبیات سیاسی، ندیدن واقعیت مهم و محض است. اگر نتوانیم تعریف دقیقی از ادبیات سیاسی ارائه دهیم، هم ادبیات را منزوی می‌کنیم و هم رفتار‌ها و منش سیاسی را بدون درنظرگرفتن ادبیات منطقی و منسجم پرهزینه خواهیم کرد.
اینکه کدام قدرت یا سیاست این مسئله را به‌درستی به خدمت گیرد، در همه جهان یکی از بحث‌های مهم است. به‌طوری‌که باید گفت برای اینکه جامعه‌ای بتواند از ادبیات سیاسی بهره لازم را ببرد، باید تلاش کند تا با کمترین منابع، بیشترین فایده را ببرد؛ چراکه ادبیات سیاسی نشانگر دادوستد ذهن خالقش با پیرامون خود است و هرچه سیاست‌مداران و دیپلمات‌ها از ادبیات قوی‌تر و غنی‌تری برخوردار باشند، می‌توانند امیدوار باشند در راستای رسیدن به اهداف ملی هزینه‌های کمتری را پرداخت می‌کنند. پس می‌توان گفت هنر دیپلماسی آن است که بتوان از بروز بحران جلوگیری کرد تا طرف‌های مذاکره‌کننده بتوانند به اشتراک نظر و درک واحد برسند.

منبع: وب‌سایت هفته‌نامه فوربس

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.