شاید کمی متفاوتتر
گیسو فغفوری
هنوز برخی از آنهایی که به روزنامهنگاران دومخردادی یا روزنامهنگاران دوران اصلاحات مشهورند، در روزنامهها و رسانهها یافت میشوند کسانی باقیمانده از دورانی که مردم علاقه بیشتری به روزنامهها و رسانههای کاغذی داشتند؛ زمانی که رقابت بین انتشار خبر و گرفتن گفتوگو و اضافهکردن تحلیل برای همه خبرها ضروری بود. همان دورانی که سیاستمداران و اعضای ارشد احزاب جایگاه ویژهای در شورای سردبیری دارا بودند. همان روزهایی که مدام در تحریریه بحث این بود که فلان خبر برای حزب است و دوست نداریم کار کنیم و برخی مسئولان بالاتر میگفتند که روزنامه حزب است و ما ناگزیریم که کار کنیم. همان روزهایی که خط باریکی بین روزنامهنگاری و فعالیت سیاسی بود؛ خطی که گاهی به هم میرسید. بیش از 18 سال گذشته از همان سالهایی که تیراژها به میلیون و 500 هزارتا میرسید. اما فصل مشترک تمام این سالها یک نکته است؛ چالش؛ چالشی که همواره هست اما تغییر میکند. در همان سالها که خبری از فضای مجازی نبود هم رابطه بین قدرتمندان و روزنامهنگاری، رابطهای پرچالش بود. اینروزها کاسه صبر و شکیبایی روزنامهنگاران سوراخی دارد که نباید پر شود. اینروزها فرصت انتشار خبر در کسری از ثانیه ممکن است اما نه به دست خبرنگاران. اینروزها خبرهای داغ را فضای مجازی منتشر میکند و تحلیلش میماند برعهده روزنامهها. درنهایت هم بستگی دارد که این تحلیل با گذر از مسیری پرفرازونشیب شاید به چاپ برسد. آن زمانها اعتماد و علاقه و پیگیری مردم بود و این روزگاران تحقیر است و بهسخرهگرفتن. این جمله مشترک هم بعد از هر احوالپرسی و فهمیدن خبرنگاربودن ردوبدل میشود: «نمیتوانید راستشو که بنویسید» حالا در همین روزگاران، در این روزهای نسبتا بیخطر، کاپیتان خسته این کشتی مینشینند، از خاطرات روزهای پرهیجان گذشته میگویند و ملوانان جوانتر اولویتهای اقتصادی دارند و چندان علاقهای به ریسک و سفر به سرزمینهای ناشناخته ندارند. در اینروزها هستند و خوشبختانه کم هم نیستند کسانی که انرژی میگذارند، جسارت دارند و پیگیری. برای آنان اینروزها کمی با بقیه روزها متفاوتتر است. اما برای همه آنانی که این شغل و راه را برگزیدهاند، 17 مرداد روز است؛ روزمان مبارک با همه کم و زیاد و با همه از اول شروعشدنهایش.
هنوز برخی از آنهایی که به روزنامهنگاران دومخردادی یا روزنامهنگاران دوران اصلاحات مشهورند، در روزنامهها و رسانهها یافت میشوند کسانی باقیمانده از دورانی که مردم علاقه بیشتری به روزنامهها و رسانههای کاغذی داشتند؛ زمانی که رقابت بین انتشار خبر و گرفتن گفتوگو و اضافهکردن تحلیل برای همه خبرها ضروری بود. همان دورانی که سیاستمداران و اعضای ارشد احزاب جایگاه ویژهای در شورای سردبیری دارا بودند. همان روزهایی که مدام در تحریریه بحث این بود که فلان خبر برای حزب است و دوست نداریم کار کنیم و برخی مسئولان بالاتر میگفتند که روزنامه حزب است و ما ناگزیریم که کار کنیم. همان روزهایی که خط باریکی بین روزنامهنگاری و فعالیت سیاسی بود؛ خطی که گاهی به هم میرسید. بیش از 18 سال گذشته از همان سالهایی که تیراژها به میلیون و 500 هزارتا میرسید. اما فصل مشترک تمام این سالها یک نکته است؛ چالش؛ چالشی که همواره هست اما تغییر میکند. در همان سالها که خبری از فضای مجازی نبود هم رابطه بین قدرتمندان و روزنامهنگاری، رابطهای پرچالش بود. اینروزها کاسه صبر و شکیبایی روزنامهنگاران سوراخی دارد که نباید پر شود. اینروزها فرصت انتشار خبر در کسری از ثانیه ممکن است اما نه به دست خبرنگاران. اینروزها خبرهای داغ را فضای مجازی منتشر میکند و تحلیلش میماند برعهده روزنامهها. درنهایت هم بستگی دارد که این تحلیل با گذر از مسیری پرفرازونشیب شاید به چاپ برسد. آن زمانها اعتماد و علاقه و پیگیری مردم بود و این روزگاران تحقیر است و بهسخرهگرفتن. این جمله مشترک هم بعد از هر احوالپرسی و فهمیدن خبرنگاربودن ردوبدل میشود: «نمیتوانید راستشو که بنویسید» حالا در همین روزگاران، در این روزهای نسبتا بیخطر، کاپیتان خسته این کشتی مینشینند، از خاطرات روزهای پرهیجان گذشته میگویند و ملوانان جوانتر اولویتهای اقتصادی دارند و چندان علاقهای به ریسک و سفر به سرزمینهای ناشناخته ندارند. در اینروزها هستند و خوشبختانه کم هم نیستند کسانی که انرژی میگذارند، جسارت دارند و پیگیری. برای آنان اینروزها کمی با بقیه روزها متفاوتتر است. اما برای همه آنانی که این شغل و راه را برگزیدهاند، 17 مرداد روز است؛ روزمان مبارک با همه کم و زیاد و با همه از اول شروعشدنهایش.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.