|

جنگ در سوریه را متوقف کنید

ترجمه: محمدعلی عسگری

کشته‌ها در سوریه دیگر از شمارش بیرون است، تعداد مهاجران و آوارگان نیز همین‌طور. تعداد پناهگاه‌ها، اماکن گریز و قایق‌های مرگ را نمی‌توان مشخص کرد. آمارها دیگر جواب‌گوی تعداد اسامی مفقودان، و آواره‌های بیابان‌ها نیست. آمارها دیگر معنا و مفهوم‌شان را از دست داده‌اند. دردها و رنج‌های مردم سوریه را حدوحصری نیست. جنگ‌طلبان استراحت نمی‌شناسند، کشتاری که سرباز ایستادن ندارد؛ جنگی که گویی هنوز در ابتدای راه است؛ با همان تازگی، بی‌پروایی و ترنم جهنمی‌اش!
این کشتار است که ادامه دارد، بدون آتش بس. فجایع پشت‌سرهم زادوولد می‌کنند. دولت‌های همسایه نیز سال‌هاست به تماشا نشسته‌اند. سوریه به ویرانه‌ای تبدیل شده است که از آن جز صدای جغد جنگ، چیزی به گوش نمی‌رسد.
حتی نفرین‌شده، واژه‌ای مناسب برای توصیف آن نیست. کسانی که از استراتژی‌های کلان حرف می‌زدند، چیزی برای گفتن ندارند. آنها نیز قادر به توقف این کشتار نیستند. پس دیگر چه جایی برای خلاصی، حتی به‌صورت موقت؟ آیا کسی هست که بتواند این آتش را خاموش کند؟
سیاست حتی قبل از شروع این جنگ نیز مشروعیت اخلاقی‌اش را از دست داده بود. یعنی از همان زمانی که انسان را به‌عنوان هدف هرگونه سیاستی به مرخصی فرستاد. امروزه همه این جنگ‌ها مشروعیت‌شان را از دست داده‌اند و تنها چیزی که باقی مانده، خرابی و ویرانی پشت ویرانی است. تاوان همه اینها را باید انسان بدهد؛ انسانی که بدون کوچک‌ترین عذاب وجدانی سربریده می‌شود. این‌طور که معلوم است جنگ در سوریه قرار است برای سال‌های دیگر استمرار داشته باشد.
ویرانی‌ها دارد همین‌طور پشته می‌شود. از شهرهای بزرگ به شهرهای کوچک و حتی به روستاها رسیده است. مخالفان نیز برایشان هیچ چیزی اهمیت ندارد.
سازمان‌های به‌اصطلاح تکفیری مصمم هستند بیشترین خسارت‌ها را بر خدا، انسان و حتی خودشان وارد کنند. این جنگ هیچ برنده‌ای ندارد. آخرش فرورفتن در جهنمی است که هیچ راه بازگشتی ندارد. چه کسی حاضر می‌شود این جنگ را متوقف کند؟ نیروهای داخل قادر به این کار نیستند. نه تمایلی دارند و نه حتی اجازه می‌دهند. فتاوای جهادی دینی همچنان آماده است تا جوانان جدیدی را روانه این میدان کند. گروه‌گروه در انظار همگان می‌آیند تا در شعله‌ورترکردن این جهنم مشارکت داشته باشند. انبار‌های مهمات هنوز پر از سلاح است. عربستان‌سعودی می‌خواهد تا آخر خط برود. جنگ در یمن موجب دست‌کشیدن از سوریه نشده است. عربستان رأس نظام در سوریه را می‌خواهد. ترکیه نیز همین‌طور؛ رأس نظام و شمال سوریه را که خاطرش از کردها و داعش آسوده باشد. ترکیه حاضر است این جنگ را تا صد سال دیگر ادامه دهد. قطر نیز می‌خواهد خسارت‌هایی را که در مصر و تونس متحمل شد، در سوریه و لیبی جبران کند. دراین‌میان، نظام سوریه دیگر هیچ چیزی برای ازدست‌دادن ندارد و قصد دارد تا آخرین رمق این راه را ادامه دهد. دیگران نیز همین‌طور... . هیچ‌کس در این جنگ برنده نیست. پس چه موقع متوقف خواهد شد؟ چه کسی آن را متوقف خواهد کرد؟
هیچ‌کس قصد کوتاه‌آمدن ندارد. فقط ابزارهایش را تغییر داده و به ادامه جنگ به‌صورت مستقیم یا غیرمستقیم فکر می‌کند. داعش هم که دیگر خود را یک دولت منطقه‌ای بزرگ می‌داند و به این زودی‌ها حاضر به عقب‌نشینی نیست. آری این جنگ هنوز در ابتدای راهش است.
مسئولیت توقف این جنگ تنها بر دوش کسانی سنگینی می‌کند که هیچ ارتباطی با این جنگ ندارند، یعنی کسانی که در درجه اول تعلق خاطر با انسانیت دارند؛ کسانی که هیچ ارزشی برای انبوه توجیهات جنگ‌طلبان ندارند، یکی از یکی رسواتر و مفتضح‌تر. اهدافی که هیچ ارزشی اخلاقی و انسانی ندارد. غیر از صاحبان وجدان‌های بیدار در جهان کسی نمی‌تواند آستین بالا بزند. روشنفکران، هنرمندان و اندیشمندان آزاده، کسانی که می‌توانند یک‌صدا این شعار را فریاد بزنند: به جنگ در سوریه پایان دهید!
دقیقا مثل همان کاری که روشنفکران در گذشته و آفریقای‌جنوبی کرده و شعار «مرگ بر آپارتاید» را مطرح کردند. یا زمانی که برای پایان‌دادن به جنگ در ویتنام بسیج شدند. به‌جز این هیچ امیدی برای آینده نیست.

