|

چرا همدل نباشیم

محمدامین سازگارنژاد-معاون پیشین وزارت کشور

در پاییز و زمستان ۷5 که موضوع انتخابات ریاست‌جمهوری مطرح بود، نامزد پیروز دوم خرداد ۷۶ شرطشان این بود که نظر مقام معظم رهبری را داشته باشند که نهایتا وقتی‌ مطمئن شدند از آن ناحیه مخالفتی نیست، کار آغاز شد. پیام رهبرمعظم انقلاب در سوم خردا ۷۶، مؤید این روند و این اتفاق بود. آن روز یک منطق موردقبول نظام و مردم قرار گرفت که جریان اصلاح‌طلبی یک اتفاق حزبی و سیاسی نیست، بلکه یک نیاز ملی‌ برای اصلاح رویکرد‌های فردی، اجتماعی و دولتی در همه عرصه‌هاست. گویا ‌ترجمان آن حضور مردم حکایت از بازگشت به عقلانیت در همه امور داشت. این فقط یک گرایش حزبی و گروهی خاص نبود، بلکه دعوتی ملی‌ برای همه گرایشات فکری و اجرائی و حتی انتظامی‌ کشور بود. یکی‌ از مهم‌ترین دیدگاه‌های جریان ملی‌ اصلاح‌طلبی، فراجناحی‌بودن موضوع اصلاحات است. شاید یکی‌ از زیبایی‌های آن اتفاق همین بود که دیدی وسیع و سینه‌ای گشاده برای عموم گرایشات داشت. البته همیشه اتفاقات ملی‌ ما با حواشی همراه بوده است و افراط و تفریط در برداشت‌های فردی و حزبی و گروهی مشکل‌ساز بود و هنوز هم هست. به باور نگارنده، اتفاق خرداد ۷۶ آن‌قدر بزرگ و عظیم بود که نمی‌توانست در ظرفیت یک حزب خاص یا یک جریان خاص به‌طورکامل جا بگیرد؛ اتفاقی‌ که همه جوانان و زنان و خانواده‌های ایرانی‌ را شامل می‌شد. این جریان بزرگ، متعهد به نظام، کشور، رهبری و ملت، در مسیر خود با مشکلاتی‌ مواجه شد که هنوز هم پاره‌ای از آن مشکلات باقی‌ است. اما جریان اصلاح‌طلبی مانند جریان اصولگرایی جزء سرمایه‌های بزرگ ملت ماست. وقتی‌ که ما زندگی‌ و حیات مرحوم عسگراولادی را می‌بینیم که در رهبری اصولگرایی اصیل ملی ما نقش ارزنده و بی‌بدیلی را ایفا کرد، می‌توانیم با قرائت اصیل اصلاح‌طلبی، ایشان را نیز یک اصلاح‌طلب بدانیم. حالا مدتی است افرادی با گفتار، رفتار و برخورد‌هایشان می‌خواهند دل‌های ملت از هر گروه و گرایشی، باهم نباشند. دشمنان ملت‌ها تلاش دارند تا مردم جوامع با خودشان درگیر شوند و همدلی نکنند. برای تعالی و پیشرفت باید آنچه در عراق، سوریه، یمن، افغانستان، پاکستان و خاورمیانه شاهد هستیم باعث هوشیاری و حفظ همدلی شود. جریان اصلاح‌طلبی که خود را در مهد فراجناحی‌بودن و گفت‌وگوی تمدن‌ها می‌دید، امروز باید بتواند برخورد حزبی با اصولگرایان داشته باشد. چرا بعضی‌ مسیر عقلانیت ملی‌ اصلاح‌طلبان را با نام گروه‌ها و افراد اصلاح‌طلب به ‌ناحق مخدوش می‌کنند؟ از سوی دیگر، دوستانی که این روزها به نام اصلاح‌طلبی بازی‌ می‌کنند یا بازی می‌خورند، آیا حق دارند این میراث بزرگ ملی‌ را به جای همدلی به جولانگاه سهم‌داری و سهم‌خواهی خویش تبدیل کنند؟ ما معتقدیم اصلاح‌طلبی یک جریان اصیل ملی‌ است و قابل مصادره، معاوضه و معارضه نیست.

