|

زندگی بالقوه

حامد محمدی‌کنگرانی . روانپزشک

وقتی نظر بینندگان یک سریال ایرانی که پخش آن تازه شروع شده است را جویا می‌شوی معمولا چنین جوابی می‌شنویم که «تازه چند قسمت اولش پخش شده است» یا «هنوز راه نیفتاده است، صبر کن ببینیم بعدش چه می‌شود.» این جواب‌ها تا اواسط پخش سریال ادامه می‌یابد و بعد از آن این جواب را زیاد می‌شنوی که «صبر کن ببینیم آخرش چطور تمام می‌شود.» این‌گونه پاسخ‌ها در واکنش به فیلم‌ها و داستان‌های ایرانی هم شنیده می‌شوند و همه منتظر «پیش رفتن»، «راه افتادن» و «شروع داستان و پایان داستان» هستند. کیفیت سریال‌های ایرانی و نوع داستان‌گویی آنها باعث شکل‌گیری سلیقه بینندگانشان شده است و آنچه فراموش شده این است که سریال یا فیلم یا داستان باید از ابتدا جذاب باشند و فرآیند سریال دیدن از همان ابتدا باید لذت‌بخش باشد و این جذابیت را نباید با انتظار برای به اصطلاح «راه افتادن سریال» ضایع کرد.
تعطیلات حدودا سه‌هفته‌ای نوروز به پایان رسید و همانند تمام نوروزهای پیشین اتفاق عجیب و غیرمنتظره‌ای روی نداد و عده‌ای سرحال‌تر و گروهی خسته‌تر از قبل به سر کار و زندگی روزمره خود بازگشتند. اگر در این روزها سراغ کاری را بگیریم که به بعد از عید موکول شده است، احتمالا با این پاسخ روبه‌رو می‌شویم که «تازه تعطیلات تمام شده است و صبر کن تا کارها به روال سابق خود بازگردد» و زمانی که قرار است کارها روی غلتک بیفتد می‌شنوی که «صبر کن تا بعد از انتخابات» و «صبر کن تازه انتخابات انجام شده است» و بعد از آن و در شرایط گوناگون جواب‌هایی نسبتا مشابه می‌شنوی که «الان فصل تعطیلات مدارس و دانشگاه‌ها است»، «الان فصل گرماست.»، «صبر کن تا مدارس و دانشگاه‌ها باز شوند.»، «الان ماه رمضان است»، «شهریورماه است. همه به مرخصی رفته‌اند»، «تازه مدارس و دانشگاه‌ها باز شده است»، «صبر کن تا درس‌ها روی روال بیفتد»، «صبر کن تا هوا خنک شود»، «صبر کن تا فصل سرما تمام شود»، «الان فصل امتحانات است»، «الان تعطیلات بین دو ترم است»، «الان پنجشنبه است، بگذار برای شنبه»، «حالا بین‌التعطیلین است، صبر کن تا بعد از تعطیلات»، «صبر کن تا اول برج»، «صبر کن تا آخر ماه» و... و در نهایت «حالا که شب عید است، صبر کن تا بعد از تعطیلات» و سال به پایان می‌رسد و سال جدید از راه می‌رسد. زندگی ما شده شبیه سریال‌هایمان. یا تازه شروع شده است، یا هنوز به جای حساسش نرسیده است و راه نیفتاده است، یا باید صبر کنیم ببینیم آخرش چه می‌شود و دوباره انتظار برای سریال بعدی و آنچه فراموش می‌شود عمر ماست که از همین لحظات تشکیل می‌شود و لذتی که باید از لحظه‌لحظه آن ببریم. یک زندگی بالقوه که همیشه منتظر شروع شدن و به فعل درآمدنش هستیم و در همین انتظار به پایان می‌رسد، بدون اینکه از آن لذت برده باشیم.می‌توان این چرخه را به آرامی و به‌تدریج تغییر داد به شرطی که اگر در این روزها کسی برای درخواستی به ما مراجعه کرد، به او نگوییم «تازه تعطیلات تمام شده است. صبر کن چند وقت بگذرد و کارها روی روال بیفتد.»
