«ساقه خشک بهار» منتشر شد
نمایشی ویژه از میراث عبدالله دوامی
آلبوم موسیقایی «ساقه خشک بهار» براساس ردیف میرزا عبدالله دوامی و تار و آواز سیاوش ایمانی در قالب دستگاه چهارگاه، آواز افشاری، آواز بیات ترک و آواز کرد بیات روانه بازار موسیقی شد. به گزارش مهر، آلبوم موسیقی «ساقه خشک بهار»، تازهترین اثر موسیقایی سیاوش ایمانی، نوازنده جوان موسیقی ایرانی است که در قالبی متفاوت و طبقهبندیشده توسط مؤسسه فرهنگی- هنری ماهور روانه بازار موسیقی شده است.
میرعلیرضا میرعلینقی، مؤلف، منتقد و پژوهشگر موسیقی، در متنی که برای آلبوم نوشته، آورده است: محتوای این آلبوم با تکیه بر میراث چهار نفر از استادان ردیفدان در نسلهای گذشته (ردیفهای سازی و آوازی به روایت عبدالله دوامی، ابوالحسن صبا، نورعلی برومند و فرامرز پایور) شکل گرفته و شیوه اجرایش با وفاداری کامل به زبان تکنیکی مخصوص تارنوازی و نه بدعتهایی که در 30 سال گذشته از سازهای دیگر وارد نوازندگی تار شده، و بدون انقیاد و وابستگی به شیوه معینی از نوازندگی استادان گذشته یا امروز، در بستر کلی هنر تارنوازی صد سال گذشته حرکت کرده است.
تأثیراتی که این چهار استاد بر یکدیگر و بر روند تحول موسیقی کلاسیک ایران داشتهاند موضوعی است که در گنجایش متن این آلبوم نیست و فرصت فراختری میطلبد و همینقدر میتوان اشاره کرد که در میان این چهار نفر، دوامی، ردیفدان، خواننده، معلم راوی و انتقالدهنده محفوظاتی گرانبها به نسلهای بعد، تشخصی ویژه دارد و غنای زندگی درونیاش به چندین نسل از موسیقیدانان اصالتخواه معاصر یاری کرده است تا به مدد ارتباط با ریشههای گذشته بتوانند روایت خاص خود را به آیندگان عرضه کنند. آری، میراث معنوی او هنوز هم کارآمد است و در اینجا زمینهای شده است برای کاوشها و آفرینشهای سیاوش ایمانی که این آلبوم، بیش از آنکه منسوب به پدیدآورندگانش باشد، معطوف به میراث هنری عبدالله دوامی است.
اینکه چه اجرائی «ردیف» است، چه اجرائی «ردیفی» (اصطلاح از محمدرضا لطفی) است، یعنی موبهمو ردیف نیست ولی نشاندهنده صورت کلی نسخههای آن است و چه اجرائی برپایه ردیف گسترش و بسط یافته، بحثی است که بیش از تکیه بر قوانین مشخص و مدون موسیقایی- اگر چنین قوانینی عملا در دسترس باشند- بر میزان شناخت و تجربه و ذوق پالایشیافته مجری/ مخاطب ورزیده تکیه دارد. یعنی به قول قدما: تعیین میزان صحت و سقم آن، بیشتر برپایه دلالت استحسانی است.
این دلالتها نیز بسیار وابستهاند به حد شناخت و تعمق مخاطب یا مجری از موضوع مورد اجرا، که شاید مجری هم گاه نتواند بهروشنی و قاطعیت اثبات یک قضیه ریاضی یا هندسی، ثابت کند که اجرای او تا چه حد ردیف (یا ردیفی) هست یا نیست، اگرچه هم او و هم مخاطبان ذیصلاحیت آن را بهروشنی میفهمند. چندان جز این هم نمیتواند باشد چراکه موسیقی عملا موسیقی است و نه ریاضی و هندسه و یا هر مقوله دیگری؛ و هدف غاییاش رسیدن به بیان است و تأثیرگذاری.
سیاوش ایمانی، به اتکای سالها آموزش، تجربه، شنود دقیق و تمرین مداوم، به طرزی درونی و قابلاعتماد، مرزهای ظریف بین نوازندگی صرفا آزادانه و نوازندگی صرفا مدرسی را دریافته است و تصرفاتش در مطالب و محتوای ردیفها برپایه آزادیهای مقید است، نه رهاییهای بیمرز. وی شیوه نواختن انتخابی خود را با توجه به تفاوتهای بین ردیفهای سازی و ردیفهای آوازی یافته است.
