|

یادی از حمید سمندریان

هست کسی که نیست

سهیل ملکی

روایت غریبی است داستانِ اَجَل و آدمی. سه‌سال گذشت، سه‌سال از همان آخرین نفس‌های بی‌رحم تیرماه سال 91 و من هنوز به شما مبتلا هستم. ساده به یاد می‌آورم همان روزهای ابتدایی تلاش و تمرین که از سر عقل برای مشق تئاتر که به خدمتتان رسیدم و تا به‌خود آمدم در راه شگرف نمایش مشغول مشق عاشقی شدم. خواندن و تمرین از برادران نزدیک علاقه‌ام بودند و می‌دانم ساده نمی‌شد از کنارشان عبور کرد و همان سال‌های قبل از تیرماه تلخ و بی‌باور که هر سه با هم همبازی بودیم و شما هنوز همان پدر شریفِ بالای سرمان بودی. همان‌روزها که چاره و راه اطاعت بود و خلاص و خستگی آن عفریته شوم در قعر چاه ویلِ کوشش جا مانده بود.
امروز هم که می‌خواهم برایتان بنویسم واژگان عجیب می‌شوند، گویی شوق رسیدن به یک کلمه ساده مثل آمدن شما را دارند، واژگانی که من می‌دانم حتی اگر اولیای آب هم ضامن شوند برای شما که به‌قول آن شاعر کاشانی پشت حوصله نورها دراز کشیده‌ای بی‌اثر است مگر اینکه باز مثل همین چند شب پیش، پسین خواب و بیدار شبانگاهان و بعد از معامله با کلماتِ فخیم شما را به خواب نوشین ببینم و خلاص.
باور می‌کنید حالا هروقت به همین سه نقطه ساده و مکرر آخر جملات و ذهن می‌رسم، همان سه نقطه آشنای اندیشه و پایم به سرزمین موهوم سؤال می‌رسد به روش شما عمل می‌کنم و آن‌همه شک و هیچ را با پشتکار پشت‌سر می‌گذارم و می‌بینم هنگام بیرون‌آمدن از آن جهنم سرد مرا دشنام می‌دهند.
باور می‌کنید مَنِ مجنون هربار که باز به همان کوچه نام‌آشنای اولین دیدار می‌رسم باز بوی کلمه و لبخند و رازقی می‌بینم؟ چهارراه قصر، اندیشه یکم و چه مردمانی رنگ‌پریده که در این کوچه با تو دچار اندیشه نشده‌اند.
باور می‌کنید من از حدسِ حروفِ بی‌حوصله به معنی صبوری رسیده‌ام. به ما گفتی اگر این راه را بروید، چیزهای عجیبی می‌بینید و من هنوز که هنوزه، در ایستگاه پر ازدحام چهارراه ولیعصر کنار بی‌حوصلگی‌های همان مردانِ چای‌فروشِ تئاترشهر، باز صحبت از گفت‌وگوی شما با نمایش را شنیده‌ام.
باور می‌کنید همین شهریورماه گذشته بود و در جوش‌وخروش نمایش بودم و شب، شب اول اجرا بود انگار طبق عادت همیشگی‌تان، همان گوشه قشنگ نشسته بودید و با همان دو چشم مشتاق ما را دیدی و آخر در میان ابرها به ما لبخند زدی و رفتی. تمام شد آن صبح و آن لبخند، آن‌همه مشق نمایش که گویی برایتان از اولیای حضرت حافظ بود. پناه بر واژه، مگر می‌شود طوری فکر را احضار کرد که از حد سادگی بر سر سفره‌تان حاضر شود.
دریغا! شیخ شعورمند من، که برای دیدار دوباره شما یا باز باید دست به التماس رؤیا شوم یا پناه بر کلمات نمایش ببرم. از رؤیا که شعری گرم نمی‌شود پس طبق همان نسخه شفابخشِ شفاخوانتان، می‌خوانم و می‌نویسم و می‌کوشم و تا بیشتر بدانم و آگاه باشم، اما تا بوده و باشد همین را می‌گویم: «تو حق مردن نداشتی».

