|

نشست نگاهی دوباره به مسئله اسیدپاشی و آسیب‌های آن

مسئولیت جامعه مدنی در مقابل قربانیان خشونت

شرق: روز پنجشنبه، پانزدهم مرداد نشستی با عنوان «نگاهی دوباره به مسئله اسیدپاشی و آسیب‌های آن» با همکاری گروه بیدارزنی و مؤسسه رحمان در این مؤسسه برگزار شد. اولین سخنران نشست دکتر محمدطاهر رجبی، دانشیار دانشگاه علوم پزشکی و عضو هیأت‌مدیره بیمارستان فارابی بود که به چگونگی روند درمان قربانیان اسیدپاشی در ایران پرداخت. رجبی که تا امروز در روند درمان صد قربانی اسیدپاشی مشارکت داشته است، هدف اول در بازسازی پلک و صورت را حفظ عملکرد اعضای آسیب‌دیده دانست و بازگرداندن ظاهر و زیبایی را از اولویت‌های بعدی روند درمان برشمرد. در ادامه برنامه از معصومه عطایی، یکی از قربانیان اسیدپاشی خواسته شد که به شرح زندگی و مشکلاتش پس از اسیدپاشی در پنج سال گذشته بپردازد. معصومه عطایی با اشاره به گرفتن حضانت فرزندش در مقابل گذشتن از قصاص پدرشوهرش که اقدام به اسیدپاشی کرده بود، اظهار کرد: تنها موفق به دریافت دیه مختصری از سوی خیران شده و از بقیه حق و حقوق خود در مقابل گرفتن حق حضانت فرزندش گذشته است. عطایی با اشاره به عدم آشنایی کارکنان بیمارستانی که در هنگام اسیدپاشی به آن مراجعه کرده است، گفت: متأسفانه به‌دلیل نبود قلاب ساده‌ای که در هنگام مراجعه‌ام به بیمارستان بتوانند پلک‌های به‌هم‌چسبیده چشم‌هایم را باز کنند و اسید داخل آن را شست‌وشو دهند، بینایی چشم‌هایم را از دست دادم. این قربانی اسیدپاشی فرایند درمان، رفت‌وآمد به دادگاه برای پیگیری پرونده و مشکلات مالی را مهم‌ترین عواملی دانست که قربانیان اسیدپاشی با آن روبه‌رو هستند و گفت: متأسفانه در ایران هیچ مؤسسه و نهاد خیریه‌ای برای کمک به قربانیان اسیدپاشی وجود ندارد.
سخنران بعدی سونیا غفاری، کارشناس ارشد مطالعات زنان بود که به بازگویی تجربه‌های حمایتی از قربانیان اسیدپاشی در دیگر کشورها پرداخت.
غفاری تعداد قربانیان اسیدپاشی در دنیا را هرساله به‌طور متوسط هزارو 500 مورد عنوان کرد و بالاترین آمار را مربوط به بنگلادش دانست.
این فعال حقوق زنان، با برشمردن زنان قربانی اسیدپاشی به‌عنوان زنانی که از مرزها و خط‌کشی‌های جنسیتی کشیده‌شده در جوامع خود پا را فراتر گذاشته‌اند، دلایل اسیدپاشی به زنان را اغلب رد پیشنهاد ازدواج و برقراری رابطه، نزاع‌های خانوادگی، ظن به خیانت و عدم پذیرش پرداخت درآمد خود به شوهر عنوان کرد.
در ادامه فرشاد اسماعیلی، کارشناس ارشد حقوق کیفری از دانشگاه تهران، با عنوان اینکه درمان قربانی مهم‌تر از کیفر مجرم است گفت: مهم‌ترین سؤالی که در مواجهه با مسئله‌ای چون اسیدپاشی از سوی قانون‌گذار، قربانیان و فعالان حقوق زن پرسیده می‌شود این است که چگونه می‌توان از تکرار اسیدپاشی جلوگیری کرد.
اسماعیلی با اشاره به صحبت‌های سخنران قبلی و محدودیت دسترسی به اسید در کشورهایی مثل بنگلادش تأکید کرد: این قوانین صرفا موجب جابه‌جایی جرم می‌شوند و خشونت از یک نوع به‌نوعی دیگر تغییر پیدا می‌کند اما خشونتی که در جرمی به نام اسیدپاشی وجود دارد، تغییر نخواهد کرد. این کارشناس حقوق کیفری با بررسی اسیدپاشی و مناسبات آن با قدرت، خشونتی را که در قوانین وجود دارد بازوهای اجرائی خشونت‌هایی مانند اسیدپاشی دانست و افزود: اسیدپاشی نتیجه یک جامعه مردسالار است که مرد را مالک بی‌چون‌وچرای زن می‌داند نه یک جامعه بیمار.
آخرین سخنران نشست وحیده مولوی، فعال حقوق زنان و از اعضای گروه بیدارزنی بود که به بررسی واکنش‌های جامعه مدنی ایران در موارد بحران ناامنی برای زنان پرداخت و گفت: مواجهه زنان با ناامنی‌هایی چون آزارواذیت‌های خیابانی، مواجهه‌ای فردی است و زنان با استراتژی‌هایی که به‌صورت فردی به‌کار می‌برند، می‌توانند خود را از گزند این ناامنی‌ها مصون بدارند اما در ارتباط با ناامنی‌هایی چون اسیدپاشی مواجهه دیگر به‌صورت فردی نیست بلکه باید به‌صورت جمعی صورت پذیرد.
مولوی با اشتباه انتخاب‌کردن زمین‌ بازی جامعه مدنی ایران تصریح کرد: جامعه مدنی باید با ایجاد نهادهای حمایتی از قربانیان خشونت، بتواند اولویت‌های دولتی را تغییر دهد و ایجاد امنیت برای زنان را در اولویت‌های دولتی قرار دهد.

