|

در بزنگاه سوء‌تفاهم

«منظومه شهرزاد» عنوان کتاب شعری است از سهراب حسینی که به‌تازگی توسط نشر نگاه به چاپ رسیده است. در ابتدای کتاب مقدمه‌ای کوتاه درباره «منظومه شهرزاد» آمده که در آن می‌خوانیم: «شعر شاید، تجربه فروفشردن زندگی‌ست در زبان. و این مقام، اگر محل تلاقی تعبیر شود، آن‌جاست که «مکان» و «زمان»، در «زبان» به هم می‌رسند. چنان چه پذیرفته باشیم زندگی، «زمانی» است که «مکان» در آن حادث می‌شود؛ یا «مکانی»‌ست که «زمان» در آن جاری‌ست. تجربیات تاریخی ما، با زبان فهم می‌شوند. پس زبان، محل زایش زندگی‌ست. منظومه شهرزاد، تجربه‌ای‌ست که در زبان اتفاق می‌افتد؛ و در آن بناست زمان روایت، در نقطه صفر متوقف بماند. این قرار اما به قاعده تسلسل منجر نمی‌شود. تنها هرچه که در لحظه آفریده می‌شود در لحظه، منهدم می‌شود. از احمد شاملو آموخته‌ایم که شعر، برداشت‌هایی از زندگی نیست؛ بلکه یک‌سره، خود زندگی‌ست». منظومه شهرزاد، آن‌طور که مقدمه کتاب نیز بیان می‌کند، برآمده از لحظه‌‌‌هایی از زندگی است که در قالب شعر به تصویر درآمده و به‌عبارتی تجربه‌ای است که در زبان اتفاق افتاده. منظومه شهرزاد این‌طور شروع می‌شود: «احمدرضا گفت: عشق واقعی بی‌سرانجام است./ من یخ کردم. تب کردم. ذوب شدم./ می‌خواستم نام تو را به‌خاطر بسپارم تنها./ تنها می‌خواستم نام تو را به خاطر بسپارم./ نام تو را تنها می‌خواستم به خاطر بسپارم./ چهره‌ات را حتا فراموش کرده‌ام./ چشم‌های‌ات را خواندم؛/ -برای خوش‌بختی من ناتوانی!/ گفتی برای خوش‌بختی من ناتوانی./ گفتی/ برای خوش‌بختی من ناتوانی./ برای لمس زیبایی تو تا مجاور انگشتان‌ات نزدیک شدم./ تا مجاور انگشتان‌ات نزدیک شدم./ احمدرضا گفت: عشق واقعی بی‌سرانجام است./ دور شدم./ هر شب به امید عابری می‌نشستم/ که صبح در دست‌های‌اش باشد؛/ کنار من بنشیند تا تو را تماشا کنم./ هنوز نمی‌دانستم که چشم‌های تو/ می‌تواند سرمایه عمر من باشد./ خسته می‌شوم؛ تلخ می‌شوی./ خسته‌تر می‌شوم؛ تلخ‌تر می‌شوی./ افسرده می‌شوم؛ نگاه می‌کنی./ افسرده‌تر می‌شوم؛ سکوت می‌کنی./ بیمار می‌شوم؛ زیبا می‌شوی./ تا مهیای رفتن می‌شوم.../ زیباتر می‌شوی./ شکست می‌خورم؛ می‌مانم./ و تو باز تلخ می‌شوی./ و تو باز تلخ‌تر می‌شوی./ ...و انسان در شکست تنها می‌ماند./ هربار پاشنه می‌کشم که ترک‌ات کنم/ دلم به حال خودم می‌سوزد؛ از آینده بی‌تو وحشت می‌کنم./ پا پس می‌کشم./ شاعر می‌شوم./ -می‌گویم باران؛ آسمان می‌بارد./ -می‌گویم بهار؛ زمستان می‌رود./ -نام تو را صدا می‌زنم؛/ شب می‌شکند./ می‌خواهم صدایت کنم شهرزاد/ زبان‌ام می‌گیرد./ می‌خواهم صدایت کنم زیبا!/ زبان‌ام می‌گیرد./ اگر تمام روزهای با تو بودن‌ام را باخته باشم/ با خاطره‌ات که تنها می‌شوم/ اختیار تو با من است./ چندبار نام تو را باید ناله کنم تا نیاز مرا بشنوی؟/ در تاریکی نور نیست/ در روشنایی نور نیست/ در تاریکی و روشنایی تنها تویی/ در تاریکی و روشنایی، نور تویی/ در انتهای بیابان تو آغاز می‌شوی،/ در ابتدای زمین./ در انتهای آسمان تو آغاز می‌شوی؛/ در مجرای زمان./ در شیار شب./ در سلوک عارفان تباهی./ در سکوت بازندگان زندگی./ در ابتدای شکست من آغاز می‌شوی./ در ابتدای شکست من/ آغاز می‌شوی....».

