سرمایه اندک درآمدهای میلیونی
سعید برآبادی: تمام تعریفهای جهانی از «اینستاگرام» را بگذارید کنار. در ایران، این رسانه تصویری که مخصوص انتشار عکس بوده، بدل به ویترینی برای تجارت و کسب درآمد شده است بهنوعی متفاوت از دیگر کشورها؛ از مزونهای لباس، کیف و کفش تا جواهرات و موبایل و کابینتسازی و حتی تجهیزات کمی غیرقانونیتر مثل فروش قطعات ماهواره، ژامبونهای مکروه و البته خدماتی که بهراحتی در هرجایی میتوانید پیدا کنید؛ رنگمو و وسایل آرایش زنانه بهعلاوه برگزاری مجالس عروسی و عکس آتلیه و... .
اینستاگرام در ایران با همین فرمان جلو رفته و حالا کاربرانش میدانند که در کنار لایککردن عکسهای همدیگر، هرروز چندین و چند آگهی تبلیغاتی هم به شیوههای مختلف به دستشان میرسد که معمولا از صفحات پربازدید بازنشر میشوند. بنابراین برای آنکه از اینستاگرام دکانی راه بیندازید، باید اول یک صفحه در این شبکه مجازی راه بیندازید و بعد با ترفندهایی تعداد فالوئرهایتان را افزایش دهید: «معمولا از روشهای مختلف برای این کار استفاده میشود، سلیقه عمومی، انتشار عکسهای عاشقانه بههمراه جملات انرژیبخش در مورد زندگی است که هم نشانهای از متعهدبودن صفحه است و هم بهانهای برای بازنشر آنها توسط کاربران مشتاق». اینها را کسی میگوید که صفحهاش در اینستاگرام 300 هزار دنبالکننده دارد. او بعد از سه سال، توانسته میزان بازدیدکنندگانش را به سطحی برساند که فروشندهها و تولیدکنندگان، درخواست انتشار آگهیشان را در صفحه او داشته باشند: «خود من علاقهام بیشتر در حوزه خانمهاست؛ لوازم آرایشی، محصولات زیبایی اندام، کیف و کفش و جواهرات. معمولا برای هر عکس با مشخصات کالا و قیمتش که قرار است یک روز کامل در اینستاگرامم بماند، حدودا 30 تا 50
هزار تومان از مشتری میگیرم». او اما میگوید که بعضی از رقبای کاریاش، بابت همین کار، روزی 200 تا 400 هزار تومان هم از مشتری حقالزحمه دریافت میکنند که با یک حساب سرانگشتی حداقل ماهی شش میلیون تومان درآمد خواهند داشت.
این نوع تبلیغ برای تولیدکنندگان هم صرفه اقتصادی بالایی دارد چراکه میتوانند با این رقم کم، گاهی تا صدهزار بیننده علاقهمند داشته باشند. مشکل اما آنجاست که بسیاری با کپیکردن ایدههای تولید این آگهیها، محصولات دیگران را به نام خود تولید یا معرفی میکنند. یکی از تولیدکنندههای لباس عروسی در تهران که خرداد امسال بهدلیل انتشار مدلهای لباسهای تولیدیاش توسط یک برند دیگر شکایت کرده اما به جایی نرسیده است، به ما میگوید: «از روی عکسهایی که در اینستاگرام منتشر کرده بودیم، چند تولیدی شروع به طراحی لباس کردهاند و حالا بحث حقوق معنوی اثر به وجود آمده. دوبار به کارگروه مد و لباس شکایت کردهایم اما گفتهاند که باید قبل از تبلیغ، آنها را به ثبت میرساندیم». اینستاگرام بهخاطر فیلترنبودنش در ایران طرفداران زیادی دارد، کاربرانی که عکسهای شخصی و خانوادگی و تفریحیشان را در فضای اینترنتی منتشر میکنند تا همیشه در دسترس داشته باشند اما گروهی سعی کردهاند از این رسانه رایگان، با فشاردادن چند کلیک، درآمدهای میلیونی داشته باشند و بهواقع هم این اتفاق افتاده و برخی از صفحات اینستاگرام در ایران از بسیاری از سایتهای
تبلیغاتی، پردرآمدتر هستند.
