حسادت بانوی اول
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
پیشوا هرگز زنی مثل او ندید که به معنای واقعی بتواند با او صحبت کرده و بهخصوص مسائل سیاسی را با او درمیان بگذارد. «هیتلر به او احترام زیادی میگذاشت و او هم بیشازپیش تملق وی را میگفت». این خلاصه شدت علاقه آن دو بود. مگدای زیباروی شایستگی آن را داشت که از او به عنوان «بانوی اول» یاد شود.
البته این «بانوی اول» حسادت خود را نسبت به دوست خوب هیتلر یعنی اِوا براون پنهان نمیکرد. به او میگفت «سفیدروی نادان». اوا در خیلی موارد در معرض نکتههای تمسخرآمیز او قرار میگرفت. اوا برای همین بود که شکایت کرده و از آن «سفیدروی تازیانهخورده» شکایت میکرد. وقتی برایش گلهایی فرستاد، گفت «به وسیله منشیاش از من تشکر کرده. بهنظرم این رفتار کمادبی او را میرساند». یک بار دیگر در حالی که حامله بود از موضع همسر دکتر گوبلز، از اوا براون خواست بند کفشش را ببندد چون نمیتوانست خم شود. اوا از این درخواست بهشدت عصبانی شد. زنگی را بهصدا درآورد و با خونسردی از یک خدمتکار خواست بیاید و بند کفش خانم گوبلز را ببندد. بعد در حالی که صدای خشم آن زن را میشنید، بیرون رفت.
گوبلز در این رابطه چه میدید؟ آیا از ماهیت آن اطلاعی داشت؟ «ویلفرد وان اوون»، مشاور شخصی او، آدم فریبخوردهای نبود. میگوید: «چیزی را که هیتلر در مگدا ستایش میکرد، انسجام معین فکریاش بود. همین عامل موجب شد تا او را با منتفیشدن درخواست هیتلر، به ازدواج گوبلز درآورند تا بتواند پیوسته در نزدیکی او باشد».
هیتلر به توصیههای سیاسی فراوانی که مگدا میکرد گوش میسپرد. او هم به همین شیوه عمل میکرد. آدولف تنها کسی بود که مگدا حاضر بود حرفهای او را بشنود. به این ترتیب، هیتلر حتی به لحاظ شخصی و در مشاجرات دوگانه با گوبلز هم دخالت میکرد تا برای مثال آن دو نفر را آرام کرده و بینشان آشتی برقرار کند. گوبلز برای خود هیچ حدومرزی قائل نبود، زیرا خود را فردی فوقالعاده میدانست که باید چنین باشد؛ بهخصوص به لحاظ زندگی شخصی. خانوادهاش بهمثابه یک ویترین بود. اما در ذهنش این زن برای اشباع تمایلات سیریناپذیراش کافی نبود. بنابراین بیشتر مواقع به ماجراجوییها و روابط زنانه دیگری دل میبست که کمتر پنهان میماند. به این معنا که مگدا هر روز که میرفت صبحانه بخورد، زنی جوان را در آپارتمان میدید. تردیدی وجود نداشت که او از اتاق همسرش بیرون آمده است. مگدا هیچ واکنش تند و خشنی نشان نمیداد و حتی سعی نمیکرد در برابر این زن ناشناس، شوهرش را رسوا کند، بلکه مگدا آن زن را با روشی دوستانه به میز صبحانه دعوت میکرد یا کسی را میفرستاد که او را تا ایستگاه همراهی کنند. بعد از آن بود که جزئیات بیشتری را از جاسوسانش درباره ماجراهای
عاشقانه همسرش بهدست میآورد. حتی گوبلز فراموش میکرد که احتیاطهای لازم را بکند. برای مثال، در یکی از شبها، خودش داشت به همراه معشوقهاش اپرا تماشا میکرد و همسرش مگدا نیز در طبقه بالا نشسته بود. این یک توهین آشکار بود.
