|

مگدا در کنار گوبکز

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

روزی نزد مادرش گلایه کرد که: «آه. فرزندان، چقدر همه‌چیز پوچ است». مادرش آن‌موقع بود که فهمید دخترش چه دردی می‌کشد: «ناگهان فهمیدم چه مرضی این زن جوان را که طبعا دخترم بود، عذاب می‌دهد. او زجر می‌کشید و نمی‌دانست با خود چه کند». از آن زمان، مگدا همین‌طور خمیازه می‌کشید و شرایط زندگی‌اش مانند زنی بود که هیچ کاری نداشت. نگران آن بود که بیهوده و بی‌مصرف بماند.
از این‌رو پیشنهاد شاهزاده «دو هوهنزولارن» برایش مناسب بود و می‌توانست زندگی‌اش را تغییر دهد. پس خودش را در حوزه سیاست آزمایش کرد، آن‌هم در حزبی که دارای افکاری رادیکالی و درعین‌حال جذاب بود؛ دور از آن طبقه سیاسی جدید که به‌دنبال فروپاشی امپراتوری روی کار آمده بود. ابتدای سپتامبر سال 1930 بود که کارت حزب را دریافت کرد. شماره‌اش 297442 بود. فریفته حزبی شد که در آرم خود صلیبی شکسته را به عنوان نماد خردمندی و جاودانگی به‌کار می‌برد. این زن جوان و تحصیل‌کرده معنای آن را خوب می‌دانست. برای مدتی فلسفه‌های هندی و به‌خصوص حکمت بودا را خوانده بود. یک روز وقتی با پدرش داشت مقابل کاپری شنا تمرین می‌کرد، به صخره‌ای در ساحل اشاره و گفت: «خدای من. پدر، این شبیه زندگی من است. وقتی رسیدم به بالا، به آن قله، دلم می‌خواهد بتوانم سقوط کنم و بیایم پایین. در این صورت همه آنچه را که می‌خواستم انجام داده‌ام».
مگدا که به‌تازگی افکار نازی را پذیرفته بود، رئیس هسته «برلین وستند» که یکی از مناطق پیشرفته پایتخت بود، شد. در گروه آنها خانمی نبود، بلکه بیشتر کارمندان خرد و صاحبان مغازه‌ها یا نگهبانان ساختمان‌های شیک در همسایگی محله حضور داشتند. ورود این زن به فعالیت‌های سیاسی با آن ظاهر اشرافی خشم دیگران را برانگیخت. مگدا نتوانست اعتمادی را بین دوستانش به دست آورد. زیادروی در پوشیدن لباس‌های متعددی که داشت باعث فاصله‌گیری زنان فقیر از او شد. حتی به‌خاطر مطلقه‌بودن نیز شایعاتی درباره‌اش مطرح شد.