وقتی نظر بینندگان یک سریال ایرانی که پخش آن تازه شروع شده است را جویا می‌شوی معمولا چنین جوابی می‌شنویم که «تازه چند قسمت اولش پخش شده است» یا «هنوز راه نیفتاده است، صبر کن ببینیم بعدش چه می‌شود.» این جواب‌ها تا اواسط پخش سریال ادامه می‌یابد و بعد از آن این جواب را زیاد می‌شنوی که «صبر کن ببینیم آخرش چطور تمام می‌شود.» این‌گونه پاسخ‌ها در واکنش به فیلم‌ها و داستان‌های ایرانی هم شنیده می‌شوند و همه منتظر «پیش رفتن»، «راه افتادن» و «شروع داستان و پایان داستان» هستند. کیفیت سریال‌های ایرانی و نوع داستان‌گویی آنها باعث شکل‌گیری سلیقه بینندگانشان شده است و آنچه فراموش شده این است که سریال یا فیلم یا داستان باید از ابتدا جذاب باشند و فرآیند سریال دیدن از همان ابتدا باید لذت‌بخش باشد و این جذابیت را نباید با انتظار برای به اصطلاح «راه افتادن سریال» ضایع کرد.
تعطیلات حدودا سه‌هفته‌ای نوروز به پایان رسید و همانند تمام نوروزهای پیشین اتفاق عجیب و غیرمنتظره‌ای روی نداد و عده‌ای سرحال‌تر و گروهی خسته‌تر از قبل به سر کار و زندگی روزمره خود بازگشتند. اگر در این روزها سراغ کاری را بگیریم که به بعد از عید موکول شده است، احتمالا با این پاسخ روبه‌رو می‌شویم که «تازه تعطیلات تمام شده است و صبر کن تا کارها به روال سابق خود بازگردد» و زمانی که قرار است کارها روی غلتک بیفتد می‌شنوی که «صبر کن تا بعد از انتخابات» و «صبر کن تازه انتخابات انجام شده است» و بعد از آن و در شرایط گوناگون جواب‌هایی نسبتا مشابه می‌شنوی که «الان فصل تعطیلات مدارس و دانشگاه‌ها است»، «الان فصل گرماست.»، «صبر کن تا مدارس و دانشگاه‌ها باز شوند.»، «الان ماه رمضان است»، «شهریورماه است. همه به مرخصی رفته‌اند»، «تازه مدارس و دانشگاه‌ها باز شده است»، «صبر کن تا درس‌ها روی روال بیفتد»، «صبر کن تا هوا خنک شود»، «صبر کن تا فصل سرما تمام شود»، «الان فصل امتحانات است»، «الان تعطیلات بین دو ترم است»، «الان پنجشنبه است، بگذار برای شنبه»، «حالا بین‌التعطیلین است، صبر کن تا بعد از تعطیلات»، «صبر کن تا اول برج»، «صبر کن تا آخر ماه» و... و در نهایت «حالا که شب عید است، صبر کن تا بعد از تعطیلات» و سال به پایان می‌رسد و سال جدید از راه می‌رسد. زندگی ما شده شبیه سریال‌هایمان. یا تازه شروع شده است، یا هنوز به جای حساسش نرسیده است و راه نیفتاده است، یا باید صبر کنیم ببینیم آخرش چه می‌شود و دوباره انتظار برای سریال بعدی و آنچه فراموش می‌شود عمر ماست که از همین لحظات تشکیل می‌شود و لذتی که باید از لحظه‌لحظه آن ببریم. یک زندگی بالقوه که همیشه منتظر شروع شدن و به فعل درآمدنش هستیم و در همین انتظار به پایان می‌رسد، بدون اینکه از آن لذت برده باشیم.می‌توان این چرخه را به آرامی و به‌تدریج تغییر داد به شرطی که اگر در این روزها کسی برای درخواستی به ما مراجعه کرد، به او نگوییم «تازه تعطیلات تمام شده است. صبر کن چند وقت بگذرد و کارها روی روال بیفتد.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.