از حال این روزهای «محمود استاد محمد»
تمرین نمایش جدید؛ سال 92
عسل عباسیان
مدت زیادی از پیمودن دوره درمان سرطان «مجید بهرامی» نگذشته که متاسفانه باز خبر حال بد یکی دیگر از اهالی صحنه آبی به گوشمان خورد. «محمود استادمحمد» هنرمند نامی تئاتر، روزهای زیادی است که در بستر بیماری به سر میبرد. اخیرا یکی از اهالی تئاتر میگفت که اوضاع این کارگردان چندان خوب نیست. برای احوالپرسی به او زنگ زدیم و از پشت تلفن، صدای بیرمق او هم همین گفته را تصدیق کرد. هیچ حال خوشی نداشت و گفت که نمیداند درمانش چه مدت دیگری ادامه پیدا میکند. خالق نمایش «آسید کاظم» که این روزها سرطان کبد در وجودش رخنه کرده اما بیماری سبب نشده تا او نوشتن را کنار بگذارد. او این روزها در حال نگارش نمایشنامهای تازه است. اخیرا هم «کافه مکادم» او از سوی نشر ققنوس منتشر شده. در ادامه از حال و هوای روزهای آخر سال این هنرمند خواهید خواند.
تنهایی و بیپناهی
این هنرمند درمورد وضعیت این روزهایش و دستوپنجهنرمکردن با بیماری چنین میگوید: «بیش از یکسال است که ماهی یکبار شیمیدرمانی میکنم. اگر داروهایم را بهموقع مصرف کنم، حال خوبی دارم و وقتی که داروهایم در دسترس نباشند، درد و ناراحتی و بدحالی به سراغم میآید. باید روزی چهار قرص بخورم که تهیه قرصهایم بسیار سخت و دشوار است و گاهی چند روز اصلا قرصی پیدا نمیکنم و اگر هم چند دانه قرص به سختی پیدا کنم، مجبورم فقط روزی یکی دوتا مصرف کنم. نظم داروییام که به هم میریزد، روح و جسمم نیز همراه با آن آشفته میشود.»
او با صبوری و بیهیچ گلایهای که از وضعیت بیمه درمانیاش میگوید. از اینکه مرکز هنرهای نمایشی تاکنون به غیر از عیادت، هیچ حمایت دیگری مثل حمایت مالی، انجام نداده و حتی برای بیمه «استاد محمد» هم اقدامی صورت نگرفته است. با این حال او از طرف سازمان تئاتر آزاد که ربطی هم به مرکز هنرهای نمایشی ندارد، اخیرا تحت پوشش بیمه درمانی قرار گرفته که فقط به درد بستریشدن میخورد و مشمول هیچ یک از داروهای این بیماری نمیشود و متاسفانه او هر ماه بیهیچ حمایتی تمام هزینه گزاف درمان را خودش میپردازد.
وقتی از او میپرسیم که انتظارش از مرکز هنرهای نمایشی در این زمینه چیست؟ اینگونه پاسخ میدهد: «واقعیت این است که اصلا نه التجا میکنم و نه توقعی دارم. منتها فکر میکردم بیماری یکی از اهالی تئاتر، برای مسوولان فرهنگ و هنر بیش از اینها مهم باشد. مخصوصا که من هرگز هیچ درآمد و فعالیتی غیراز تئاتر نداشتهام و هرگز در هیچ مرکزی حقوقبگیر دولت هم نبودهام.»
بارقههای امید برای ادامهدادن در زندگی این هنرمند، دوستانش هستند. «استاد محمد» اعتراف میکند که: «سرطان با وجود تاثیرات مخرب فراوانی که بر جسم دارد، اما تاثیرات مخربتری هم بر روح میگذارد. مقابله با بیسامانیهای روحی در دوره شیمیدرمانی به هیچوجه امر آسانی نیست که بدون حمایت دوستان و خانواده هم میسر نخواهد بود. حفظ آرامش مهمترین سپر بلای سرطان است. دارو که نیست، اگر مهربانیهای مدام دوستان و نزدیکانم هم نبود، باید تا امروز هزارباره پاهایم را روبهقبله دراز میکردم. حالا در کنج یک خانه، تنهایم و تنها امیدم «خدا»ست. کاش «خدا» یاریام کند...»