این البته با استراتژی مسئول حزب نازی در برلین یعنی «جوزف گوبلز» کاملا سازگار بود. او در عمل راهی را انتخاب کرده بود که بتواند رسواگرانه باشد و در این مرکز سوسیالیست‌ها بتواند توجه بیشتری را به خود جلب کند. از این زاویه باید گفت ابتدای کار سیاسی مگدا موفقیت‌آمیز هم بود. پس از آن به او سمتی در مقر کل حزب پیشنهاد شد؛ جایی که می‌توانست از اطلاعات زبان‌شناسی‌اش استفاده کند. درست در آن زمان بود که مگدا برای نخستین‌بار در کاخ ‌بازی‌های ورزشی در برلین حضور پیدا کرد؛ نشستی که برای مردی برپا شده بود که در باشگاه‌ها از او زیاد صحبت می‌کردند: جوزف گوبلز.
مرد سخنران فردی کوتاه‌قد با استخوان‌های درشت بود. کمی می‌لنگید که آن هم به‌خاطر ورم استخوانش در دوران کودکی بود. او همان مردی است که قبلا در جلسه تز دکترای زبان‌شناسی دانشگاه «هایدلبرگ» نیز حضور پیدا کرد و فورا توانست بر شنوندگانش اثر بگذارد. صدای عمیقی داشت و پژواکی که بر جای می‌گذاشت، اجازه می‌داد تا او در سخنانش بر مواضع تندتر و کینه‌توزانه‌تری تأکید کرده و از سوی مخاطبانش کاملا تأیید شود.
مگدا احساس می‌کرد با سخنان مردمی جوزف، کاملا عقلش را از دست می‌دهد. بنابراین تلاش کرد خود را به او بشناساند. وقتی در این کار موفق شد، در برابر این شخصیت غیرعادی حیران ماند. گوبلز او را به دفترش دعوت کرد و تحت نظر خودش قرار داد تا بتواند با نظم بیشتری او را تحت کنترل داشته باشد. در یادداشت‌های روزانه‌اش به تاریخ هفتم نوامبر سال 1930 می‌نویسد: «زنی زیبا به نام کواندت [نام خانوادگی مگدا] هست که دارد برای من آرشیوی مخصوص و جدید تهیه می‌کند». یک‌بار دیگر هم مگدا با شور و هیجان به مادرش نوشت: «فکر می‌کنم دارم آتش می‌گیرم در زیر این نگاهی که مرا شعله‌ور کرده است».
بدون فوت وقت مأموریتی را که این مرد با آن چشمان آتش‌بار و پاهای لنگش به او محول بود، انجام می‌داد. به او در شمردن تصاویر و کاغذها کمک می‌کرد. در تاریخ 15 مارس بعد، جوزف دیگر واقعا عاشق او شده بود. با لحنی پیروزمندانه نوشت: «امشب مگدا کواندات می‌آید و مدتی طولانی خواهد بود. من کشف کردم او موجود فوق‌العاده مهربان و فریبایی است. بی‌تردید خیلی دوستش دارم. امروز من مثل کسی هستم که در رؤیا به‌سر می‌برد. پُر پُرم. احساس خوشبختی کاملی می‌کنم. این خیلی جالب است که انسان زنی زیبا را دوست داشته باشد و او را محبوب خودش بداند».

