تئاتر «سانتاکانجلو» میزبان «سالگشتگی»
خاطرات دیگر ارزشی ندارد
آلساندرو کارلی. ترجمه داوود عباسی
تصویری از «رقص روی لیوانها» روی دو صفحه نمایش عمودی در انتهای سن نقش بسته که در آن مرد و زنی به زیبایی حرکت میکنند. آنها با ملودی «یک هزار سال» از استینگ همراهی میکنند؛ درحالیکه بر فرشی از لیوانها قدم میگذارند. با این صحنه هیجانانگیز مربوط به سال 2003، نمایش «سالگشتگی»، کار تازه امیررضا کوهستانی، آغاز میشود که تنها برای دو اجرا به سانتاکانجلو آمده است. مثل دیروز، مثل «رقص روی لیوانها»، اینبار هم کارگردان در روابط مهین (صدری) و حسن (معجونی) تعمیق میکند؛ دو شخصیتی که پختهتر شدهاند اما همانگونه احساساتیاند.آرایش صحنه ساده است: دو میز، دو صندلی و بازی نور از بالا که حد واسط میان اتاقها را ترسیم میکند. در «سالگشتگی»، ساختار شاعرانه اثر کارگردان و نویسنده بهطور طبیعی ادامه کارهای قبلی و جستوجوی هنری اوست. او همان بازیگران را روی صحنه میبرد ولی اینبار میز شکنجه را دوبرابر میکند: در «رقص روی لیوانها» دو بازیگر اصلی یکی در مقابل دیگری بودند اما در اینجا هر یک میز خود را دارند.عشق و هجران و جدایی و درعینحال دیدگاههای مختلف، عادات غیرمنطبق و تلاش برای انداختن تقصیرات جدایی و طلاق به گردن
دیگری، در اینجا بسیار پختهتر و درعینحال بدبینانهتر از «رقص روی لیوانها» به تصویر کشیده شده است.آنچه الهامبخش کل داستان است، دعوت کارگردان از بازیگران «رقص روی لیوانها» برای دوبلاژ نسخه دیویدی این اثر است که صدای نامطلوبی دارد. اینچنین دو بازیگر اصلی که درحالحاضر جدا شدهاند و دیگر با هم نیستند (و در نمایش مشخص نیست چرا) در لابهلای جملات متن که باید تکرار کنند، جملات سرد و تأثیرگذاری درخصوص داستان عشقشان را بازگو میکنند. سؤالاتی بیجواب، که در سکوتی که در پی آنها میآید، جوابهایشان را هم با خود میآورد؛ سؤالاتی که سلسلهخاطراتی را زنده میکنند که بهوسیله آنها «حسن»، با نجابت و دستپاچگی، سعی میکند رابطهاش را با مهین بازسازی کند.بهیکباره اما با بهگوشرسیدن صدای کارگردان، فضاها بزرگ و موقعیتها در صحنه تعویض میشوند. مرد، زن میشود و زن، مرد. دیگر گفتوگوی آنها میان اشباحی است که در گذشته انتخاب خود را انجام دادهاند؛ خاطرات، دیگر ارزشی ندارند چون نمیتوانند بازگردند و بر حقیقت زمان حال چیره شوند. حتی در تئاتر!
دوشنبه 13 جولای 2015 *منبع: سان مارینو فیکسینگ
تصویری از «رقص روی لیوانها» روی دو صفحه نمایش عمودی در انتهای سن نقش بسته که در آن مرد و زنی به زیبایی حرکت میکنند. آنها با ملودی «یک هزار سال» از استینگ همراهی میکنند؛ درحالیکه بر فرشی از لیوانها قدم میگذارند. با این صحنه هیجانانگیز مربوط به سال 2003، نمایش «سالگشتگی»، کار تازه امیررضا کوهستانی، آغاز میشود که تنها برای دو اجرا به سانتاکانجلو آمده است. مثل دیروز، مثل «رقص روی لیوانها»، اینبار هم کارگردان در روابط مهین (صدری) و حسن (معجونی) تعمیق میکند؛ دو شخصیتی که پختهتر شدهاند اما همانگونه احساساتیاند.آرایش صحنه ساده است: دو میز، دو صندلی و بازی نور از بالا که حد واسط میان اتاقها را ترسیم میکند. در «سالگشتگی»، ساختار شاعرانه اثر کارگردان و نویسنده بهطور طبیعی ادامه کارهای قبلی و جستوجوی هنری اوست. او همان بازیگران را روی صحنه میبرد ولی اینبار میز شکنجه را دوبرابر میکند: در «رقص روی لیوانها» دو بازیگر اصلی یکی در مقابل دیگری بودند اما در اینجا هر یک میز خود را دارند.عشق و هجران و جدایی و درعینحال دیدگاههای مختلف، عادات غیرمنطبق و تلاش برای انداختن تقصیرات جدایی و طلاق به گردن
دیگری، در اینجا بسیار پختهتر و درعینحال بدبینانهتر از «رقص روی لیوانها» به تصویر کشیده شده است.آنچه الهامبخش کل داستان است، دعوت کارگردان از بازیگران «رقص روی لیوانها» برای دوبلاژ نسخه دیویدی این اثر است که صدای نامطلوبی دارد. اینچنین دو بازیگر اصلی که درحالحاضر جدا شدهاند و دیگر با هم نیستند (و در نمایش مشخص نیست چرا) در لابهلای جملات متن که باید تکرار کنند، جملات سرد و تأثیرگذاری درخصوص داستان عشقشان را بازگو میکنند. سؤالاتی بیجواب، که در سکوتی که در پی آنها میآید، جوابهایشان را هم با خود میآورد؛ سؤالاتی که سلسلهخاطراتی را زنده میکنند که بهوسیله آنها «حسن»، با نجابت و دستپاچگی، سعی میکند رابطهاش را با مهین بازسازی کند.بهیکباره اما با بهگوشرسیدن صدای کارگردان، فضاها بزرگ و موقعیتها در صحنه تعویض میشوند. مرد، زن میشود و زن، مرد. دیگر گفتوگوی آنها میان اشباحی است که در گذشته انتخاب خود را انجام دادهاند؛ خاطرات، دیگر ارزشی ندارند چون نمیتوانند بازگردند و بر حقیقت زمان حال چیره شوند. حتی در تئاتر!
دوشنبه 13 جولای 2015 *منبع: سان مارینو فیکسینگ
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.