او در پایان درباره انتقاد نسبت به بیخیالی مسوولان این امور میگوید: «این روزها همه آنهایی که باید برای تسهیل در یافتن داروی بیماران خاص اقدام کنند، آنقدر گرفتارند که وقت پرداختن به اینگونه مسایل را ندارند.»
تمرین تئاتر در سال 92
محمود استادمحمد بیخیال بیرمقی و بدحالی، روزی چند ساعت را به نوشتن مشغول است. او هنوز برای نمایشنامهای که مشغول نوشتن آن است اسمی انتخاب نکرده اما درباره آن چنین میگوید: «چند فکر نمایشی در ذهنم طی این سالیان رژه میرفته. همیشه برایم آرزو بوده که زمانه اجازه بدهد تا بتوانم این طرحها را بنویسم. تا امروز که نتوانستهام. یکی از این طرحها که حاصل تجربیات خصوصی من در چند زندان مختلف است، این روزها درحال خلقشدن است. زندان خلاف دنیای بیرون از آن، روح و روان و زندگی ویژهای دارد. روحی که مخصوص محبس است. طرحی برای یک نمایش داشتم، پیرامون همین تجربیات. چندبار شروع به نوشتن کردم و نتوانستم ادامه دهم اما این روزها همه آرزوها و انرژیام را خلاصه کردهام در تکمیل این طرح. امیدوارم که بتوانم تمامش کنم، قبل از آنکه خودم تمام شوم. اگر سرانجام متن این نمایش کامل شود، گمان میکنم نیرویی بگیرم که حتی بتوانم تمرینات آن را شروع کنم. حالا من به طور خصوصی به شما میگویم بزرگترین آرزویم این است که در سال جديد تمرینات این نمایش را آغاز کنم.»
او در نهایت با گلایه از انزوای حاصل از بیماری که او را از حضور در سالنهای تئاتر محروم کرده است، اضافه میکند که یکی دیگر از آرزوهایش همین است که باز همچون گذشته بتواند به طور مستمر اجراها را تماشا کند.
مدت زیادی از پیمودن دوره درمان سرطان «مجید بهرامی» نگذشته که متاسفانه باز خبر حال بد یکی دیگر از اهالی صحنه آبی به گوشمان خورد. «محمود استادمحمد» هنرمند نامی تئاتر، روزهای زیادی است که در بستر بیماری به سر میبرد. اخیرا یکی از اهالی تئاتر میگفت که اوضاع این کارگردان چندان خوب نیست. برای احوالپرسی به او زنگ زدیم و از پشت تلفن، صدای بیرمق او هم همین گفته را تصدیق کرد. هیچ حال خوشی نداشت و گفت که نمیداند درمانش چه مدت دیگری ادامه پیدا میکند. خالق نمایش «آسید کاظم» که این روزها سرطان کبد در وجودش رخنه کرده اما بیماری سبب نشده تا او نوشتن را کنار بگذارد. او این روزها در حال نگارش نمایشنامهای تازه است. اخیرا هم «کافه مکادم» او از سوی نشر ققنوس منتشر شده. در ادامه از حال و هوای روزهای آخر سال این هنرمند خواهید خواند.
تنهایی و بیپناهی
این هنرمند درمورد وضعیت این روزهایش و دستوپنجهنرمکردن با بیماری چنین میگوید: «بیش از یکسال است که ماهی یکبار شیمیدرمانی میکنم. اگر داروهایم را بهموقع مصرف کنم، حال خوبی دارم و وقتی که داروهایم در دسترس نباشند، درد و ناراحتی و بدحالی به سراغم میآید. باید روزی چهار قرص بخورم که تهیه قرصهایم بسیار سخت و دشوار است و گاهی چند روز اصلا قرصی پیدا نمیکنم و اگر هم چند دانه قرص به سختی پیدا کنم، مجبورم فقط روزی یکی دوتا مصرف کنم. نظم داروییام که به هم میریزد، روح و جسمم نیز همراه با آن آشفته میشود.»