ادامه دارد...

روزی نزد مادرش گلایه کرد که: «آه. فرزندان، چقدر همه‌چیز پوچ است». مادرش آن‌موقع بود که فهمید دخترش چه دردی می‌کشد: «ناگهان فهمیدم چه مرضی این زن جوان را که طبعا دخترم بود، عذاب می‌دهد. او زجر می‌کشید و نمی‌دانست با خود چه کند». از آن زمان، مگدا همین‌طور خمیازه می‌کشید و شرایط زندگی‌اش مانند زنی بود که هیچ کاری نداشت. نگران آن بود که بیهوده و بی‌مصرف بماند.
از این‌رو پیشنهاد شاهزاده «دو هوهنزولارن» برایش مناسب بود و می‌توانست زندگی‌اش را تغییر دهد. پس خودش را در حوزه سیاست آزمایش کرد، آن‌هم در حزبی که دارای افکاری رادیکالی و درعین‌حال جذاب بود؛ دور از آن طبقه سیاسی جدید که به‌دنبال فروپاشی امپراتوری روی کار آمده بود. ابتدای سپتامبر سال 1930 بود که کارت حزب را دریافت کرد. شماره‌اش 297442 بود. فریفته حزبی شد که در آرم خود صلیبی شکسته را به عنوان نماد خردمندی و جاودانگی به‌کار می‌برد. این زن جوان و تحصیل‌کرده معنای آن را خوب می‌دانست. برای مدتی فلسفه‌های هندی و به‌خصوص حکمت بودا را خوانده بود. یک روز وقتی با پدرش داشت مقابل کاپری شنا تمرین می‌کرد، به صخره‌ای در ساحل اشاره و گفت: «خدای من. پدر، این شبیه زندگی من است. وقتی رسیدم به بالا، به آن قله، دلم می‌خواهد بتوانم سقوط کنم و بیایم پایین. در این صورت همه آنچه را که می‌خواستم انجام داده‌ام».
مگدا که به‌تازگی افکار نازی را پذیرفته بود، رئیس هسته «برلین وستند» که یکی از مناطق پیشرفته پایتخت بود، شد. در گروه آنها خانمی نبود، بلکه بیشتر کارمندان خرد و صاحبان مغازه‌ها یا نگهبانان ساختمان‌های شیک در همسایگی محله حضور داشتند. ورود این زن به فعالیت‌های سیاسی با آن ظاهر اشرافی خشم دیگران را برانگیخت. مگدا نتوانست اعتمادی را بین دوستانش به دست آورد. زیادروی در پوشیدن لباس‌های متعددی که داشت باعث فاصله‌گیری زنان فقیر از او شد. حتی به‌خاطر مطلقه‌بودن نیز شایعاتی درباره‌اش مطرح شد.
این البته با استراتژی مسئول حزب نازی در برلین یعنی «جوزف گوبلز» کاملا سازگار بود. او در عمل راهی را انتخاب کرده بود که بتواند رسواگرانه باشد و در این مرکز سوسیالیست‌ها بتواند توجه بیشتری را به خود جلب کند. از این زاویه باید گفت ابتدای کار سیاسی مگدا موفقیت‌آمیز هم بود. پس از آن به او سمتی در مقر کل حزب پیشنهاد شد؛ جایی که می‌توانست از اطلاعات زبان‌شناسی‌اش استفاده کند. درست در آن زمان بود که مگدا برای نخستین‌بار در کاخ ‌بازی‌های ورزشی در برلین حضور پیدا کرد؛ نشستی که برای مردی برپا شده بود که در باشگاه‌ها از او زیاد صحبت می‌کردند: جوزف گوبلز.
مرد سخنران فردی کوتاه‌قد با استخوان‌های درشت بود. کمی می‌لنگید که آن هم به‌خاطر ورم استخوانش در دوران کودکی بود. او همان مردی است که قبلا در جلسه تز دکترای زبان‌شناسی دانشگاه «هایدلبرگ» نیز حضور پیدا کرد و فورا توانست بر شنوندگانش اثر بگذارد. صدای عمیقی داشت و پژواکی که بر جای می‌گذاشت، اجازه می‌داد تا او در سخنانش بر مواضع تندتر و کینه‌توزانه‌تری تأکید کرده و از سوی مخاطبانش کاملا تأیید شود.
مگدا احساس می‌کرد با سخنان مردمی جوزف، کاملا عقلش را از دست می‌دهد. بنابراین تلاش کرد خود را به او بشناساند. وقتی در این کار موفق شد، در برابر این شخصیت غیرعادی حیران ماند. گوبلز او را به دفترش دعوت کرد و تحت نظر خودش قرار داد تا بتواند با نظم بیشتری او را تحت کنترل داشته باشد. در یادداشت‌های روزانه‌اش به تاریخ هفتم نوامبر سال 1930 می‌نویسد: «زنی زیبا به نام کواندت [نام خانوادگی مگدا] هست که دارد برای من آرشیوی مخصوص و جدید تهیه می‌کند». یک‌بار دیگر هم مگدا با شور و هیجان به مادرش نوشت: «فکر می‌کنم دارم آتش می‌گیرم در زیر این نگاهی که مرا شعله‌ور کرده است».
بدون فوت وقت مأموریتی را که این مرد با آن چشمان آتش‌بار و پاهای لنگش به او محول بود، انجام می‌داد. به او در شمردن تصاویر و کاغذها کمک می‌کرد. در تاریخ 15 مارس بعد، جوزف دیگر واقعا عاشق او شده بود. با لحنی پیروزمندانه نوشت: «امشب مگدا کواندات می‌آید و مدتی طولانی خواهد بود. من کشف کردم او موجود فوق‌العاده مهربان و فریبایی است. بی‌تردید خیلی دوستش دارم. امروز من مثل کسی هستم که در رؤیا به‌سر می‌برد. پُر پُرم. احساس خوشبختی کاملی می‌کنم. این خیلی جالب است که انسان زنی زیبا را دوست داشته باشد و او را محبوب خودش بداند».

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.