|

قطار سریع‌السیر

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

آخرین شبی را که همراه خانواده ارلوسوروف بود جواب را گرفت: تو هرگز نخواهی توانست کاملا در این خانواده یهودی ادغام شوی. چاره‌ای جز تماشای جماعتی را نداری که عضوشان نیستی. برای همین نتوانست عشق خودش را به ویکتور ابراز کند. هرچند این عشق کاملا در چشمان همه هویدا بود. درحالی که ویکتور هر روز بیش از پیش علاقه‌مند می‌شد به سرزمین فلسطین برود، مگدا نیز ورود به مدرسه دختران مرفه را برمی‌گزید.
در راه رسیدن به مدرسه با کسی برخورد کرد که پیوسته در آرزویش بود. در قطاری شلوغ که او را به گوسلر می‌رساند، توجه مردی را جلب کرد که با چشمان آبی‌اش در میان جمعیت یک صندلی درجه یک را به او تعارف کرد.
آن مرد با خم‌شدن، فورا خودش را «گونتر کواندت» معرفی کرد. شخصیت آن مرد و ظاهر شیکش مگدا را کنجکاو کرد؛ یک دست لباس فاستونی شیک به اضافه پیراهنی یقه‌دار با دکمه‌های سرآستین طلا و عطری خوشبو. در میان آن سال‌های دشوار پس از جنگ با آن تورم و کمبود کالاها تقریبا چنین ظاهری شگفت‌آور بود. در چنین فضایی دیدن مردی این‌گونه تأثیر بسیاری بر هر کسی می‌گذاشت. مگدا نیز برای یک مرد حتی اگر تا حدودی تاس بوده و سعی کند که این عیب را با بخشی از موهای جلو سرش بپوشاند، جالب توجه بود. گونتر جزء صنعتگران شهر به شمار می‌رفت؛ یک فرد ثروتمند که موفق شده بود یک کارگاه ریسندگی خانوادگی را که به ارث برده بود به یک شرکت بزرگ با شعباتی متعدد در سراسر خاک آلمان تبدیل کند. با وجود بحران اقتصادی در کشور، او در رأس یکی از نخستین کانون‌های ثروت کشور قرار داشت.
مگدا در یادداشت‌های صمیمانه‌اش می‌نویسد: «قیافه فوق‌العاده زیبایی داشت. دو چشم آبی، موهای مشکی زیبا، صورتی با برش‌های منظم و اندامی لاغر». بنابراین در طول راه با او گفت‌وگویی مفصل داشت. هر دو از تئاتر و سفر در پاره‌های شب حرف زدند. گونتر اعتراف کرد «زمان مثل برق می‌گذرد». آن مرد نیز که زنش را سال گذشته از دست داده بود، فورا تحت‌تأثیر جادوی مگدا قرار گرفت. سرانجام حدود ساعت یک صبح بود که قطار در ایستگاه گوسلار توقف کرد. یواشکی اعتراف کرد: دارد می‌رود که به مدرسه دختران ملحق شود. این اعتمادبه‌نفس در حرف‌زدن و آن اندام با طراوت و متناسب به گونه‌ای بود که گونتر تصور کرد گویی با یک زن کامل در تعامل است. قطعا مگدا هنوز سن رشد را پشت سر نگذاشته بود، چون تنها 18 سال از عمرش می‌گذشت. او هم هرچه عشوه در آستین داشت به کار برد تا شانس خودش را امتحان کند. وقتی در گوسلار از قطار پیاده شد، مرد لوازمش را گرفت. این فرصت دیگری بود تا بیشتر با او آشنا شود. گونتر برایش نوشت که فردا صبح حدود ساعت 15 در گوسلار خواهد بود تا احترام فراوانش را نثار مدیر مدرسه‌ای کند که مگدا می‌رفت. به عنوان یک مرد محتاط گفت: «وانمود می‌کنم دوست پدرت هستم». آن وقت او 38 سال تمام داشت. مگدا فورا پاسخ داد و جزئیاتی را برایش تعریف کرد که چگونه دل مدیر را به دست آورد. گونتر وقتی به گوسلار رسید یک دسته گل زیبا از قبیل گل‌های «مارشال نیال» خرید. اما این گل‌ها برای آن دانش‌آموز نبود، بلکه برای مدیرمدرسه خریداری شده بود. با همین گل‌ها به دیدار مدیر مدرسه رفت. بعدها گفت: «به عنوان دوست پدر کسی که طبعا او را نمی‌شناختم، حسابی تحویل گرفته شدم». بعد از یک بحث و جدل که تقریبا نیم ساعت طول کشید، مدیر دانش‌آموز را خواست و گفت: «سلام، ما مملو از احساسات متناقضی بودیم. مانند دو نفری بودیم که جز اندکی از هم نمی‌دانستند و بنابراین تکلف به خرج می‌دادیم. درعین‌حال رفتاری دوستانه داشتیم مثل دو نفری که از نو همدیگر را می‌بینند». این دیدار دوجانبه کواندات را بیشتر قانع کرد که انگشت بر یک زن استثنایی گذاشته است. بنابراین تلاش‌هایش را به قصد اغوای او دوچندان کرد. وقتی بار دیگر به مدرسه برگشت، همه دختران و دانش‌آموزان را به محل شیرینی‌فروشی‌‌های مشهور در شهر برد. مدیر نیز رضایت داد که آن صنعتگر ثروتمند بعضی وقت‌ها مگدا را به عنوان یکی از نزدیکان خانوادگی‌شان بیرون ببرد. آن وقت آن دو پشت فرمان اتومبیل لیموزین، برای تفریح و گردش به هارز می‌رفتند. بعد از چند بار پرسه‌زدن بود که گونتر از او درخواست ازدواج کرد. مگدا مانند یک زن دراین‌باره درنگ کرد. آیا باید در مدرسه می‌ماند تا تحصیلاتش را تکمیل کند یا اینکه از این فرصت نادر باید استفاده می‌کرد؟ برای همین از گونترمهلتی برای فکرکردن خواست. بعد از چند هفته، به دیدن مادرش رفت. البته نزد او نرفته بود تا دراین‌باره مشورت کند، بلکه برای اینکه تصمیمش را به او اعلام کند: «می‌توانی هرکاری خواستی بکنی، ولی من هرگز دیگر به گوسلار برنمی‌گردم».

