|

خودکفایی در به در کردن سیزده

پوریا عالمی

مام عید نشستیم توی خانه و با تخم‌مرغ‌رنگی‌هامان بازی کردیم و تخمه شکستیم و مداقه کردیم. حاصل این کشف و شهود از این قرار است؛
در واردات وسایل کمک‌زندگی
فکری‌ام شبکه‌های ایرانی خارج کشور درباره ایرانی‌های داخل کشور چی فکر می‌کنند؟چرا؟چون بیست‌وچهارساعت زیرنویس می‌کنند: کرم و ژل و جعبه فلان. همه اینها هم در سراسر ایران، درب منزل؛ با تحویل رایگان (خوشبختانه «با نصب رایگان» نیست! البته بعید هم نیست از فردا توی آگهی نصب رایگان را هم اضافه کنند.)
یعنی واقعا این‌قدر مشتری دارند داخل کشور؟یعنی الان تنها مشکل مردم این است؟یعنی فرنگی‌ها این همه چیز میز اختراع کردند فقط جعبه چی‌چی‌اش توی ایران خریدار دارد؟
البته جالب اینجاست که تحریم و چی و چی روی واردات و قیمت همه چیز تاثیر گذاشته جز همین محصولات کمک زندگی.
در صادرات هیات دولت و شهرداری تهران
تهران خوب شده. آیا شهرداری قالیباف، تهران را این‌قدر خوب کرده؟یا تصمیمات جهانشمول هیات دولت تهران را بهتر کرده؟
پاسخ: هیچ‌کدام. مردم خودشان پا شده‌اند و رفته‌اند سفر. به جان خودمان هیچ تصمیم دولتی یا مدیریت شهرداری دخلی به جریان نداشته. این را زودتر می‌گوییم که خلوتی عید تهران را فردا توی بوق نکنند و ازش شعار تبلیغات انتخاباتی نسازند.
اما نتیجه‌گیری: حالا که با صادرات آدم‌ها و ماشین‌های تهران به شهرهای دیگر، ترافیک و آلودگی هوای تهران در شهرهای بزرگ کشور تخس شده و بار از روی پایتخت برداشته شده است، نتیجه می‌گیریم می‌توانیم برای حل مشکلات مملکت هیات دولت، نمایندگان مجلس، شهرداری تهران و باقی پرسنل و ... را به شهرهای دیگر صادر کنیم تا مشکلات پایتخت کم شود.
در کردن اقتصاد
پس‌پریروز سیزده را به در کردیم. پریروز چهارده را به در کردیم. دیروز پونزده را به در کردیم. امروز شونزده را به در کنیم. اگر سالی که نکوست از بهارش پیدا باشد، نتیجه می‌گیریم:
1- ما سال 92 را تا آخر سال فقط داریم در می‌کنیم. حتی بعید نیست در در کردن به خودکفایی برسیم و مازاد آن را به عنوان صادرات غیرنفتی در خارج در کنیم.
2- مملکت هفده تا بیست روز است که کلهم تعطیل است و آب از آب تکان نخورده، این یعنی فرنگی‌ها باید بروند جلو بوق بزنند.
3- آیا وقتی آب از آب تکان نخورده آب پاکی ریخته شده روی دستمان؟آیا اقتصاد ما همان سیزده است که از همه عالم به در است؟
4- کاش اساتید دولتی و دولتی‌های استاد، سیزده‌به در،
یک سبزه سفت گره می‌زدند تا سال دیگر بی‌خیال موضوع می‌شدند تا ببینیم ریشه مشکلات دقیقا کجاست.
مام عید نشستیم توی خانه و با تخم‌مرغ‌رنگی‌هامان بازی کردیم و تخمه شکستیم و مداقه کردیم. حاصل این کشف و شهود از این قرار است؛
در واردات وسایل کمک‌زندگی
فکری‌ام شبکه‌های ایرانی خارج کشور درباره ایرانی‌های داخل کشور چی فکر می‌کنند؟چرا؟چون بیست‌وچهارساعت زیرنویس می‌کنند: کرم و ژل و جعبه فلان. همه اینها هم در سراسر ایران، درب منزل؛ با تحویل رایگان (خوشبختانه «با نصب رایگان» نیست! البته بعید هم نیست از فردا توی آگهی نصب رایگان را هم اضافه کنند.)
یعنی واقعا این‌قدر مشتری دارند داخل کشور؟یعنی الان تنها مشکل مردم این است؟یعنی فرنگی‌ها این همه چیز میز اختراع کردند فقط جعبه چی‌چی‌اش توی ایران خریدار دارد؟
البته جالب اینجاست که تحریم و چی و چی روی واردات و قیمت همه چیز تاثیر گذاشته جز همین محصولات کمک زندگی.
در صادرات هیات دولت و شهرداری تهران
تهران خوب شده. آیا شهرداری قالیباف، تهران را این‌قدر خوب کرده؟یا تصمیمات جهانشمول هیات دولت تهران را بهتر کرده؟
پاسخ: هیچ‌کدام. مردم خودشان پا شده‌اند و رفته‌اند سفر. به جان خودمان هیچ تصمیم دولتی یا مدیریت شهرداری دخلی به جریان نداشته. این را زودتر می‌گوییم که خلوتی عید تهران را فردا توی بوق نکنند و ازش شعار تبلیغات انتخاباتی نسازند.
اما نتیجه‌گیری: حالا که با صادرات آدم‌ها و ماشین‌های تهران به شهرهای دیگر، ترافیک و آلودگی هوای تهران در شهرهای بزرگ کشور تخس شده و بار از روی پایتخت برداشته شده است، نتیجه می‌گیریم می‌توانیم برای حل مشکلات مملکت هیات دولت، نمایندگان مجلس، شهرداری تهران و باقی پرسنل و ... را به شهرهای دیگر صادر کنیم تا مشکلات پایتخت کم شود.
در کردن اقتصاد
پس‌پریروز سیزده را به در کردیم. پریروز چهارده را به در کردیم. دیروز پونزده را به در کردیم. امروز شونزده را به در کنیم. اگر سالی که نکوست از بهارش پیدا باشد، نتیجه می‌گیریم:
1- ما سال 92 را تا آخر سال فقط داریم در می‌کنیم. حتی بعید نیست در در کردن به خودکفایی برسیم و مازاد آن را به عنوان صادرات غیرنفتی در خارج در کنیم.
2- مملکت هفده تا بیست روز است که کلهم تعطیل است و آب از آب تکان نخورده، این یعنی فرنگی‌ها باید بروند جلو بوق بزنند.
3- آیا وقتی آب از آب تکان نخورده آب پاکی ریخته شده روی دستمان؟آیا اقتصاد ما همان سیزده است که از همه عالم به در است؟
4- کاش اساتید دولتی و دولتی‌های استاد، سیزده‌به در،
یک سبزه سفت گره می‌زدند تا سال دیگر بی‌خیال موضوع می‌شدند تا ببینیم ریشه مشکلات دقیقا کجاست.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.