زمانی برای خلع سلاح اتمی
وظیفه تیم مذاکرهکننده جبران خسارات یا توجیه آن نبوده است. وظیفه آنان رفع موانع و تحریمهای موجود بوده است که باید منتظر آثار عملی آن بود. وزیر خارجه و آقای صالحی به اهمیت دستاوردهای دیگر این مذاکرات طولانی درباره ایجاد سابقه مثبت در توسل به مذاکره و دیپلماسی در عرصه بینالمللی و حتی در حقوق بینالملل اشارهای کردند. دکتر ظریف تأکید کرد ازاینپس پیمان عدم گسترش سلاحهای هستهای (انپیتی) اهمیت بیشتری هم مییابد. این اشاره، نگارنده را به یاد بحثی انداخت که اتفاقا چند روز پیش با چند نفر از دوستان کارشناس داشتم. صحبت بر سر این بود که رژیم اسرائیل به بهانه برخی شعارهای تهدیدآمیز و ایرانهراسانه برای خودش آزادی عمل فارغ از هرگونه محدودیت انپیتی قائل است و با لحن گستاخانه و طلبکارانهای در عرصه تبلیغاتی از ایران بازخواست میکند. وقتی از این رژیم درباره تسلیحات هستهای خودشان توضیح خواسته میشود، استدلال میکند «من عضو انپیتی نیستم!»؛ بهعبارتدیگر یعنی آزادی عمل دارم و ایران عضو انپیتی و متعهد است و بهعبارتدیگر یعنی آزادی عمل ندارد. این منطق درست نیست. در عرصه بینالملل وقتی موضوعی مانند همین «انپیتی» عمومیت یافت به اصول الزامآور همگانی تبدیل میشود؛ یعنی پیوستن به آن باید یک امتیاز تلقی شود نه اینکه عضویتنداشتن در آن همچون امتیازی باشد که به رژیمی خودسر بهانه سرکشی بدهد تاجاییکه از کشور متعهد به قواعد منع گسترش سلاح هستهای بازخواست کند. باید در جامعه بینالمللی کشورهای غیرعضو را تحت فشار گذاشت و محدودیتهایی برای آنها در نظر گرفت که بدانند عضویتنداشتن امتیاز نیست! همچنان که کشورهای دارای سلاح هستهای نیز باید خودشان را برای مراحل بعدی و خلعسلاح آماده کنند تا کشوری به اعتبار مجهزبودن به سلاح هستهای، خودش را برتر یا به قول «جرج اورول» مساویتر از دیگران نپندارد.
وظیفه تیم مذاکرهکننده جبران خسارات یا توجیه آن نبوده است. وظیفه آنان رفع موانع و تحریمهای موجود بوده است که باید منتظر آثار عملی آن بود. وزیر خارجه و آقای صالحی به اهمیت دستاوردهای دیگر این مذاکرات طولانی درباره ایجاد سابقه مثبت در توسل به مذاکره و دیپلماسی در عرصه بینالمللی و حتی در حقوق بینالملل اشارهای کردند. دکتر ظریف تأکید کرد ازاینپس پیمان عدم گسترش سلاحهای هستهای (انپیتی) اهمیت بیشتری هم مییابد. این اشاره، نگارنده را به یاد بحثی انداخت که اتفاقا چند روز پیش با چند نفر از دوستان کارشناس داشتم. صحبت بر سر این بود که رژیم اسرائیل به بهانه برخی شعارهای تهدیدآمیز و ایرانهراسانه برای خودش آزادی عمل فارغ از هرگونه محدودیت انپیتی قائل است و با لحن گستاخانه و طلبکارانهای در عرصه تبلیغاتی از ایران بازخواست میکند. وقتی از این رژیم درباره تسلیحات هستهای خودشان توضیح خواسته میشود، استدلال میکند «من عضو انپیتی نیستم!»؛ بهعبارتدیگر یعنی آزادی عمل دارم و ایران عضو انپیتی و متعهد است و بهعبارتدیگر یعنی آزادی عمل ندارد. این منطق درست نیست. در عرصه بینالملل وقتی موضوعی مانند همین «انپیتی» عمومیت یافت به اصول الزامآور همگانی تبدیل میشود؛ یعنی پیوستن به آن باید یک امتیاز تلقی شود نه اینکه عضویتنداشتن در آن همچون امتیازی باشد که به رژیمی خودسر بهانه سرکشی بدهد تاجاییکه از کشور متعهد به قواعد منع گسترش سلاح هستهای بازخواست کند. باید در جامعه بینالمللی کشورهای غیرعضو را تحت فشار گذاشت و محدودیتهایی برای آنها در نظر گرفت که بدانند عضویتنداشتن امتیاز نیست! همچنان که کشورهای دارای سلاح هستهای نیز باید خودشان را برای مراحل بعدی و خلعسلاح آماده کنند تا کشوری به اعتبار مجهزبودن به سلاح هستهای، خودش را برتر یا به قول «جرج اورول» مساویتر از دیگران نپندارد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.