|

یاد احمد علامه‌دهر، بازیگر

زندگی را به بازی می‌گرفت

‌اصغر‌راسخ‌راد. کارگردان

این اواخر هرگاه فرصتی پیش می‌آمد، به دیدارش می‌رفتم یا او از روی لطف دعوتم می‌کرد. احمد علامه‌دهر(1332 - 1394) برای من در دو نمایش «پدرانه» و «سایه‌توسایه» نقش‌آفرینی کرده و خوش درخشیده بود.و قرار بود بعد از اتمام کارش در سریال «پرده‌نشین»، نمایش «کل‌کل‌نامه» را که نویسنده توانا و دوست خوبم حسن باستانی عزیز، برایمان نوشته بود کار کنیم.استاد علامه افزون بر تسلط و خلاقیت در هنر بازیگری، در رشته‌های دیگری چون؛ نقاشی، خوشنویسی، کاشی‌کاری، مجسمه‌سازی،‌نمایش‌نامه‌نویسی، کارگردانی، طراحی صحنه و طراحی گریم هم مهارت داشت. اما علت اصلی‌ای که آدم را مشتاق دیدار و همنشینی با او می‌کرد، خوشخویی و بذله‌گویی و احساس خوب و تمایل عجیبی بود که او نسبت به زندگی و اطرافیان خود داشت. به زندگی عشق می‌ورزید. ناله نمی‌کرد، غر نمی‌زد، در محیط او زندگی موج می‌زد، همیشه شوخی‌ها و شیطنت‌های دلنشینش به‌راه بود. نمی‌دانم او زندگی را به بازی می‌گرفت یا نمایش را زندگی می‌کرد. نقش‌هایی را که روح واقعی زندگی در آن جاری نبود دوست نداشت و نمی‌پذیرفت. او به نقش سیاه در نمایش‌های سنتی جایگاه و تعینی خاص بخشیده بود. تکه‌ها و طعنه‌هایش بجا و به‌روز بود و بر زبان و دل تماشاگر می‌نشست. اما با این‌همه قابلیت آخرین اجرای او در نقش «سیاه»، مردادماه سال 87 همان نمایش «سایه‌توسایه» بود و از آن پس دیگر او در این نقش ظاهر نشد! به‌راستی او دوستدار دوستان و کسان خود بود، به همین سبب چون کوهی سرشار از انرژی، موجی مثبت و خوشایند را به حلقه نزدیکان خود می‌پراکند. احمد علامه‌دهر ارادت عجیبی به امام‌رضا(ع) داشت و معتقد بود به سبب حادثه‌ای که در کودکی برایش رخ داده، زندگی‌اش مرهون الطاف امام هشتم(ع) است (این اتفاق را در صحنه اول نمایش پدرانه که در پنجمین جشنواره تئاتر رضوی در تالار گلشن شهر بجنورد روی صحنه رفت، به زبان خودش واگویه می‌کند). و سرانجام ناگهان مرد طناز و بی‌همانند صحنه نمایش در حرم اما‌م‌هشتم‌(ع) دچار عارضه مغزی شد و بیماری خانه‌نشینش کرد و 10 ماه (300 شبانه‌روز) در چنین حالتی چشم به در و دیوار اتاق دوخت و انتظار کشید تا کسانی آشنا چون من و مایی گاهی از در درآییم و حالی از او جویا شویم... . راست گفته‌اند که سلامتی تاجی است بر سر آدم‌های سالم که تنها چشم آدم‌های بیمار توان دیدنش را دارد. در این روزهای غریب، گوش فلک از مویه‌های سیاسی و اقتصادی ما پر شده است، تا تن و روحمان، خسته از بازی روزگار و بازی‌سازان این روزگار، وبال زندگی امن و آرام ما باشد. در محضر احمد علامه‌دهر آرامشی بود بی‌دریغ...اما دریغ که او نیز رخت سفر بربست و از میان بر شد.حالا آن دو چشم نافذ و مهربانش را هم هدیه داده‌اند تا در کاسه سر دیگری جان بگیرد و جهان را بنگرد.