بدتر از همه اینها، داستان او و «لیزا بارویا» بود. گوبلز واقعا شیفته این هنرپیشه جوان چک شده بود. مگدا سعی کرد آبروداری کرده و راه آشتی در پیش گیرد. او به همراه جوزف و آن معشوقه بعضی مواقع خانوادهای سهنفره را تشکیل میدادند. خودش را اینطوری نزد دخترداییاش توجیه کرد که: «اگر الان رهایش کنم همسرم را تا ابد از دست خواهم داد. اما با این رفتار سعی میکنم جوزف را برای آینده داشته باشم؛ زمانی که دیگر پیر میشود. آن وقت، کاملا دیگر برای من است». «همسرش» برای او بدون هیچ تردیدی مرکز نظام زندگیاش بود. او انتقامش را گذاشته بود برای بعد.
یکی از جاسوسان ماجراهای عاشقانه خارج از رابطه همسری گوبلز، «کارل هانک» وزیر بود. وقتی اطلاعات پلیسیاش را در اختیار مگدا گذاشت، دیگر کاسه صبرش لبریز شد. در را محکم بست و رفت تا به «سلحشور جدیدش» پناه ببرد. او هم نه بهخاطر سخنچینیها، بلکه بهدلیل انگیزههای ایثارگرانه به مگدا پیشنهاد ازدواج داد. مگدا هم بهصورت جدی به این مسئله فکر کرد.
اما برای آدولف هیتلر این قابل قبول نبود که بانوی اولش زن مطلقه وزیر تبلیغاتش باشد. این یک رسوایی بزرگ به شمار میرفت و به مخالفانش فرصت کافی میداد تا او را مسخره کنند و بگویند تمام سیاستهایش بر اساس روابط خانوادگی است. در رایش سوم به آن زن و شوهر هشدار داده شد آشتی کنند. بعد توافقی امضا شد که چند بند به این شرح داشت: گوبلز دیگر با «بارویا» تماس نداشته باشد. در مقابل، مگدا به خانواده برگردد. همچنین در یک تصمیم انتقامجویانه «لیزا بارویا» از ورود به خاک آلمان منع شد. علاوه بر همه اینها مگدا توانست فرصتی دوساله برای اندیشیدن به راهی پیدا کند که نهایتش جداشدن از کسی بود که اینهمه او را تحقیر میکرد.
پیشوا هرگز زنی مثل او ندید که به معنای واقعی بتواند با او صحبت کرده و بهخصوص مسائل سیاسی را با او درمیان بگذارد. «هیتلر به او احترام زیادی میگذاشت و او هم بیشازپیش تملق وی را میگفت». این خلاصه شدت علاقه آن دو بود. مگدای زیباروی شایستگی آن را داشت که از او به عنوان «بانوی اول» یاد شود.
البته این «بانوی اول» حسادت خود را نسبت به دوست خوب هیتلر یعنی اِوا براون پنهان نمیکرد. به او میگفت «سفیدروی نادان». اوا در خیلی موارد در معرض نکتههای تمسخرآمیز او قرار میگرفت. اوا برای همین بود که شکایت کرده و از آن «سفیدروی تازیانهخورده» شکایت میکرد. وقتی برایش گلهایی فرستاد، گفت «به وسیله منشیاش از من تشکر کرده. بهنظرم این رفتار کمادبی او را میرساند». یک بار دیگر در حالی که حامله بود از موضع همسر دکتر گوبلز، از اوا براون خواست بند کفشش را ببندد چون نمیتوانست خم شود. اوا از این درخواست بهشدت عصبانی شد. زنگی را بهصدا درآورد و با خونسردی از یک خدمتکار خواست بیاید و بند کفش خانم گوبلز را ببندد. بعد در حالی که صدای خشم آن زن را میشنید، بیرون رفت.
گوبلز در این رابطه چه میدید؟ آیا از ماهیت آن اطلاعی داشت؟ «ویلفرد وان اوون»، مشاور شخصی او، آدم فریبخوردهای نبود. میگوید: «چیزی را که هیتلر در مگدا ستایش میکرد، انسجام معین فکریاش بود. همین عامل موجب شد تا او را با منتفیشدن درخواست هیتلر، به ازدواج گوبلز درآورند تا بتواند پیوسته در نزدیکی او باشد».
