زني با 2 چشم سنگي
خبرنگاری به نام «بلا فروم» که آنجا حاضر بود، او را با عبارتهای ستایشآمیز به این صورت توصیف کرد: «مگدا در آن شب رقص واقعا زیبا بود.
به جز یک گردنبند مروارید اصل که بر گردن داشت، هیچ آرایش دیگری نکرده بود. موهایش خرماییرنگ بود بدون اینکه آنها را رنگ کرده باشد. دو چشم براق و درشتی که داشت، با غرور و ارادهای مطلق برق میزد». یکی از دیپلماتهای حاضر به نام «آندره فرانسوا بونسیه» گفت: «هرگز زنی را ندیدهام که مثل او دو چشم سنگی داشته باشد».
اما باوجود این آرامش ظاهری، نقابهای مگدا به لرزه افتاد. حزب ورشکسته بود و با هر چیزی ریسک میکرد؛ قدرت یا هر چیز دیگری. هیتلر از نو درباره خودکشی صحبت کرد، زیرا دریافت فقط این دو راه جلواش باقی مانده است. اعصاب مگدا بههم ریخت.این تشنج در گوبلز هم وجود داشت. مادر مگدا، دخترش را در برابر یک شیشه کنیاک نیمهخالی دید که با چشمان طوری حرف میزند که از یک فرد مست هم آهستهتر بود. به مادرش گفت برای این مشروب میخورد که بتواند زکامی را که در جریان تمیزکردن خانه گرفته است، درمان کند؛ چون به نظافت خیلی اهمیت میداد. هر بار زمانش پیش میآمد، گویی آپارتمان را زیرورو میکرد. جای اسباب و وسیلهها را عوض و تابلوها را جابهجا میکرد. زمین را با فرچه و سایر لوازم نظافت میشست. آن شب داشت هذیان میگفت. به مادرش نگاهی کرد، لبخندی زد و انگشتش را بالا گرفته گفت: «من مطمئن شدم. ستارگان دروغ نمیگویند! سال 1933 سال پیروزی خواهد بود».در آستانه عید کریسمس، اعصابش در نهایت بههم ریخت. گوبلز در یادداشتهای روزانهاش مینویسد: «مگدا روبهراه نیست. مدام درد دارد. «استوکل» آمد و دستور داد او را به دیدن پزشکی ببرند. سال 1932، سال
فجایع بود. باید تمامش کنیم. تا دیروقت شب بیدار بودم و داشتم غصه میخوردم. همه چیز خالی و بینهایت آزاردهنده است. وقتی مگدا غایب باشد، خانه به نظر تهی است».
روز بعد، کنارش بود. در همان اتاق ملاقات درخت کریسمس را تزئین کرد و بر آن شمعهای روشن گذاشت. به آن هدایای مگدا را آویخت و سپس درخت را به اتاق او برد. محبوبش هم خندید و هم گریست. گوبلز مینویسد: «مدت یک ساعت همه آنجا ماندیم. اما دلهایمان مملو از اندوه بود».
سیام دسامبر، زمانی که گوبلز داشت تعطیلات آخر سال را در کنار هیتلر در برگهاوس میگذراند، مگدا سقط جنین کرد. بعد از چند روز، تشخیص داده شد که دچار بیماری خونی شده است. نمیتوانست بهتنهایی غذا بخورد. گوبلز دوباره با قطار شبانه به برلین برگشت. چون مگدا خواسته بود. میگوید: «همین نگرانی نسبت به او بود که دریافتم تا چه حد من این زن را دوست دارم و تا چه حد به او محتاجم». بهکندی تا سیام ژانویه سلامتیاش را بهدست آورد. آن روز گوبلز با او تماس گرفت تا یک خبر خوشحالکننده را به مگدا دهد: هیتلر صدراعظم شد. وقتی این خبر را شنید، از شدت خوشحالی به گفته او: «تا سقف بالا پرید».