سعید برآبادی: تمام تعریفهای جهانی از «اینستاگرام» را بگذارید کنار. در ایران، این رسانه تصویری که مخصوص انتشار عکس بوده، بدل به ویترینی برای تجارت و کسب درآمد شده است بهنوعی متفاوت از دیگر کشورها؛ از مزونهای لباس، کیف و کفش تا جواهرات و موبایل و کابینتسازی و حتی تجهیزات کمی غیرقانونیتر مثل فروش قطعات ماهواره، ژامبونهای مکروه و البته خدماتی که بهراحتی در هرجایی میتوانید پیدا کنید؛ رنگمو و وسایل آرایش زنانه بهعلاوه برگزاری مجالس عروسی و عکس آتلیه و... .
اینستاگرام در ایران با همین فرمان جلو رفته و حالا کاربرانش میدانند که در کنار لایککردن عکسهای همدیگر، هرروز چندین و چند آگهی تبلیغاتی هم به شیوههای مختلف به دستشان میرسد که معمولا از صفحات پربازدید بازنشر میشوند. بنابراین برای آنکه از اینستاگرام دکانی راه بیندازید، باید اول یک صفحه در این شبکه مجازی راه بیندازید و بعد با ترفندهایی تعداد فالوئرهایتان را افزایش دهید: «معمولا از روشهای مختلف برای این کار استفاده میشود، سلیقه عمومی، انتشار عکسهای عاشقانه بههمراه جملات انرژیبخش در مورد زندگی است که هم نشانهای از متعهدبودن صفحه است و هم بهانهای برای بازنشر آنها توسط کاربران مشتاق». اینها را کسی میگوید که صفحهاش در اینستاگرام 300 هزار دنبالکننده دارد. او بعد از سه سال، توانسته میزان بازدیدکنندگانش را به سطحی برساند که فروشندهها و تولیدکنندگان، درخواست انتشار آگهیشان را در صفحه او داشته باشند: «خود من علاقهام بیشتر در حوزه خانمهاست؛ لوازم آرایشی، محصولات زیبایی اندام، کیف و کفش و جواهرات. معمولا برای هر عکس با مشخصات کالا و قیمتش که قرار است یک روز کامل در اینستاگرامم بماند، حدودا 30 تا 50
هزار تومان از مشتری میگیرم». او اما میگوید که بعضی از رقبای کاریاش، بابت همین کار، روزی 200 تا 400 هزار تومان هم از مشتری حقالزحمه دریافت میکنند که با یک حساب سرانگشتی حداقل ماهی شش میلیون تومان درآمد خواهند داشت.
این نوع تبلیغ برای تولیدکنندگان هم صرفه اقتصادی بالایی دارد چراکه میتوانند با این رقم کم، گاهی تا صدهزار بیننده علاقهمند داشته باشند. مشکل اما آنجاست که بسیاری با کپیکردن ایدههای تولید این آگهیها، محصولات دیگران را به نام خود تولید یا معرفی میکنند. یکی از تولیدکنندههای لباس عروسی در تهران که خرداد امسال بهدلیل انتشار مدلهای لباسهای تولیدیاش توسط یک برند دیگر شکایت کرده اما به جایی نرسیده است، به ما میگوید: «از روی عکسهایی که در اینستاگرام منتشر کرده بودیم، چند تولیدی شروع به طراحی لباس کردهاند و حالا بحث حقوق معنوی اثر به وجود آمده. دوبار به کارگروه مد و لباس شکایت کردهایم اما گفتهاند که باید قبل از تبلیغ، آنها را به ثبت میرساندیم». اینستاگرام بهخاطر فیلترنبودنش در ایران طرفداران زیادی دارد، کاربرانی که عکسهای شخصی و خانوادگی و تفریحیشان را در فضای اینترنتی منتشر میکنند تا همیشه در دسترس داشته باشند اما گروهی سعی کردهاند از این رسانه رایگان، با فشاردادن چند کلیک، درآمدهای میلیونی داشته باشند و بهواقع هم این اتفاق افتاده و برخی از صفحات اینستاگرام در ایران از بسیاری از سایتهای
تبلیغاتی، پردرآمدتر هستند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.