این اواخر هرگاه فرصتی پیش می‌آمد، به دیدارش می‌رفتم یا او از روی لطف دعوتم می‌کرد. احمد علامه‌دهر(1332 - 1394) برای من در دو نمایش «پدرانه» و «سایه‌توسایه» نقش‌آفرینی کرده و خوش درخشیده بود.و قرار بود بعد از اتمام کارش در سریال «پرده‌نشین»، نمایش «کل‌کل‌نامه» را که نویسنده توانا و دوست خوبم حسن باستانی عزیز، برایمان نوشته بود کار کنیم.استاد علامه افزون بر تسلط و خلاقیت در هنر بازیگری، در رشته‌های دیگری چون؛ نقاشی، خوشنویسی، کاشی‌کاری، مجسمه‌سازی،‌نمایش‌نامه‌نویسی، کارگردانی، طراحی صحنه و طراحی گریم هم مهارت داشت. اما علت اصلی‌ای که آدم را مشتاق دیدار و همنشینی با او می‌کرد، خوشخویی و بذله‌گویی و احساس خوب و تمایل عجیبی بود که او نسبت به زندگی و اطرافیان خود داشت. به زندگی عشق می‌ورزید. ناله نمی‌کرد، غر نمی‌زد، در محیط او زندگی موج می‌زد، همیشه شوخی‌ها و شیطنت‌های دلنشینش به‌راه بود. نمی‌دانم او زندگی را به بازی می‌گرفت یا نمایش را زندگی می‌کرد. نقش‌هایی را که روح واقعی زندگی در آن جاری نبود دوست نداشت و نمی‌پذیرفت. او به نقش سیاه در نمایش‌های سنتی جایگاه و تعینی خاص بخشیده بود. تکه‌ها و طعنه‌هایش بجا و به‌روز بود و بر زبان و دل تماشاگر می‌نشست. اما با این‌همه قابلیت آخرین اجرای او در نقش «سیاه»، مردادماه سال 87 همان نمایش «سایه‌توسایه» بود و از آن پس دیگر او در این نقش ظاهر نشد! به‌راستی او دوستدار دوستان و کسان خود بود، به همین سبب چون کوهی سرشار از انرژی، موجی مثبت و خوشایند را به حلقه نزدیکان خود می‌پراکند. احمد علامه‌دهر ارادت عجیبی به امام‌رضا(ع) داشت و معتقد بود به سبب حادثه‌ای که در کودکی برایش رخ داده، زندگی‌اش مرهون الطاف امام هشتم(ع) است (این اتفاق را در صحنه اول نمایش پدرانه که در پنجمین جشنواره تئاتر رضوی در تالار گلشن شهر بجنورد روی صحنه رفت، به زبان خودش واگویه می‌کند). و سرانجام ناگهان مرد طناز و بی‌همانند صحنه نمایش در حرم اما‌م‌هشتم‌(ع) دچار عارضه مغزی شد و بیماری خانه‌نشینش کرد و 10 ماه (300 شبانه‌روز) در چنین حالتی چشم به در و دیوار اتاق دوخت و انتظار کشید تا کسانی آشنا چون من و مایی گاهی از در درآییم و حالی از او جویا شویم... . راست گفته‌اند که سلامتی تاجی است بر سر آدم‌های سالم که تنها چشم آدم‌های بیمار توان دیدنش را دارد. در این روزهای غریب، گوش فلک از مویه‌های سیاسی و اقتصادی ما پر شده است، تا تن و روحمان، خسته از بازی روزگار و بازی‌سازان این روزگار، وبال زندگی امن و آرام ما باشد. در محضر احمد علامه‌دهر آرامشی بود بی‌دریغ...اما دریغ که او نیز رخت سفر بربست و از میان بر شد.حالا آن دو چشم نافذ و مهربانش را هم هدیه داده‌اند تا در کاسه سر دیگری جان بگیرد و جهان را بنگرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.