|

آينه

اعتماد
نکته‌ای ظریف درباره توافق وین

عباس عبدی: اول از همه مردم با انتخاب خود در سال ١٣٩٢، زمینه شکل‌گیری این اقدام را فراهم کردند. زیرا این انتخاب اعتمادبه‌نفس کافی هم در مردم و هم در حکومت ایجاد کرد و آب سردی بود بر آتش اتفاقات سال ١٣٨٨، ضمن آنکه مردم از خلال انتخاب خود، خواست و اولویت سیاسی خود را نشان دادند. ولی فراموش نکنیم که شکل‌گیری این انتخابات به این وضع خواست برخی قدرتمندان نبود و نقش رهبری نظام در شکل‌گیری این فرایند بسیار تأثیرگذار و تعیین‌کننده بود. در ادامه این انتخاب مردم، تصمیم سیاسی اتخاذ شده برای گفت‌وگو با طرف اصلی ١+٥، رخ داد؛ گرچه این گفت‌وگوها منحصر به موضوع هسته‌ای شده بود، تا از این طریق ادعاهای پنهانی آنان در نامه‌ها و فرستادن واسطه آزمون شود. این تصمیم مهم‌ترین اتفاقی بود که در عرصه سیاسی ایران و پس از انقلاب رخ داد. این دو سالی که مذاکرات در جریان بود، بارها در برابر این پرسش که نتیجه مذاکرات چه خواهد شد قرار گرفته‌ام و همیشه نیز پاسخ داده‌ام که همان هنگامی که طرفین پذیرفتند مذاکره جدی کنند، از پیش نتیجه را رقم زده‌اند و باقی ماجرا فقط یک موضوع فنی است که دیر یا زود دارد ولی سوخت‌وسوز ندارد. وقتی که با این نگاه مسئله را ارزیابی کنیم، قضیه و نحوه رفتار ما با آن نیز فرق خواهد کرد. در طول مذاکرات هیچ‌گاه پیگیر اخبار جزئیات آن نبودم و هنوز هم فرصت مطالعه دقیق متن فنی توافق را نداشته‌ام و احتمالا اگر هم بخوانم درک جامعی از آن پیدا نخواهم کرد، زیرا مسئله‌ای که برای یک ناظر سیاسی مطرح است، جزئیات فنی توافق نیست، نه اینکه این جزئیات مهم نیستند، اتفاقا مهم هستند ولی در برابر پدیده دیگری که شاهدش هستیم به نسبت، موضوعی فرعی و حاشیه‌ای است. بنابراین اگر کسی یا کسانی این توافق را برای کشور مفید می‌دانند طبیعی است که براساس قاعده تلازم میان قدرت و مسئولیت باید بنیان این موفقیت را محصول تصمیم سیاسی رهبری نظام بدانند.

كيهان
داور توافق وین سوت نزده خیانت کرد!

درحالی‌که آژانس بین‌المللی انرژی اتمی به‌عنوان داور توافق هسته‌ای میان ایران و 1+5 تعیین شده است، این نهاد در اولین خیانت خود پس از توافق وین، محتوای توافق محرمانه با ایران درباره ابعاد نظامی احتمالی را فاش کرد. متأسفانه با وجود همه هشدارها و تأکیدات، آژانس به عنوان قاضی و داور توافق وین تعیین شده است و تا زمانی که آژانس تأیید نکند، تحریم‌ها رفع نخواهد شد و عمل حریف به تعهدات خود منوط به گزارش‌های آژانس شده است. افشای اطلاعات توافق اخیر میان ایران و آژانس از سوی این نهاد بین‌المللی را باید اولین خیانت آن پس از توافق وین تلقی کرده و منتظر سایر سنگ‌اندازی‌ها، ناداوری‌ها و خیانت‌های این نهاد بود. اعتماد به چنین نهادی که به اعتراف آمریکایی‌ها بازوی اطلاعاتی آنهاست، می‌تواند خسارات و لطمات جبران‌ناپذیر و پشیمان‌کننده‌ای به‌همراه داشته باشد. به‌دنبال افشای توافق محرمانه میان ایران و آژانس، نماینده کشورمان در این نهاد به این قضیه واکنش نشان داد. واکنشی که البته آن‌چنان‌که باید و شاید درخور این خیانت آژانس نیست.