روایت غریبی است داستانِ اَجَل و آدمی. سه‌سال گذشت، سه‌سال از همان آخرین نفس‌های بی‌رحم تیرماه سال 91 و من هنوز به شما مبتلا هستم. ساده به یاد می‌آورم همان روزهای ابتدایی تلاش و تمرین که از سر عقل برای مشق تئاتر که به خدمتتان رسیدم و تا به‌خود آمدم در راه شگرف نمایش مشغول مشق عاشقی شدم. خواندن و تمرین از برادران نزدیک علاقه‌ام بودند و می‌دانم ساده نمی‌شد از کنارشان عبور کرد و همان سال‌های قبل از تیرماه تلخ و بی‌باور که هر سه با هم همبازی بودیم و شما هنوز همان پدر شریفِ بالای سرمان بودی. همان‌روزها که چاره و راه اطاعت بود و خلاص و خستگی آن عفریته شوم در قعر چاه ویلِ کوشش جا مانده بود.
امروز هم که می‌خواهم برایتان بنویسم واژگان عجیب می‌شوند، گویی شوق رسیدن به یک کلمه ساده مثل آمدن شما را دارند، واژگانی که من می‌دانم حتی اگر اولیای آب هم ضامن شوند برای شما که به‌قول آن شاعر کاشانی پشت حوصله نورها دراز کشیده‌ای بی‌اثر است مگر اینکه باز مثل همین چند شب پیش، پسین خواب و بیدار شبانگاهان و بعد از معامله با کلماتِ فخیم شما را به خواب نوشین ببینم و خلاص.
باور می‌کنید حالا هروقت به همین سه نقطه ساده و مکرر آخر جملات و ذهن می‌رسم، همان سه نقطه آشنای اندیشه و پایم به سرزمین موهوم سؤال می‌رسد به روش شما عمل می‌کنم و آن‌همه شک و هیچ را با پشتکار پشت‌سر می‌گذارم و می‌بینم هنگام بیرون‌آمدن از آن جهنم سرد مرا دشنام می‌دهند.
باور می‌کنید مَنِ مجنون هربار که باز به همان کوچه نام‌آشنای اولین دیدار می‌رسم باز بوی کلمه و لبخند و رازقی می‌بینم؟ چهارراه قصر، اندیشه یکم و چه مردمانی رنگ‌پریده که در این کوچه با تو دچار اندیشه نشده‌اند.
باور می‌کنید من از حدسِ حروفِ بی‌حوصله به معنی صبوری رسیده‌ام. به ما گفتی اگر این راه را بروید، چیزهای عجیبی می‌بینید و من هنوز که هنوزه، در ایستگاه پر ازدحام چهارراه ولیعصر کنار بی‌حوصلگی‌های همان مردانِ چای‌فروشِ تئاترشهر، باز صحبت از گفت‌وگوی شما با نمایش را شنیده‌ام.
باور می‌کنید همین شهریورماه گذشته بود و در جوش‌وخروش نمایش بودم و شب، شب اول اجرا بود انگار طبق عادت همیشگی‌تان، همان گوشه قشنگ نشسته بودید و با همان دو چشم مشتاق ما را دیدی و آخر در میان ابرها به ما لبخند زدی و رفتی. تمام شد آن صبح و آن لبخند، آن‌همه مشق نمایش که گویی برایتان از اولیای حضرت حافظ بود. پناه بر واژه، مگر می‌شود طوری فکر را احضار کرد که از حد سادگی بر سر سفره‌تان حاضر شود.
دریغا! شیخ شعورمند من، که برای دیدار دوباره شما یا باز باید دست به التماس رؤیا شوم یا پناه بر کلمات نمایش ببرم. از رؤیا که شعری گرم نمی‌شود پس طبق همان نسخه شفابخشِ شفاخوانتان، می‌خوانم و می‌نویسم و می‌کوشم و تا بیشتر بدانم و آگاه باشم، اما تا بوده و باشد همین را می‌گویم: «تو حق مردن نداشتی».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.