استاد در موزه
پوریا عالمی: شهردار تهران، در یادداشتی در صفحه اینستاگرام از تأسیس موزه خبرنگار در آیندهای نزدیک در پایتخت خبر داد.واقعا چرا خبرنگارها باید موزه داشته باشند؟ و در این موزه چه خواهند گذاشت؟ اصولا در خاورمیانه خبرنگارها به درد موزه میخورند. به همین دلیل است که سالی یکبار خبرنگارها را از موزه درمیآورند و میگذارند جلو چشم و هی برایشان سخنرانی میکنند. دقیقا همان برخوردی که با منشور حقوق بشر میشود یعنی سالی یکبار لوح را درمیآوریم و از روش میخوانیم و میگذاریم سر جاش. اصولا در ایران وقتی بخواهند کسی را بازنشسته کنند، بهش میگویند پیشکسوت و استاد. اگر بخواهند یک جریانی را بازنشسته کنند، بهش یک روز میدهند و اسمش را میگذارند روی یک روز از سال. مثل روز زن، روز مادر، خبرنگار، روز فلان.الان هم ممکن است رسما موزه خبرنگار درست نشده باشد اما مراما نصف روزنامهنگاران و خبرنگاران در موزه بهسر میبرند. مثلا ما چندوقت پیش خواستیم ماشاءالله شمسالواعظین را ملاقات کنیم، نشانی موزه را به ما دادند. گفتیم مگر ایشان عتیقه هستند که گذاشتیدشان توی موزه؟ گفتند نه عتیقهشناس هستند. باز خوب است آدم عاقبتبهخیر شود و بگذارندش موزه تا از جلو دست برش دارند، متأسفانه دیده شده خیلیها را جای اینکه بفرستند موزه، میفرستند سمساری و دوزار بالاپایین طرف خودش را میفروشد. در همین بازار سداسمال از شیر مرغ تا خبرنگار خریدوفروش میشود. توی ترکیه هم یک موزه هست به اسم موزه معصومیت که جای برخی خبرنگاران تلویزیون در آن خالی است. یک موزه هم هست توی تهران به اسم موزه عبرت که به نظر ما بهترین جا برای نگهداری خبرنگاران است؛ اینطوری که مردم عبرت بگیرند و ببینند خبرنگاری و روزنامهنگاری عاقبت ندارد.یک موزه هم داریم؛ موزه حیاتوحش که ما نمیدانیم جریان چیست. چون در موزه حیاتوحش حیوانات را خشک میکنند و خونشان را در شیشه میکنند و بعد میگذارندشان برای تماشا. امیدواریم ما را به این موزه نفرستند.یک موزه هم داریم؛ موزه پول که ربطی به خبرنگاران ندارد. چون خبرنگاران یا هشتشان گرو نهشان است یا خودشان گرو سند خانه و همچین موجودی برای موزه پول کاملا بیاعتبار است.شما را نمیدانیم. ولی ما وصیت کردیم پسفردا که استاد شدیم، ما را جای موزه خبرنگار بفرستند موزه دایناسورها چون نسل خبرنگارها دارد منقرض میشود و الان دیگر همه سردبیرند.
پوریا عالمی: شهردار تهران، در یادداشتی در صفحه اینستاگرام از تأسیس موزه خبرنگار در آیندهای نزدیک در پایتخت خبر داد.واقعا چرا خبرنگارها باید موزه داشته باشند؟ و در این موزه چه خواهند گذاشت؟ اصولا در خاورمیانه خبرنگارها به درد موزه میخورند. به همین دلیل است که سالی یکبار خبرنگارها را از موزه درمیآورند و میگذارند جلو چشم و هی برایشان سخنرانی میکنند. دقیقا همان برخوردی که با منشور حقوق بشر میشود یعنی سالی یکبار لوح را درمیآوریم و از روش میخوانیم و میگذاریم سر جاش. اصولا در ایران وقتی بخواهند کسی را بازنشسته کنند، بهش میگویند پیشکسوت و استاد. اگر بخواهند یک جریانی را بازنشسته کنند، بهش یک روز میدهند و اسمش را میگذارند روی یک روز از سال. مثل روز زن، روز مادر، خبرنگار، روز فلان.الان هم ممکن است رسما موزه خبرنگار درست نشده باشد اما مراما نصف روزنامهنگاران و خبرنگاران در موزه بهسر میبرند. مثلا ما چندوقت پیش خواستیم ماشاءالله شمسالواعظین را ملاقات کنیم، نشانی موزه را به ما دادند. گفتیم مگر ایشان عتیقه هستند که گذاشتیدشان توی موزه؟ گفتند نه عتیقهشناس هستند. باز خوب است آدم عاقبتبهخیر شود و بگذارندش موزه تا از جلو دست برش دارند، متأسفانه دیده شده خیلیها را جای اینکه بفرستند موزه، میفرستند سمساری و دوزار بالاپایین طرف خودش را میفروشد. در همین بازار سداسمال از شیر مرغ تا خبرنگار خریدوفروش میشود. توی ترکیه هم یک موزه هست به اسم موزه معصومیت که جای برخی خبرنگاران تلویزیون در آن خالی است. یک موزه هم هست توی تهران به اسم موزه عبرت که به نظر ما بهترین جا برای نگهداری خبرنگاران است؛ اینطوری که مردم عبرت بگیرند و ببینند خبرنگاری و روزنامهنگاری عاقبت ندارد.یک موزه هم داریم؛ موزه حیاتوحش که ما نمیدانیم جریان چیست. چون در موزه حیاتوحش حیوانات را خشک میکنند و خونشان را در شیشه میکنند و بعد میگذارندشان برای تماشا. امیدواریم ما را به این موزه نفرستند.یک موزه هم داریم؛ موزه پول که ربطی به خبرنگاران ندارد. چون خبرنگاران یا هشتشان گرو نهشان است یا خودشان گرو سند خانه و همچین موجودی برای موزه پول کاملا بیاعتبار است.شما را نمیدانیم. ولی ما وصیت کردیم پسفردا که استاد شدیم، ما را جای موزه خبرنگار بفرستند موزه دایناسورها چون نسل خبرنگارها دارد منقرض میشود و الان دیگر همه سردبیرند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.