وطن امروز
پاورچین

حسین علوی: در کنار موضوع نگرانی نسبت به نشت اطلاعات محرمانه ایران از طریق بازرسان آژانس، موضوع محتوای توافق محرمانه میان ایران و آژانس یکی از نکات اصلی است که باید درباره آن شفاف‌سازی شود. محتوای توافق محرمانه میان سازمان انرژی اتمی و آژانس بین‌المللی انرژی اتمی چیست؟ اساسا این توافق به چه دلیلی محرمانه است؟ قطعا 1+5 در جریان محتوای دقیق این توافق قرار گرفته است و مقامات آمریکایی تا سطح سخنگوی کاخ سفید نیز در جریان جزئیات آن قرار دارند! بنابراین منطق و اساس محرمانه‌کردن این توافق چه بوده است؟ نکته دیگر این است که درحالی‌که آمانو قرار است تا پایان سال میلادی گزارشی درباره نتیجه بازرسی‌های منطبق بر این توافق محرمانه را منتشر کند، اساسا دیگر مفاد محرمانه‌ای وجود نخواهد داشت، چراکه گزارش آمانو درباره نتایج همین مفاد محرمانه است و آمانو در گزارش مزبور، به شرح این مفاد می‌پردازد! بنابراین دلیل محرمانه‌کردن این توافق چیست؟ براساس آنچه یوکیا آمانو نقشه راه خوانده، «آژانس بین‌المللی انرژی اتمی و ایران روی «سازوکار جداگانه‌ای» که به آنها اجازه می‌دهد موضوعات حل‌نشده باقی‌مانده را آن‌طور که در ضمیمه گزارش 2011 مدیرکل (GOV/2011/65) آمده، پاسخ گویند، توافق کردند. فعالیت‌های صورت‌گرفته و نتایج به‌دست‌آمده تا آن تاریخ توسط ایران و آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در ارتباط با برخی موضوعات، در طول روند انعکاس داده خواهد شد». این سند همچنین می‌گوید: ایران و آژانس بین‌المللی انرژی اتمی بر سر «سازوکار جداگانه‌ای» درباره موضوع پارچین توافق کردند. خب! لطفا درباره جزئیات این سازوکارها توضیح داده شود!

اعتماد
نکته‌ای ظریف درباره توافق وین

عباس عبدی: اول از همه مردم با انتخاب خود در سال ١٣٩٢، زمینه شکل‌گیری این اقدام را فراهم کردند. زیرا این انتخاب اعتمادبه‌نفس کافی هم در مردم و هم در حکومت ایجاد کرد و آب سردی بود بر آتش اتفاقات سال ١٣٨٨، ضمن آنکه مردم از خلال انتخاب خود، خواست و اولویت سیاسی خود را نشان دادند. ولی فراموش نکنیم که شکل‌گیری این انتخابات به این وضع خواست برخی قدرتمندان نبود و نقش رهبری نظام در شکل‌گیری این فرایند بسیار تأثیرگذار و تعیین‌کننده بود. در ادامه این انتخاب مردم، تصمیم سیاسی اتخاذ شده برای گفت‌وگو با طرف اصلی ١+٥، رخ داد؛ گرچه این گفت‌وگوها منحصر به موضوع هسته‌ای شده بود، تا از این طریق ادعاهای پنهانی آنان در نامه‌ها و فرستادن واسطه آزمون شود. این تصمیم مهم‌ترین اتفاقی بود که در عرصه سیاسی ایران و پس از انقلاب رخ داد. این دو سالی که مذاکرات در جریان بود، بارها در برابر این پرسش که نتیجه مذاکرات چه خواهد شد قرار گرفته‌ام و همیشه نیز پاسخ داده‌ام که همان هنگامی که طرفین پذیرفتند مذاکره جدی کنند، از پیش نتیجه را رقم زده‌اند و باقی ماجرا فقط یک موضوع فنی است که دیر یا زود دارد ولی سوخت‌وسوز ندارد. وقتی که با این نگاه مسئله را ارزیابی کنیم، قضیه و نحوه رفتار ما با آن نیز فرق خواهد کرد. در طول مذاکرات هیچ‌گاه پیگیر اخبار جزئیات آن نبودم و هنوز هم فرصت مطالعه دقیق متن فنی توافق را نداشته‌ام و احتمالا اگر هم بخوانم درک جامعی از آن پیدا نخواهم کرد، زیرا مسئله‌ای که برای یک ناظر سیاسی مطرح است، جزئیات فنی توافق نیست، نه اینکه این جزئیات مهم نیستند، اتفاقا مهم هستند ولی در برابر پدیده دیگری که شاهدش هستیم به نسبت، موضوعی فرعی و حاشیه‌ای است. بنابراین اگر کسی یا کسانی این توافق را برای کشور مفید می‌دانند طبیعی است که براساس قاعده تلازم میان قدرت و مسئولیت باید بنیان این موفقیت را محصول تصمیم سیاسی رهبری نظام بدانند.