امروز دغدغه همه بزرگان اصلاح‌طلب، آمدن تجلی عقلانیت در فرایند همه امور است. برای پیشرفت همه‌جانبه کشور، اصلاح‌طلبان برای خویش سهمی نمی‌خواهند و از هیچ‌کس و هیچ کجا مطالبه‌ای ندارند.
برای این جریان فقط تلاش برای تعالی کشور در همه عرصه‌ها با تکریم همه گرایشات ملی‌ و اصیل کشور اولویت است. در چنین شرایطی است که باید دوستان اصلاح‌طلب از گفتار و عکس‌العمل‌هایی که به‌دور از ‌شأن و منزلت اصلاح‌طلبی است، دوری گزیند و پشتیبان نظام، دولت و مردم برای تحقق اهداف عالی‌ اصلاح‌طلبی و حفظ هویت آن گوهر بی‌‌بدیل باشند.
برخی‌ از دوستان غیراصلاح‌طلب هم در برهم‌زدن اتحاد بین اصلاح‌طلبان دریغ روا نمی‌دارند که به آن عزیزان هم باید گفت ما یک نظام، یک کشور و یک ملت هستیم باهم همدلی کنیم که این طریقه رشد و توسعه و تعالی کشور است. به یاد دارم در ایامی که مقام معظم رهبری در بیمارستان بودند بزرگان اصلاح‌طلب را دیدم که از صمیم قلب برای ایشان آرزوی تندرستی و طول عمر باعزت داشتند، اما در رسانه‌ها‌ی اصولگرا بازتابی داده نشد. متأسفانه برخی فکر می‌کنند نظام و رهبری و حاکمیت تعلق به قشری با گرایشی خاص دارند. به‌هرحال، فارغ از اینکه در انتخابات پیش‌رو چه گرایشی یا چه گروهی موفق خواهد شد، مهم این است که همدلی در بین اصولگرایان و اصلاح‌طلبان بتواند تضمینی برای موفقیت‌های بزرگ کشور باشد. فراموش نکنیم هیچ‌کس حق ندارد به نام اصلاح‌طلبی یا اصولگرایی، ملاحظات فردی خود را دنبال کند.

در پاییز و زمستان ۷5 که موضوع انتخابات ریاست‌جمهوری مطرح بود، نامزد پیروز دوم خرداد ۷۶ شرطشان این بود که نظر مقام معظم رهبری را داشته باشند که نهایتا وقتی‌ مطمئن شدند از آن ناحیه مخالفتی نیست، کار آغاز شد. پیام رهبرمعظم انقلاب در سوم خردا ۷۶، مؤید این روند و این اتفاق بود. آن روز یک منطق موردقبول نظام و مردم قرار گرفت که جریان اصلاح‌طلبی یک اتفاق حزبی و سیاسی نیست، بلکه یک نیاز ملی‌ برای اصلاح رویکرد‌های فردی، اجتماعی و دولتی در همه عرصه‌هاست. گویا ‌ترجمان آن حضور مردم حکایت از بازگشت به عقلانیت در همه امور داشت. این فقط یک گرایش حزبی و گروهی خاص نبود، بلکه دعوتی ملی‌ برای همه گرایشات فکری و اجرائی و حتی انتظامی‌ کشور بود. یکی‌ از مهم‌ترین دیدگاه‌های جریان ملی‌ اصلاح‌طلبی، فراجناحی‌بودن موضوع اصلاحات است. شاید یکی‌ از زیبایی‌های آن اتفاق همین بود که دیدی وسیع و سینه‌ای گشاده برای عموم گرایشات داشت. البته همیشه اتفاقات ملی‌ ما با حواشی همراه بوده است و افراط و تفریط در برداشت‌های فردی و حزبی و گروهی مشکل‌ساز بود و هنوز هم هست. به باور نگارنده، اتفاق خرداد ۷۶ آن‌قدر بزرگ و عظیم بود که نمی‌توانست در ظرفیت یک حزب خاص یا یک جریان خاص به‌طورکامل جا بگیرد؛ اتفاقی‌ که همه جوانان و زنان و خانواده‌های ایرانی‌ را شامل می‌شد. این جریان بزرگ، متعهد به نظام، کشور، رهبری و ملت، در مسیر خود با مشکلاتی‌ مواجه شد که هنوز هم پاره‌ای از آن مشکلات باقی‌ است. اما جریان اصلاح‌طلبی مانند جریان اصولگرایی جزء سرمایه‌های بزرگ ملت ماست. وقتی‌ که ما زندگی‌ و حیات مرحوم عسگراولادی را می‌بینیم که در رهبری اصولگرایی اصیل ملی ما نقش ارزنده و بی‌بدیلی را ایفا کرد، می‌توانیم با قرائت اصیل اصلاح‌طلبی، ایشان را نیز یک اصلاح‌طلب بدانیم. حالا مدتی است افرادی با گفتار، رفتار و برخورد‌هایشان می‌خواهند دل‌های ملت از هر گروه و گرایشی، باهم نباشند. دشمنان ملت‌ها تلاش دارند تا مردم جوامع با خودشان درگیر شوند و همدلی نکنند. برای تعالی و پیشرفت باید آنچه در عراق، سوریه، یمن، افغانستان، پاکستان و خاورمیانه شاهد هستیم باعث هوشیاری و حفظ همدلی شود. جریان اصلاح‌طلبی که خود را در مهد فراجناحی‌بودن و گفت‌وگوی تمدن‌ها می‌دید، امروز باید بتواند برخورد حزبی با اصولگرایان داشته باشد. چرا بعضی‌ مسیر عقلانیت ملی‌ اصلاح‌طلبان را با نام گروه‌ها و افراد اصلاح‌طلب به ‌ناحق مخدوش می‌کنند؟ از سوی دیگر، دوستانی که این روزها به نام اصلاح‌طلبی بازی‌ می‌کنند یا بازی می‌خورند، آیا حق دارند این میراث بزرگ ملی‌ را به جای همدلی به جولانگاه سهم‌داری و سهم‌خواهی خویش تبدیل کنند؟ ما معتقدیم اصلاح‌طلبی یک جریان اصیل ملی‌ است و قابل مصادره، معاوضه و معارضه نیست.