ادامه دارد...
خبرنگاری به نام «بلا فروم» که آنجا حاضر بود، او را با عبارتهای ستایشآمیز به این صورت توصیف کرد: «مگدا در آن شب رقص واقعا زیبا بود.
به جز یک گردنبند مروارید اصل که بر گردن داشت، هیچ آرایش دیگری نکرده بود. موهایش خرماییرنگ بود بدون اینکه آنها را رنگ کرده باشد. دو چشم براق و درشتی که داشت، با غرور و ارادهای مطلق برق میزد». یکی از دیپلماتهای حاضر به نام «آندره فرانسوا بونسیه» گفت: «هرگز زنی را ندیدهام که مثل او دو چشم سنگی داشته باشد».
اما باوجود این آرامش ظاهری، نقابهای مگدا به لرزه افتاد. حزب ورشکسته بود و با هر چیزی ریسک میکرد؛ قدرت یا هر چیز دیگری. هیتلر از نو درباره خودکشی صحبت کرد، زیرا دریافت فقط این دو راه جلواش باقی مانده است. اعصاب مگدا بههم ریخت.این تشنج در گوبلز هم وجود داشت. مادر مگدا، دخترش را در برابر یک شیشه کنیاک نیمهخالی دید که با چشمان طوری حرف میزند که از یک فرد مست هم آهستهتر بود. به مادرش گفت برای این مشروب میخورد که بتواند زکامی را که در جریان تمیزکردن خانه گرفته است، درمان کند؛ چون به نظافت خیلی اهمیت میداد. هر بار زمانش پیش میآمد، گویی آپارتمان را زیرورو میکرد. جای اسباب و وسیلهها را عوض و تابلوها را جابهجا میکرد. زمین را با فرچه و سایر لوازم نظافت میشست. آن شب داشت هذیان میگفت. به مادرش نگاهی کرد، لبخندی زد و انگشتش را بالا گرفته گفت: «من مطمئن شدم. ستارگان دروغ نمیگویند! سال 1933 سال پیروزی خواهد بود».در آستانه عید کریسمس، اعصابش در نهایت بههم ریخت. گوبلز در یادداشتهای روزانهاش مینویسد: «مگدا روبهراه نیست. مدام درد دارد. «استوکل» آمد و دستور داد او را به دیدن پزشکی ببرند. سال 1932، سال
فجایع بود. باید تمامش کنیم. تا دیروقت شب بیدار بودم و داشتم غصه میخوردم. همه چیز خالی و بینهایت آزاردهنده است. وقتی مگدا غایب باشد، خانه به نظر تهی است».
روز بعد، کنارش بود. در همان اتاق ملاقات درخت کریسمس را تزئین کرد و بر آن شمعهای روشن گذاشت. به آن هدایای مگدا را آویخت و سپس درخت را به اتاق او برد. محبوبش هم خندید و هم گریست. گوبلز مینویسد: «مدت یک ساعت همه آنجا ماندیم. اما دلهایمان مملو از اندوه بود».
سیام دسامبر، زمانی که گوبلز داشت تعطیلات آخر سال را در کنار هیتلر در برگهاوس میگذراند، مگدا سقط جنین کرد. بعد از چند روز، تشخیص داده شد که دچار بیماری خونی شده است. نمیتوانست بهتنهایی غذا بخورد. گوبلز دوباره با قطار شبانه به برلین برگشت. چون مگدا خواسته بود. میگوید: «همین نگرانی نسبت به او بود که دریافتم تا چه حد من این زن را دوست دارم و تا چه حد به او محتاجم». بهکندی تا سیام ژانویه سلامتیاش را بهدست آورد. آن روز گوبلز با او تماس گرفت تا یک خبر خوشحالکننده را به مگدا دهد: هیتلر صدراعظم شد. وقتی این خبر را شنید، از شدت خوشحالی به گفته او: «تا سقف بالا پرید».
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.