«منظومه شهرزاد» عنوان کتاب شعری است از سهراب حسینی که به‌تازگی توسط نشر نگاه به چاپ رسیده است. در ابتدای کتاب مقدمه‌ای کوتاه درباره «منظومه شهرزاد» آمده که در آن می‌خوانیم: «شعر شاید، تجربه فروفشردن زندگی‌ست در زبان. و این مقام، اگر محل تلاقی تعبیر شود، آن‌جاست که «مکان» و «زمان»، در «زبان» به هم می‌رسند. چنان چه پذیرفته باشیم زندگی، «زمانی» است که «مکان» در آن حادث می‌شود؛ یا «مکانی»‌ست که «زمان» در آن جاری‌ست. تجربیات تاریخی ما، با زبان فهم می‌شوند. پس زبان، محل زایش زندگی‌ست. منظومه شهرزاد، تجربه‌ای‌ست که در زبان اتفاق می‌افتد؛ و در آن بناست زمان روایت، در نقطه صفر متوقف بماند. این قرار اما به قاعده تسلسل منجر نمی‌شود. تنها هرچه که در لحظه آفریده می‌شود در لحظه، منهدم می‌شود. از احمد شاملو آموخته‌ایم که شعر، برداشت‌هایی از زندگی نیست؛ بلکه یک‌سره، خود زندگی‌ست». منظومه شهرزاد، آن‌طور که مقدمه کتاب نیز بیان می‌کند، برآمده از لحظه‌‌‌هایی از زندگی است که در قالب شعر به تصویر درآمده و به‌عبارتی تجربه‌ای است که در زبان اتفاق افتاده. منظومه شهرزاد این‌طور شروع می‌شود: «احمدرضا گفت: عشق واقعی بی‌سرانجام است./ من یخ کردم. تب کردم. ذوب شدم./ می‌خواستم نام تو را به‌خاطر بسپارم تنها./ تنها می‌خواستم نام تو را به خاطر بسپارم./ نام تو را تنها می‌خواستم به خاطر بسپارم./ چهره‌ات را حتا فراموش کرده‌ام./ چشم‌های‌ات را خواندم؛/ -برای خوش‌بختی من ناتوانی!/ گفتی برای خوش‌بختی من ناتوانی./ گفتی/ برای خوش‌بختی من ناتوانی./ برای لمس زیبایی تو تا مجاور انگشتان‌ات نزدیک شدم./ تا مجاور انگشتان‌ات نزدیک شدم./ احمدرضا گفت: عشق واقعی بی‌سرانجام است./ دور شدم./ هر شب به امید عابری می‌نشستم/ که صبح در دست‌های‌اش باشد؛/ کنار من بنشیند تا تو را تماشا کنم./ هنوز نمی‌دانستم که چشم‌های تو/ می‌تواند سرمایه عمر من باشد./ خسته می‌شوم؛ تلخ می‌شوی./ خسته‌تر می‌شوم؛ تلخ‌تر می‌شوی./ افسرده می‌شوم؛ نگاه می‌کنی./ افسرده‌تر می‌شوم؛ سکوت می‌کنی./ بیمار می‌شوم؛ زیبا می‌شوی./ تا مهیای رفتن می‌شوم.../ زیباتر می‌شوی./ شکست می‌خورم؛ می‌مانم./ و تو باز تلخ می‌شوی./ و تو باز تلخ‌تر می‌شوی./ ...و انسان در شکست تنها می‌ماند./ هربار پاشنه می‌کشم که ترک‌ات کنم/ دلم به حال خودم می‌سوزد؛ از آینده بی‌تو وحشت می‌کنم./ پا پس می‌کشم./ شاعر می‌شوم./ -می‌گویم باران؛ آسمان می‌بارد./ -می‌گویم بهار؛ زمستان می‌رود./ -نام تو را صدا می‌زنم؛/ شب می‌شکند./ می‌خواهم صدایت کنم شهرزاد/ زبان‌ام می‌گیرد./ می‌خواهم صدایت کنم زیبا!/ زبان‌ام می‌گیرد./ اگر تمام روزهای با تو بودن‌ام را باخته باشم/ با خاطره‌ات که تنها می‌شوم/ اختیار تو با من است./ چندبار نام تو را باید ناله کنم تا نیاز مرا بشنوی؟/ در تاریکی نور نیست/ در روشنایی نور نیست/ در تاریکی و روشنایی تنها تویی/ در تاریکی و روشنایی، نور تویی/ در انتهای بیابان تو آغاز می‌شوی،/ در ابتدای زمین./ در انتهای آسمان تو آغاز می‌شوی؛/ در مجرای زمان./ در شیار شب./ در سلوک عارفان تباهی./ در سکوت بازندگان زندگی./ در ابتدای شکست من آغاز می‌شوی./ در ابتدای شکست من/ آغاز می‌شوی....».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.