امروز دغدغه همه بزرگان اصلاح‌طلب، آمدن تجلی عقلانیت در فرایند همه امور است. برای پیشرفت همه‌جانبه کشور، اصلاح‌طلبان برای خویش سهمی نمی‌خواهند و از هیچ‌کس و هیچ کجا مطالبه‌ای ندارند.
برای این جریان فقط تلاش برای تعالی کشور در همه عرصه‌ها با تکریم همه گرایشات ملی‌ و اصیل کشور اولویت است. در چنین شرایطی است که باید دوستان اصلاح‌طلب از گفتار و عکس‌العمل‌هایی که به‌دور از ‌شأن و منزلت اصلاح‌طلبی است، دوری گزیند و پشتیبان نظام، دولت و مردم برای تحقق اهداف عالی‌ اصلاح‌طلبی و حفظ هویت آن گوهر بی‌‌بدیل باشند.
برخی‌ از دوستان غیراصلاح‌طلب هم در برهم‌زدن اتحاد بین اصلاح‌طلبان دریغ روا نمی‌دارند که به آن عزیزان هم باید گفت ما یک نظام، یک کشور و یک ملت هستیم باهم همدلی کنیم که این طریقه رشد و توسعه و تعالی کشور است. به یاد دارم در ایامی که مقام معظم رهبری در بیمارستان بودند بزرگان اصلاح‌طلب را دیدم که از صمیم قلب برای ایشان آرزوی تندرستی و طول عمر باعزت داشتند، اما در رسانه‌ها‌ی اصولگرا بازتابی داده نشد. متأسفانه برخی فکر می‌کنند نظام و رهبری و حاکمیت تعلق به قشری با گرایشی خاص دارند. به‌هرحال، فارغ از اینکه در انتخابات پیش‌رو چه گرایشی یا چه گروهی موفق خواهد شد، مهم این است که همدلی در بین اصولگرایان و اصلاح‌طلبان بتواند تضمینی برای موفقیت‌های بزرگ کشور باشد. فراموش نکنیم هیچ‌کس حق ندارد به نام اصلاح‌طلبی یا اصولگرایی، ملاحظات فردی خود را دنبال کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.