هیتلر به توصیههای سیاسی فراوانی که مگدا میکرد گوش میسپرد. او هم به همین شیوه عمل میکرد. آدولف تنها کسی بود که مگدا حاضر بود حرفهای او را بشنود. به این ترتیب، هیتلر حتی به لحاظ شخصی و در مشاجرات دوگانه با گوبلز هم دخالت میکرد تا برای مثال آن دو نفر را آرام کرده و بینشان آشتی برقرار کند. گوبلز برای خود هیچ حدومرزی قائل نبود، زیرا خود را فردی فوقالعاده میدانست که باید چنین باشد؛ بهخصوص به لحاظ زندگی شخصی. خانوادهاش بهمثابه یک ویترین بود. اما در ذهنش این زن برای اشباع تمایلات سیریناپذیراش کافی نبود. بنابراین بیشتر مواقع به ماجراجوییها و روابط زنانه دیگری دل میبست که کمتر پنهان میماند. به این معنا که مگدا هر روز که میرفت صبحانه بخورد، زنی جوان را در آپارتمان میدید. تردیدی وجود نداشت که او از اتاق همسرش بیرون آمده است. مگدا هیچ واکنش تند و خشنی نشان نمیداد و حتی سعی نمیکرد در برابر این زن ناشناس، شوهرش را رسوا کند، بلکه مگدا آن زن را با روشی دوستانه به میز صبحانه دعوت میکرد یا کسی را میفرستاد که او را تا ایستگاه همراهی کنند. بعد از آن بود که جزئیات بیشتری را از جاسوسانش درباره ماجراهای
عاشقانه همسرش بهدست میآورد. حتی گوبلز فراموش میکرد که احتیاطهای لازم را بکند. برای مثال، در یکی از شبها، خودش داشت به همراه معشوقهاش اپرا تماشا میکرد و همسرش مگدا نیز در طبقه بالا نشسته بود. این یک توهین آشکار بود.
بدتر از همه اینها، داستان او و «لیزا بارویا» بود. گوبلز واقعا شیفته این هنرپیشه جوان چک شده بود. مگدا سعی کرد آبروداری کرده و راه آشتی در پیش گیرد. او به همراه جوزف و آن معشوقه بعضی مواقع خانوادهای سهنفره را تشکیل میدادند. خودش را اینطوری نزد دخترداییاش توجیه کرد که: «اگر الان رهایش کنم همسرم را تا ابد از دست خواهم داد. اما با این رفتار سعی میکنم جوزف را برای آینده داشته باشم؛ زمانی که دیگر پیر میشود. آن وقت، کاملا دیگر برای من است». «همسرش» برای او بدون هیچ تردیدی مرکز نظام زندگیاش بود. او انتقامش را گذاشته بود برای بعد.
یکی از جاسوسان ماجراهای عاشقانه خارج از رابطه همسری گوبلز، «کارل هانک» وزیر بود. وقتی اطلاعات پلیسیاش را در اختیار مگدا گذاشت، دیگر کاسه صبرش لبریز شد. در را محکم بست و رفت تا به «سلحشور جدیدش» پناه ببرد. او هم نه بهخاطر سخنچینیها، بلکه بهدلیل انگیزههای ایثارگرانه به مگدا پیشنهاد ازدواج داد. مگدا هم بهصورت جدی به این مسئله فکر کرد.
اما برای آدولف هیتلر این قابل قبول نبود که بانوی اولش زن مطلقه وزیر تبلیغاتش باشد. این یک رسوایی بزرگ به شمار میرفت و به مخالفانش فرصت کافی میداد تا او را مسخره کنند و بگویند تمام سیاستهایش بر اساس روابط خانوادگی است. در رایش سوم به آن زن و شوهر هشدار داده شد آشتی کنند. بعد توافقی امضا شد که چند بند به این شرح داشت: گوبلز دیگر با «بارویا» تماس نداشته باشد. در مقابل، مگدا به خانواده برگردد. همچنین در یک تصمیم انتقامجویانه «لیزا بارویا» از ورود به خاک آلمان منع شد. علاوه بر همه اینها مگدا توانست فرصتی دوساله برای اندیشیدن به راهی پیدا کند که نهایتش جداشدن از کسی بود که اینهمه او را تحقیر میکرد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.