كيهان
داور توافق وین سوت نزده خیانت کرد!

درحالی‌که آژانس بین‌المللی انرژی اتمی به‌عنوان داور توافق هسته‌ای میان ایران و 1+5 تعیین شده است، این نهاد در اولین خیانت خود پس از توافق وین، محتوای توافق محرمانه با ایران درباره ابعاد نظامی احتمالی را فاش کرد. متأسفانه با وجود همه هشدارها و تأکیدات، آژانس به عنوان قاضی و داور توافق وین تعیین شده است و تا زمانی که آژانس تأیید نکند، تحریم‌ها رفع نخواهد شد و عمل حریف به تعهدات خود منوط به گزارش‌های آژانس شده است. افشای اطلاعات توافق اخیر میان ایران و آژانس از سوی این نهاد بین‌المللی را باید اولین خیانت آن پس از توافق وین تلقی کرده و منتظر سایر سنگ‌اندازی‌ها، ناداوری‌ها و خیانت‌های این نهاد بود. اعتماد به چنین نهادی که به اعتراف آمریکایی‌ها بازوی اطلاعاتی آنهاست، می‌تواند خسارات و لطمات جبران‌ناپذیر و پشیمان‌کننده‌ای به‌همراه داشته باشد. به‌دنبال افشای توافق محرمانه میان ایران و آژانس، نماینده کشورمان در این نهاد به این قضیه واکنش نشان داد. واکنشی که البته آن‌چنان‌که باید و شاید درخور این خیانت آژانس نیست.

وطن امروز
پاورچین

حسین علوی: در کنار موضوع نگرانی نسبت به نشت اطلاعات محرمانه ایران از طریق بازرسان آژانس، موضوع محتوای توافق محرمانه میان ایران و آژانس یکی از نکات اصلی است که باید درباره آن شفاف‌سازی شود. محتوای توافق محرمانه میان سازمان انرژی اتمی و آژانس بین‌المللی انرژی اتمی چیست؟ اساسا این توافق به چه دلیلی محرمانه است؟ قطعا 1+5 در جریان محتوای دقیق این توافق قرار گرفته است و مقامات آمریکایی تا سطح سخنگوی کاخ سفید نیز در جریان جزئیات آن قرار دارند! بنابراین منطق و اساس محرمانه‌کردن این توافق چه بوده است؟ نکته دیگر این است که درحالی‌که آمانو قرار است تا پایان سال میلادی گزارشی درباره نتیجه بازرسی‌های منطبق بر این توافق محرمانه را منتشر کند، اساسا دیگر مفاد محرمانه‌ای وجود نخواهد داشت، چراکه گزارش آمانو درباره نتایج همین مفاد محرمانه است و آمانو در گزارش مزبور، به شرح این مفاد می‌پردازد! بنابراین دلیل محرمانه‌کردن این توافق چیست؟ براساس آنچه یوکیا آمانو نقشه راه خوانده، «آژانس بین‌المللی انرژی اتمی و ایران روی «سازوکار جداگانه‌ای» که به آنها اجازه می‌دهد موضوعات حل‌نشده باقی‌مانده را آن‌طور که در ضمیمه گزارش 2011 مدیرکل (GOV/2011/65) آمده، پاسخ گویند، توافق کردند. فعالیت‌های صورت‌گرفته و نتایج به‌دست‌آمده تا آن تاریخ توسط ایران و آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در ارتباط با برخی موضوعات، در طول روند انعکاس داده خواهد شد». این سند همچنین می‌گوید: ایران و آژانس بین‌المللی انرژی اتمی بر سر «سازوکار جداگانه‌ای» درباره موضوع پارچین توافق کردند. خب! لطفا درباره جزئیات این سازوکارها توضیح داده شود!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.