کشته‌ها در سوریه دیگر از شمارش بیرون است، تعداد مهاجران و آوارگان نیز همین‌طور. تعداد پناهگاه‌ها، اماکن گریز و قایق‌های مرگ را نمی‌توان مشخص کرد. آمارها دیگر جواب‌گوی تعداد اسامی مفقودان، و آواره‌های بیابان‌ها نیست. آمارها دیگر معنا و مفهوم‌شان را از دست داده‌اند. دردها و رنج‌های مردم سوریه را حدوحصری نیست. جنگ‌طلبان استراحت نمی‌شناسند، کشتاری که سرباز ایستادن ندارد؛ جنگی که گویی هنوز در ابتدای راه است؛ با همان تازگی، بی‌پروایی و ترنم جهنمی‌اش!
این کشتار است که ادامه دارد، بدون آتش بس. فجایع پشت‌سرهم زادوولد می‌کنند. دولت‌های همسایه نیز سال‌هاست به تماشا نشسته‌اند. سوریه به ویرانه‌ای تبدیل شده است که از آن جز صدای جغد جنگ، چیزی به گوش نمی‌رسد.
حتی نفرین‌شده، واژه‌ای مناسب برای توصیف آن نیست. کسانی که از استراتژی‌های کلان حرف می‌زدند، چیزی برای گفتن ندارند. آنها نیز قادر به توقف این کشتار نیستند. پس دیگر چه جایی برای خلاصی، حتی به‌صورت موقت؟ آیا کسی هست که بتواند این آتش را خاموش کند؟
سیاست حتی قبل از شروع این جنگ نیز مشروعیت اخلاقی‌اش را از دست داده بود. یعنی از همان زمانی که انسان را به‌عنوان هدف هرگونه سیاستی به مرخصی فرستاد. امروزه همه این جنگ‌ها مشروعیت‌شان را از دست داده‌اند و تنها چیزی که باقی مانده، خرابی و ویرانی پشت ویرانی است. تاوان همه اینها را باید انسان بدهد؛ انسانی که بدون کوچک‌ترین عذاب وجدانی سربریده می‌شود. این‌طور که معلوم است جنگ در سوریه قرار است برای سال‌های دیگر استمرار داشته باشد.
ویرانی‌ها دارد همین‌طور پشته می‌شود. از شهرهای بزرگ به شهرهای کوچک و حتی به روستاها رسیده است. مخالفان نیز برایشان هیچ چیزی اهمیت ندارد.
سازمان‌های به‌اصطلاح تکفیری مصمم هستند بیشترین خسارت‌ها را بر خدا، انسان و حتی خودشان وارد کنند. این جنگ هیچ برنده‌ای ندارد. آخرش فرورفتن در جهنمی است که هیچ راه بازگشتی ندارد. چه کسی حاضر می‌شود این جنگ را متوقف کند؟ نیروهای داخل قادر به این کار نیستند. نه تمایلی دارند و نه حتی اجازه می‌دهند. فتاوای جهادی دینی همچنان آماده است تا جوانان جدیدی را روانه این میدان کند. گروه‌گروه در انظار همگان می‌آیند تا در شعله‌ورترکردن این جهنم مشارکت داشته باشند. انبار‌های مهمات هنوز پر از سلاح است. عربستان‌سعودی می‌خواهد تا آخر خط برود. جنگ در یمن موجب دست‌کشیدن از سوریه نشده است. عربستان رأس نظام در سوریه را می‌خواهد. ترکیه نیز همین‌طور؛ رأس نظام و شمال سوریه را که خاطرش از کردها و داعش آسوده باشد. ترکیه حاضر است این جنگ را تا صد سال دیگر ادامه دهد. قطر نیز می‌خواهد خسارت‌هایی را که در مصر و تونس متحمل شد، در سوریه و لیبی جبران کند. دراین‌میان، نظام سوریه دیگر هیچ چیزی برای ازدست‌دادن ندارد و قصد دارد تا آخرین رمق این راه را ادامه دهد. دیگران نیز همین‌طور... . هیچ‌کس در این جنگ برنده نیست. پس چه موقع متوقف خواهد شد؟ چه کسی آن را متوقف خواهد کرد؟
هیچ‌کس قصد کوتاه‌آمدن ندارد. فقط ابزارهایش را تغییر داده و به ادامه جنگ به‌صورت مستقیم یا غیرمستقیم فکر می‌کند. داعش هم که دیگر خود را یک دولت منطقه‌ای بزرگ می‌داند و به این زودی‌ها حاضر به عقب‌نشینی نیست. آری این جنگ هنوز در ابتدای راهش است.
مسئولیت توقف این جنگ تنها بر دوش کسانی سنگینی می‌کند که هیچ ارتباطی با این جنگ ندارند، یعنی کسانی که در درجه اول تعلق خاطر با انسانیت دارند؛ کسانی که هیچ ارزشی برای انبوه توجیهات جنگ‌طلبان ندارند، یکی از یکی رسواتر و مفتضح‌تر. اهدافی که هیچ ارزشی اخلاقی و انسانی ندارد. غیر از صاحبان وجدان‌های بیدار در جهان کسی نمی‌تواند آستین بالا بزند. روشنفکران، هنرمندان و اندیشمندان آزاده، کسانی که می‌توانند یک‌صدا این شعار را فریاد بزنند: به جنگ در سوریه پایان دهید!
دقیقا مثل همان کاری که روشنفکران در گذشته و آفریقای‌جنوبی کرده و شعار «مرگ بر آپارتاید» را مطرح کردند. یا زمانی که برای پایان‌دادن به جنگ در ویتنام بسیج شدند. به‌جز این هیچ امیدی برای آینده نیست.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.