آلبوم موسیقایی «ساقه خشک بهار» براساس ردیف میرزا عبدالله دوامی و تار و آواز سیاوش ایمانی در قالب دستگاه چهارگاه، آواز افشاری، آواز بیات ترک و آواز کرد بیات روانه بازار موسیقی شد. به گزارش مهر، آلبوم موسیقی «ساقه خشک بهار»، تازهترین اثر موسیقایی سیاوش ایمانی، نوازنده جوان موسیقی ایرانی است که در قالبی متفاوت و طبقهبندیشده توسط مؤسسه فرهنگی- هنری ماهور روانه بازار موسیقی شده است.
میرعلیرضا میرعلینقی، مؤلف، منتقد و پژوهشگر موسیقی، در متنی که برای آلبوم نوشته، آورده است: محتوای این آلبوم با تکیه بر میراث چهار نفر از استادان ردیفدان در نسلهای گذشته (ردیفهای سازی و آوازی به روایت عبدالله دوامی، ابوالحسن صبا، نورعلی برومند و فرامرز پایور) شکل گرفته و شیوه اجرایش با وفاداری کامل به زبان تکنیکی مخصوص تارنوازی و نه بدعتهایی که در 30 سال گذشته از سازهای دیگر وارد نوازندگی تار شده، و بدون انقیاد و وابستگی به شیوه معینی از نوازندگی استادان گذشته یا امروز، در بستر کلی هنر تارنوازی صد سال گذشته حرکت کرده است.
تأثیراتی که این چهار استاد بر یکدیگر و بر روند تحول موسیقی کلاسیک ایران داشتهاند موضوعی است که در گنجایش متن این آلبوم نیست و فرصت فراختری میطلبد و همینقدر میتوان اشاره کرد که در میان این چهار نفر، دوامی، ردیفدان، خواننده، معلم راوی و انتقالدهنده محفوظاتی گرانبها به نسلهای بعد، تشخصی ویژه دارد و غنای زندگی درونیاش به چندین نسل از موسیقیدانان اصالتخواه معاصر یاری کرده است تا به مدد ارتباط با ریشههای گذشته بتوانند روایت خاص خود را به آیندگان عرضه کنند. آری، میراث معنوی او هنوز هم کارآمد است و در اینجا زمینهای شده است برای کاوشها و آفرینشهای سیاوش ایمانی که این آلبوم، بیش از آنکه منسوب به پدیدآورندگانش باشد، معطوف به میراث هنری عبدالله دوامی است.
اینکه چه اجرائی «ردیف» است، چه اجرائی «ردیفی» (اصطلاح از محمدرضا لطفی) است، یعنی موبهمو ردیف نیست ولی نشاندهنده صورت کلی نسخههای آن است و چه اجرائی برپایه ردیف گسترش و بسط یافته، بحثی است که بیش از تکیه بر قوانین مشخص و مدون موسیقایی- اگر چنین قوانینی عملا در دسترس باشند- بر میزان شناخت و تجربه و ذوق پالایشیافته مجری/ مخاطب ورزیده تکیه دارد. یعنی به قول قدما: تعیین میزان صحت و سقم آن، بیشتر برپایه دلالت استحسانی است.
این دلالتها نیز بسیار وابستهاند به حد شناخت و تعمق مخاطب یا مجری از موضوع مورد اجرا، که شاید مجری هم گاه نتواند بهروشنی و قاطعیت اثبات یک قضیه ریاضی یا هندسی، ثابت کند که اجرای او تا چه حد ردیف (یا ردیفی) هست یا نیست، اگرچه هم او و هم مخاطبان ذیصلاحیت آن را بهروشنی میفهمند. چندان جز این هم نمیتواند باشد چراکه موسیقی عملا موسیقی است و نه ریاضی و هندسه و یا هر مقوله دیگری؛ و هدف غاییاش رسیدن به بیان است و تأثیرگذاری.
سیاوش ایمانی، به اتکای سالها آموزش، تجربه، شنود دقیق و تمرین مداوم، به طرزی درونی و قابلاعتماد، مرزهای ظریف بین نوازندگی صرفا آزادانه و نوازندگی صرفا مدرسی را دریافته است و تصرفاتش در مطالب و محتوای ردیفها برپایه آزادیهای مقید است، نه رهاییهای بیمرز. وی شیوه نواختن انتخابی خود را با توجه به تفاوتهای بین ردیفهای سازی و ردیفهای آوازی یافته است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.