شرق: روز پنجشنبه، پانزدهم مرداد نشستی با عنوان «نگاهی دوباره به مسئله اسیدپاشی و آسیب‌های آن» با همکاری گروه بیدارزنی و مؤسسه رحمان در این مؤسسه برگزار شد. اولین سخنران نشست دکتر محمدطاهر رجبی، دانشیار دانشگاه علوم پزشکی و عضو هیأت‌مدیره بیمارستان فارابی بود که به چگونگی روند درمان قربانیان اسیدپاشی در ایران پرداخت. رجبی که تا امروز در روند درمان صد قربانی اسیدپاشی مشارکت داشته است، هدف اول در بازسازی پلک و صورت را حفظ عملکرد اعضای آسیب‌دیده دانست و بازگرداندن ظاهر و زیبایی را از اولویت‌های بعدی روند درمان برشمرد. در ادامه برنامه از معصومه عطایی، یکی از قربانیان اسیدپاشی خواسته شد که به شرح زندگی و مشکلاتش پس از اسیدپاشی در پنج سال گذشته بپردازد. معصومه عطایی با اشاره به گرفتن حضانت فرزندش در مقابل گذشتن از قصاص پدرشوهرش که اقدام به اسیدپاشی کرده بود، اظهار کرد: تنها موفق به دریافت دیه مختصری از سوی خیران شده و از بقیه حق و حقوق خود در مقابل گرفتن حق حضانت فرزندش گذشته است. عطایی با اشاره به عدم آشنایی کارکنان بیمارستانی که در هنگام اسیدپاشی به آن مراجعه کرده است، گفت: متأسفانه به‌دلیل نبود قلاب ساده‌ای که در هنگام مراجعه‌ام به بیمارستان بتوانند پلک‌های به‌هم‌چسبیده چشم‌هایم را باز کنند و اسید داخل آن را شست‌وشو دهند، بینایی چشم‌هایم را از دست دادم. این قربانی اسیدپاشی فرایند درمان، رفت‌وآمد به دادگاه برای پیگیری پرونده و مشکلات مالی را مهم‌ترین عواملی دانست که قربانیان اسیدپاشی با آن روبه‌رو هستند و گفت: متأسفانه در ایران هیچ مؤسسه و نهاد خیریه‌ای برای کمک به قربانیان اسیدپاشی وجود ندارد.
سخنران بعدی سونیا غفاری، کارشناس ارشد مطالعات زنان بود که به بازگویی تجربه‌های حمایتی از قربانیان اسیدپاشی در دیگر کشورها پرداخت.
غفاری تعداد قربانیان اسیدپاشی در دنیا را هرساله به‌طور متوسط هزارو 500 مورد عنوان کرد و بالاترین آمار را مربوط به بنگلادش دانست.
این فعال حقوق زنان، با برشمردن زنان قربانی اسیدپاشی به‌عنوان زنانی که از مرزها و خط‌کشی‌های جنسیتی کشیده‌شده در جوامع خود پا را فراتر گذاشته‌اند، دلایل اسیدپاشی به زنان را اغلب رد پیشنهاد ازدواج و برقراری رابطه، نزاع‌های خانوادگی، ظن به خیانت و عدم پذیرش پرداخت درآمد خود به شوهر عنوان کرد.
در ادامه فرشاد اسماعیلی، کارشناس ارشد حقوق کیفری از دانشگاه تهران، با عنوان اینکه درمان قربانی مهم‌تر از کیفر مجرم است گفت: مهم‌ترین سؤالی که در مواجهه با مسئله‌ای چون اسیدپاشی از سوی قانون‌گذار، قربانیان و فعالان حقوق زن پرسیده می‌شود این است که چگونه می‌توان از تکرار اسیدپاشی جلوگیری کرد.
اسماعیلی با اشاره به صحبت‌های سخنران قبلی و محدودیت دسترسی به اسید در کشورهایی مثل بنگلادش تأکید کرد: این قوانین صرفا موجب جابه‌جایی جرم می‌شوند و خشونت از یک نوع به‌نوعی دیگر تغییر پیدا می‌کند اما خشونتی که در جرمی به نام اسیدپاشی وجود دارد، تغییر نخواهد کرد. این کارشناس حقوق کیفری با بررسی اسیدپاشی و مناسبات آن با قدرت، خشونتی را که در قوانین وجود دارد بازوهای اجرائی خشونت‌هایی مانند اسیدپاشی دانست و افزود: اسیدپاشی نتیجه یک جامعه مردسالار است که مرد را مالک بی‌چون‌وچرای زن می‌داند نه یک جامعه بیمار.
آخرین سخنران نشست وحیده مولوی، فعال حقوق زنان و از اعضای گروه بیدارزنی بود که به بررسی واکنش‌های جامعه مدنی ایران در موارد بحران ناامنی برای زنان پرداخت و گفت: مواجهه زنان با ناامنی‌هایی چون آزارواذیت‌های خیابانی، مواجهه‌ای فردی است و زنان با استراتژی‌هایی که به‌صورت فردی به‌کار می‌برند، می‌توانند خود را از گزند این ناامنی‌ها مصون بدارند اما در ارتباط با ناامنی‌هایی چون اسیدپاشی مواجهه دیگر به‌صورت فردی نیست بلکه باید به‌صورت جمعی صورت پذیرد.
مولوی با اشتباه انتخاب‌کردن زمین‌ بازی جامعه مدنی ایران تصریح کرد: جامعه مدنی باید با ایجاد نهادهای حمایتی از قربانیان خشونت، بتواند اولویت‌های دولتی را تغییر دهد و ایجاد امنیت برای زنان را در اولویت‌های دولتی قرار دهد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.