|

بدل‌شناسی ایرانیان!

مسعود کاظمی

شد آنچه همه منتظرش بودند. ظهر دیروز ایران و کشورهای موسوم به 1+5 پس از سال‌ها کشمکش، تحریم، تهدید و مذاکره، بر سر حل‌وفصل پرونده هسته‌ای ایران به توافق رسیدند. مردم ایران خوشحالند، اما می‌خواهیم به چند سال پیش بازگردیم. روزی که اولین جشن هسته‌ای ایران، ۲۰ فروردین ۸۶ برگزار و همان تاریخ به‌عنوان روز ملی فناوری هسته‌ای نام‌گذاری شد. محمود احمدی‌نژاد، رئیس دولت سابق که برخی هواداران و منتقدانش به شوخی و جدی، او را دلاور هسته‌ای می‌خواندند، هر ساله از دیدگاه خود خبرهای خوش هسته‌ای را در این روز اعلام می‌کرد. هیچ‌کس در اینکه در آن سال‌ها کشور ایران از لحاظ فناوری و دانش هسته‌ای به پیشرفت‌های قابل توجهی دست یافت، کوچک‌ترین شک و تردیدی ندارد، اما هرگز روز ملی فناوری هسته‌ای یا همان 20 فروردین که به تعبیر رئیس دولت مهرورزان، روز مردم ایران بود، شاهد چنين بازخوردي در افكار عمومي ایرانیان نبودیم. آنچه موجب شد این سطور نگاشته شود، نه شادی و جشن هسته‌ای امروز، بلکه نبود نشانه‌ای از جشن یا شادمانی در روز ملی فناوری هسته‌ای در سال‌های گذشته است. مردم ایران هرگز در روزی رسمی با نام روز ملی فناوری هسته‌ای جشن خودجوشی نداشتند. اصولا دلیلی برای این کار نمی‌یافتند، چراکه شادی دستوری نمی‌شود. مردم هزینه، فایده می‌کنند و بعد برای موضوعی جشن یا سوگواری می‌گیرند. دوران پساتحریم آغاز شده و نامش روز ملی فناوری هسته‌ای هم نیست و قرار بر جشنی هم نبوده، اما همه خوشحالند. فراموش نمی‌کنیم که رئیس دولت سابق در ابتدای بحران هسته‌ای و اعمال تحریم‌های بی‌سابقه علیه ملت ایران، در انتظار پاره‌شدن قطع‌نامه‌دان صادر‌کنندگان آن بود و در پایان با چرخشی 180 درجه‌ای، تمامی مشکلات کشور را به گردن تحریم‌ها می‌انداخت. در همان ایام هر روز سفره مردم کوچک‌ و تهی‌تر می‌شد. مردم به‌خوبی درک می‌کنند که تیم مذاکره‌کننده فعلی به ریاست محمدجواد ظریف، با روشی هنرمندانه و عقلانی به توافقی بزرگ دست یافته‌اند. امروز، جهان حق غنی‌سازی ایران را به رسمیت شناخته‌ است و احدی با زبان تهدید با این مردم رنجدیده سخن نمی‌گوید. همه این‌ها نه با شعار که با تدبیر و اجماع ملی به دست آمده است. جشن واقعی هسته‌ای امروز است؛ مردم هیچ اصلی را با بدل، تعویض نمی‌کنند.

شد آنچه همه منتظرش بودند. ظهر دیروز ایران و کشورهای موسوم به 1+5 پس از سال‌ها کشمکش، تحریم، تهدید و مذاکره، بر سر حل‌وفصل پرونده هسته‌ای ایران به توافق رسیدند. مردم ایران خوشحالند، اما می‌خواهیم به چند سال پیش بازگردیم. روزی که اولین جشن هسته‌ای ایران، ۲۰ فروردین ۸۶ برگزار و همان تاریخ به‌عنوان روز ملی فناوری هسته‌ای نام‌گذاری شد. محمود احمدی‌نژاد، رئیس دولت سابق که برخی هواداران و منتقدانش به شوخی و جدی، او را دلاور هسته‌ای می‌خواندند، هر ساله از دیدگاه خود خبرهای خوش هسته‌ای را در این روز اعلام می‌کرد. هیچ‌کس در اینکه در آن سال‌ها کشور ایران از لحاظ فناوری و دانش هسته‌ای به پیشرفت‌های قابل توجهی دست یافت، کوچک‌ترین شک و تردیدی ندارد، اما هرگز روز ملی فناوری هسته‌ای یا همان 20 فروردین که به تعبیر رئیس دولت مهرورزان، روز مردم ایران بود، شاهد چنين بازخوردي در افكار عمومي ایرانیان نبودیم. آنچه موجب شد این سطور نگاشته شود، نه شادی و جشن هسته‌ای امروز، بلکه نبود نشانه‌ای از جشن یا شادمانی در روز ملی فناوری هسته‌ای در سال‌های گذشته است. مردم ایران هرگز در روزی رسمی با نام روز ملی فناوری هسته‌ای جشن خودجوشی نداشتند. اصولا دلیلی برای این کار نمی‌یافتند، چراکه شادی دستوری نمی‌شود. مردم هزینه، فایده می‌کنند و بعد برای موضوعی جشن یا سوگواری می‌گیرند. دوران پساتحریم آغاز شده و نامش روز ملی فناوری هسته‌ای هم نیست و قرار بر جشنی هم نبوده، اما همه خوشحالند. فراموش نمی‌کنیم که رئیس دولت سابق در ابتدای بحران هسته‌ای و اعمال تحریم‌های بی‌سابقه علیه ملت ایران، در انتظار پاره‌شدن قطع‌نامه‌دان صادر‌کنندگان آن بود و در پایان با چرخشی 180 درجه‌ای، تمامی مشکلات کشور را به گردن تحریم‌ها می‌انداخت. در همان ایام هر روز سفره مردم کوچک‌ و تهی‌تر می‌شد. مردم به‌خوبی درک می‌کنند که تیم مذاکره‌کننده فعلی به ریاست محمدجواد ظریف، با روشی هنرمندانه و عقلانی به توافقی بزرگ دست یافته‌اند. امروز، جهان حق غنی‌سازی ایران را به رسمیت شناخته‌ است و احدی با زبان تهدید با این مردم رنجدیده سخن نمی‌گوید. همه این‌ها نه با شعار که با تدبیر و اجماع ملی به دست آمده است. جشن واقعی هسته‌ای امروز است؛ مردم هیچ اصلی را با بدل، تعویض نمی‌کنند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.