او با صبوری و بیهیچ گلایهای که از وضعیت بیمه درمانیاش میگوید. از اینکه مرکز هنرهای نمایشی تاکنون به غیر از عیادت، هیچ حمایت دیگری مثل حمایت مالی، انجام نداده و حتی برای بیمه «استاد محمد» هم اقدامی صورت نگرفته است. با این حال او از طرف سازمان تئاتر آزاد که ربطی هم به مرکز هنرهای نمایشی ندارد، اخیرا تحت پوشش بیمه درمانی قرار گرفته که فقط به درد بستریشدن میخورد و مشمول هیچ یک از داروهای این بیماری نمیشود و متاسفانه او هر ماه بیهیچ حمایتی تمام هزینه گزاف درمان را خودش میپردازد.
وقتی از او میپرسیم که انتظارش از مرکز هنرهای نمایشی در این زمینه چیست؟ اینگونه پاسخ میدهد: «واقعیت این است که اصلا نه التجا میکنم و نه توقعی دارم. منتها فکر میکردم بیماری یکی از اهالی تئاتر، برای مسوولان فرهنگ و هنر بیش از اینها مهم باشد. مخصوصا که من هرگز هیچ درآمد و فعالیتی غیراز تئاتر نداشتهام و هرگز در هیچ مرکزی حقوقبگیر دولت هم نبودهام.»
بارقههای امید برای ادامهدادن در زندگی این هنرمند، دوستانش هستند. «استاد محمد» اعتراف میکند که: «سرطان با وجود تاثیرات مخرب فراوانی که بر جسم دارد، اما تاثیرات مخربتری هم بر روح میگذارد. مقابله با بیسامانیهای روحی در دوره شیمیدرمانی به هیچوجه امر آسانی نیست که بدون حمایت دوستان و خانواده هم میسر نخواهد بود. حفظ آرامش مهمترین سپر بلای سرطان است. دارو که نیست، اگر مهربانیهای مدام دوستان و نزدیکانم هم نبود، باید تا امروز هزارباره پاهایم را روبهقبله دراز میکردم. حالا در کنج یک خانه، تنهایم و تنها امیدم «خدا»ست. کاش «خدا» یاریام کند...»
او در پایان درباره انتقاد نسبت به بیخیالی مسوولان این امور میگوید: «این روزها همه آنهایی که باید برای تسهیل در یافتن داروی بیماران خاص اقدام کنند، آنقدر گرفتارند که وقت پرداختن به اینگونه مسایل را ندارند.»
تمرین تئاتر در سال 92
محمود استادمحمد بیخیال بیرمقی و بدحالی، روزی چند ساعت را به نوشتن مشغول است. او هنوز برای نمایشنامهای که مشغول نوشتن آن است اسمی انتخاب نکرده اما درباره آن چنین میگوید: «چند فکر نمایشی در ذهنم طی این سالیان رژه میرفته. همیشه برایم آرزو بوده که زمانه اجازه بدهد تا بتوانم این طرحها را بنویسم. تا امروز که نتوانستهام. یکی از این طرحها که حاصل تجربیات خصوصی من در چند زندان مختلف است، این روزها درحال خلقشدن است. زندان خلاف دنیای بیرون از آن، روح و روان و زندگی ویژهای دارد. روحی که مخصوص محبس است. طرحی برای یک نمایش داشتم، پیرامون همین تجربیات. چندبار شروع به نوشتن کردم و نتوانستم ادامه دهم اما این روزها همه آرزوها و انرژیام را خلاصه کردهام در تکمیل این طرح. امیدوارم که بتوانم تمامش کنم، قبل از آنکه خودم تمام شوم. اگر سرانجام متن این نمایش کامل شود، گمان میکنم نیرویی بگیرم که حتی بتوانم تمرینات آن را شروع کنم. حالا من به طور خصوصی به شما میگویم بزرگترین آرزویم این است که در سال جديد تمرینات این نمایش را آغاز کنم.»
او در نهایت با گلایه از انزوای حاصل از بیماری که او را از حضور در سالنهای تئاتر محروم کرده است، اضافه میکند که یکی دیگر از آرزوهایش همین است که باز همچون گذشته بتواند به طور مستمر اجراها را تماشا کند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.