|

به بهانه انتشار مطلب «فوتبال به رغم داعش»

فوتبال زیر بمباران

كیانوش امیری

پیش از بازی، با ما به زبان «كردی» خوش‌وبش می‌كردند اما بین خودشان عربی حرف می‌زدند. بهترین بازیكنانشان دو برادر بودند؛ «علا» و «بها» ناظری. بها كه برادر كوچك‌تر بود، یك دهه بعد حتی در لیگ دسته دوم كشور با پیراهن بانك صادرات كرمانشاه شركت كرد، تیمی كه در زمان خودش بهترین تیم غرب كشور محسوب می‌شد و تا یك‌قدمی صعود به دسته اول پیش رفت. خاطره دروازه‌بانشان «سمیر» با واكنش‌های عالی‌اش، هنوز در ذهن فوتبالیست‌های قدیمی كرمانشاه مانده است. در یك برهه زمانی، بازیكنی نسبتا پابه‌سن‌گذاشته به اسم «احمد راضی» در جمعشان پیدا شد كه می‌گفتند پیش از جنگ بازیكن تیم ملی عراق بوده. او كه از نظر استیل بازی یك سر و گردن از همه ما بالاتر بود، به سبك علی‌ پروین دهه 60، مدتی بازیكن- مربی تیم «معاودین» بود. «معاودین» با پیراهن سفید به میدان می‌آمدند و در اوج جنگ و بمباران شهرها، به همراه ما در چمن نه‌چندان سبز ورزشگاه تختی كرمانشاه در مسابقات قهرمانی استان پابه‌توپ می‌شدند. آن روزها تیم‌داری، بسیار ساده‌تر از حالا بود. كل تیم خلاصه می‌شد در ساك‌های خود بازیكنان و یك سرپرست كه با تكیه بر روابط اجتماعی و رفاقت‌های شخصی خودش، هزینه‌های اندك تیم را تأمین می‌كرد. «حاج مرتضی» كه ما پسوند «عراقی» را به نامش می‌افزودیم، سرپرست معاودین بود. مردی بود خوش‌برخورد و گشاده‌رو كه هزینه‌های نه‌چندان زیاد تیمش را بیشتر از رفقایش، كه اغلب مثل خودش عراقی‌های رانده‌شده از وطن بودند و هریك در گوشه‌ای از شهر كسب‌وكاری كوچك به راه انداخته بودند، تأمین می‌كرد. دو رفیق نزدیك داشت كه پای ثابت تیم‌داری‌اش بودند؛ یكی «محمدخان عراقی» كه در پاساژ قصر كرمانشاه مغازه تابلونویسی داشت و دیگری «استاد سالم عراقی» كه آن زمان تنها تعمیركار متخصص «بیوك» در استان بود. جنگ كه تمام شد، تیم معاودین به همراه بازیكنانش یكباره ناپدید شد. حالا به جز همان چند نفر فوتبالیست قدیمی كه همگی گرد پیری بر چهره‌شان نشسته، كمتر كسی خاطره‌ای از تیمی در ذهن دارد كه روزگاری نشانه امید و زندگی برای كسانی بود كه ظالمانه از خانه و كاشانه خود رانده شده بودند.

پیش از بازی، با ما به زبان «كردی» خوش‌وبش می‌كردند اما بین خودشان عربی حرف می‌زدند. بهترین بازیكنانشان دو برادر بودند؛ «علا» و «بها» ناظری. بها كه برادر كوچك‌تر بود، یك دهه بعد حتی در لیگ دسته دوم كشور با پیراهن بانك صادرات كرمانشاه شركت كرد، تیمی كه در زمان خودش بهترین تیم غرب كشور محسوب می‌شد و تا یك‌قدمی صعود به دسته اول پیش رفت. خاطره دروازه‌بانشان «سمیر» با واكنش‌های عالی‌اش، هنوز در ذهن فوتبالیست‌های قدیمی كرمانشاه مانده است. در یك برهه زمانی، بازیكنی نسبتا پابه‌سن‌گذاشته به اسم «احمد راضی» در جمعشان پیدا شد كه می‌گفتند پیش از جنگ بازیكن تیم ملی عراق بوده. او كه از نظر استیل بازی یك سر و گردن از همه ما بالاتر بود، به سبك علی‌ پروین دهه 60، مدتی بازیكن- مربی تیم «معاودین» بود. «معاودین» با پیراهن سفید به میدان می‌آمدند و در اوج جنگ و بمباران شهرها، به همراه ما در چمن نه‌چندان سبز ورزشگاه تختی كرمانشاه در مسابقات قهرمانی استان پابه‌توپ می‌شدند. آن روزها تیم‌داری، بسیار ساده‌تر از حالا بود. كل تیم خلاصه می‌شد در ساك‌های خود بازیكنان و یك سرپرست كه با تكیه بر روابط اجتماعی و رفاقت‌های شخصی خودش، هزینه‌های اندك تیم را تأمین می‌كرد. «حاج مرتضی» كه ما پسوند «عراقی» را به نامش می‌افزودیم، سرپرست معاودین بود. مردی بود خوش‌برخورد و گشاده‌رو كه هزینه‌های نه‌چندان زیاد تیمش را بیشتر از رفقایش، كه اغلب مثل خودش عراقی‌های رانده‌شده از وطن بودند و هریك در گوشه‌ای از شهر كسب‌وكاری كوچك به راه انداخته بودند، تأمین می‌كرد. دو رفیق نزدیك داشت كه پای ثابت تیم‌داری‌اش بودند؛ یكی «محمدخان عراقی» كه در پاساژ قصر كرمانشاه مغازه تابلونویسی داشت و دیگری «استاد سالم عراقی» كه آن زمان تنها تعمیركار متخصص «بیوك» در استان بود. جنگ كه تمام شد، تیم معاودین به همراه بازیكنانش یكباره ناپدید شد. حالا به جز همان چند نفر فوتبالیست قدیمی كه همگی گرد پیری بر چهره‌شان نشسته، كمتر كسی خاطره‌ای از تیمی در ذهن دارد كه روزگاری نشانه امید و زندگی برای كسانی بود كه ظالمانه از خانه و كاشانه خود رانده شده بودند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.