نوسان ميان رویا و واقعیت
بیان هر نوع روایت ادبی که درگیری ذهنی ما را با خردهروایتهای پیرامونش باعث شود و ذهن شرطیشده را به فضاهای تازهای معرفی کند؛ نوعی شروع، بدایت و دوبارهخوانی روایت ادبی را به همراه دارد. اغلب در این گونه شعری، راوی- شاعر فضاهای فرازمانی و فرامکانی را برای خواندن، دیدن و دیگرگونه دیدن به مخاطب پیشنهاد میدهد و به نوعی مفهومی غیرانضمامی، چیزی تقریبا به دور از نفس خود شعر را مرجع و منبع خلق اثرش میداند و ناخواسته آن را به مخاطب هم القا میکند. در شعرهای این مجموعه، مرز مشخصی میان رویا و واقعیت وجود ندارد شاعر مدام بین کابوسها، رویاها و واقعیتهای زندگی در نوسان و تغییر است.بسامد بالا و پرنوسان واژههای عمومی در کتاب، بخش زیادی از شعرهای این مجموعه را به خود اختصاص داده است. در بعضی شعرها با نوعی سناریوی دکوپاژ شده، مواجه میشویم؛ انگار جای همه چیز از پیش مشخص شده و تصویرسازیهای شاعرانه بدون دخل و تصرفی در چیدمانشان به مخاطب عرضه میشوند. گاهی این همنشینیهای حسابشده در فضاهایی الهام گرفته از موقعیتهای جغرافیایی و با حضور واژگانی طبیعی دیده میشود. در بیان کلی میتوان گفت که نوعی فضای زنانه غیرمالوف
حاکم بر شعرهاست. این مجموعه اگرچه زبانی آرام و زنانه ندارد ولی از پس طغیانها، عصیانها و سرکشیهای زنانه با مخاطب در تقلاست. فضاهای وهمی، مالیخولیایی و اغلب غریب که صدای واگویههای درونی شاعر را به گوش میرساند.
نگاهی به مجموعه شعر «خوابهای من هر روز صبح با دیدن تو تعبیر میشوند»سروده «مریم پالیزبان».
بیان هر نوع روایت ادبی که درگیری ذهنی ما را با خردهروایتهای پیرامونش باعث شود و ذهن شرطیشده را به فضاهای تازهای معرفی کند؛ نوعی شروع، بدایت و دوبارهخوانی روایت ادبی را به همراه دارد. اغلب در این گونه شعری، راوی- شاعر فضاهای فرازمانی و فرامکانی را برای خواندن، دیدن و دیگرگونه دیدن به مخاطب پیشنهاد میدهد و به نوعی مفهومی غیرانضمامی، چیزی تقریبا به دور از نفس خود شعر را مرجع و منبع خلق اثرش میداند و ناخواسته آن را به مخاطب هم القا میکند. در شعرهای این مجموعه، مرز مشخصی میان رویا و واقعیت وجود ندارد شاعر مدام بین کابوسها، رویاها و واقعیتهای زندگی در نوسان و تغییر است.بسامد بالا و پرنوسان واژههای عمومی در کتاب، بخش زیادی از شعرهای این مجموعه را به خود اختصاص داده است. در بعضی شعرها با نوعی سناریوی دکوپاژ شده، مواجه میشویم؛ انگار جای همه چیز از پیش مشخص شده و تصویرسازیهای شاعرانه بدون دخل و تصرفی در چیدمانشان به مخاطب عرضه میشوند. گاهی این همنشینیهای حسابشده در فضاهایی الهام گرفته از موقعیتهای جغرافیایی و با حضور واژگانی طبیعی دیده میشود. در بیان کلی میتوان گفت که نوعی فضای زنانه غیرمالوف
حاکم بر شعرهاست. این مجموعه اگرچه زبانی آرام و زنانه ندارد ولی از پس طغیانها، عصیانها و سرکشیهای زنانه با مخاطب در تقلاست. فضاهای وهمی، مالیخولیایی و اغلب غریب که صدای واگویههای درونی شاعر را به گوش میرساند.
نگاهی به مجموعه شعر «خوابهای من هر روز صبح با دیدن تو تعبیر میشوند»سروده «مریم پالیزبان».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.