سینما، سوار بر موج آشتی
محمد اطبایی، کارشناس امور بینالملل سینما: مسلما من هم موافقم که بعد از توافق، قطعا گشایشهایی درخصوص ظهور سینمای ایران در عرصههای بینالمللی صورت خواهد گرفت و توجه بیشتری به سینمای ایران خواهد شد اما جشنواره فیلم «زوریخ» پارسال پس از اکران فیلم «ملبورن»، تصمیم داشت فیلمهای نسل ششم سینماگران ایران را که نسل جدید هستند، به نمایش بگذارد و درواقع پیش از امضای توافقنامه، چنین ایدهای در ذهن دستاندرکاران جشنواره زوریخ شکل گرفته بود.
حالا که توافقی صورت گرفته، بهنوعی میتوان گفت یک فرصتطلبی جذاب توسط دستاندرکاران این جشنواره صورت گرفته و این اتفاق را متصل کردند به توافقنامهای که امضا شده و البته این اتفاق بدی هم نیست. اما بهطورکلی من هرگز تمایل نداشتم سیاست را اینقدر روشن و صریح به سینما گره بزنم. امروز مسلما پس از امضای توافق، جشنوارههای مهم، بر موج توافق و آشتی سوار میشوند و به سینمای ایران توجه میکنند اما اینکه تصور کنیم با رفع تحریمها با اقبالی ویژه روبهرو میشویم، اینطور نیست. سازوکارهای پیچیدهتری بر این موضوعات حاکم است. اگرچه در سالهای تحریم، فیلمهایی بودند که قرارداد بینالمللیشان هم بسته شده بود و در آخر خریدار گفت وکیلمان به ما گفته که بهخاطر تحریمها، بهنفع ماست که فیلم ایرانی نخریم. در بخش دریافت جوایز بینالمللی نیز سینماگران مثل هر شهروند دیگری مشکلاتی داشتند. باید مبالغ را از صرافیها میگرفتند یا از شماره حساب دوست و فامیلشان که خارج از ایرانند، استفاده میکردند. حتی خیلی از جشنوارهها، برای اینکه فیلمی به آنها ارائه کرد، خواستار وجه اندکی هستند و از این بابت نیز سینماگران ما مشکل داشتند. سادهترین
مسائل مالی در عرصه بینالملل برای سینما ایجاد مشکل کرده بود و پس از این، چنین مشکلی طبعا حل میشود. مهمتر از آن، در دوران پساتوافق، حضور جدیتر ایران در بازار بینالمللی فیلم است که اگر از چنین فرصتی استفاده نکنیم، سینمای ایران کماکان در جهان بدون سهم میماند.
محمد اطبایی، کارشناس امور بینالملل سینما: مسلما من هم موافقم که بعد از توافق، قطعا گشایشهایی درخصوص ظهور سینمای ایران در عرصههای بینالمللی صورت خواهد گرفت و توجه بیشتری به سینمای ایران خواهد شد اما جشنواره فیلم «زوریخ» پارسال پس از اکران فیلم «ملبورن»، تصمیم داشت فیلمهای نسل ششم سینماگران ایران را که نسل جدید هستند، به نمایش بگذارد و درواقع پیش از امضای توافقنامه، چنین ایدهای در ذهن دستاندرکاران جشنواره زوریخ شکل گرفته بود.
حالا که توافقی صورت گرفته، بهنوعی میتوان گفت یک فرصتطلبی جذاب توسط دستاندرکاران این جشنواره صورت گرفته و این اتفاق را متصل کردند به توافقنامهای که امضا شده و البته این اتفاق بدی هم نیست. اما بهطورکلی من هرگز تمایل نداشتم سیاست را اینقدر روشن و صریح به سینما گره بزنم. امروز مسلما پس از امضای توافق، جشنوارههای مهم، بر موج توافق و آشتی سوار میشوند و به سینمای ایران توجه میکنند اما اینکه تصور کنیم با رفع تحریمها با اقبالی ویژه روبهرو میشویم، اینطور نیست. سازوکارهای پیچیدهتری بر این موضوعات حاکم است. اگرچه در سالهای تحریم، فیلمهایی بودند که قرارداد بینالمللیشان هم بسته شده بود و در آخر خریدار گفت وکیلمان به ما گفته که بهخاطر تحریمها، بهنفع ماست که فیلم ایرانی نخریم. در بخش دریافت جوایز بینالمللی نیز سینماگران مثل هر شهروند دیگری مشکلاتی داشتند. باید مبالغ را از صرافیها میگرفتند یا از شماره حساب دوست و فامیلشان که خارج از ایرانند، استفاده میکردند. حتی خیلی از جشنوارهها، برای اینکه فیلمی به آنها ارائه کرد، خواستار وجه اندکی هستند و از این بابت نیز سینماگران ما مشکل داشتند. سادهترین
مسائل مالی در عرصه بینالملل برای سینما ایجاد مشکل کرده بود و پس از این، چنین مشکلی طبعا حل میشود. مهمتر از آن، در دوران پساتوافق، حضور جدیتر ایران در بازار بینالمللی فیلم است که اگر از چنین فرصتی استفاده نکنیم، سینمای ایران کماکان در جهان بدون سهم میماند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.