ادامه دارد...

آخرین شبی را که همراه خانواده ارلوسوروف بود جواب را گرفت: تو هرگز نخواهی توانست کاملا در این خانواده یهودی ادغام شوی. چاره‌ای جز تماشای جماعتی را نداری که عضوشان نیستی. برای همین نتوانست عشق خودش را به ویکتور ابراز کند. هرچند این عشق کاملا در چشمان همه هویدا بود. درحالی که ویکتور هر روز بیش از پیش علاقه‌مند می‌شد به سرزمین فلسطین برود، مگدا نیز ورود به مدرسه دختران مرفه را برمی‌گزید.
در راه رسیدن به مدرسه با کسی برخورد کرد که پیوسته در آرزویش بود. در قطاری شلوغ که او را به گوسلر می‌رساند، توجه مردی را جلب کرد که با چشمان آبی‌اش در میان جمعیت یک صندلی درجه یک را به او تعارف کرد.
آن مرد با خم‌شدن، فورا خودش را «گونتر کواندت» معرفی کرد. شخصیت آن مرد و ظاهر شیکش مگدا را کنجکاو کرد؛ یک دست لباس فاستونی شیک به اضافه پیراهنی یقه‌دار با دکمه‌های سرآستین طلا و عطری خوشبو. در میان آن سال‌های دشوار پس از جنگ با آن تورم و کمبود کالاها تقریبا چنین ظاهری شگفت‌آور بود. در چنین فضایی دیدن مردی این‌گونه تأثیر بسیاری بر هر کسی می‌گذاشت. مگدا نیز برای یک مرد حتی اگر تا حدودی تاس بوده و سعی کند که این عیب را با بخشی از موهای جلو سرش بپوشاند، جالب توجه بود. گونتر جزء صنعتگران شهر به شمار می‌رفت؛ یک فرد ثروتمند که موفق شده بود یک کارگاه ریسندگی خانوادگی را که به ارث برده بود به یک شرکت بزرگ با شعباتی متعدد در سراسر خاک آلمان تبدیل کند. با وجود بحران اقتصادی در کشور، او در رأس یکی از نخستین کانون‌های ثروت کشور قرار داشت.
مگدا در یادداشت‌های صمیمانه‌اش می‌نویسد: «قیافه فوق‌العاده زیبایی داشت. دو چشم آبی، موهای مشکی زیبا، صورتی با برش‌های منظم و اندامی لاغر». بنابراین در طول راه با او گفت‌وگویی مفصل داشت. هر دو از تئاتر و سفر در پاره‌های شب حرف زدند. گونتر اعتراف کرد «زمان مثل برق می‌گذرد». آن مرد نیز که زنش را سال گذشته از دست داده بود، فورا تحت‌تأثیر جادوی مگدا قرار گرفت. سرانجام حدود ساعت یک صبح بود که قطار در ایستگاه گوسلار توقف کرد. یواشکی اعتراف کرد: دارد می‌رود که به مدرسه دختران ملحق شود. این اعتمادبه‌نفس در حرف‌زدن و آن اندام با طراوت و متناسب به گونه‌ای بود که گونتر تصور کرد گویی با یک زن کامل در تعامل است. قطعا مگدا هنوز سن رشد را پشت سر نگذاشته بود، چون تنها 18 سال از عمرش می‌گذشت. او هم هرچه عشوه در آستین داشت به کار برد تا شانس خودش را امتحان کند. وقتی در گوسلار از قطار پیاده شد، مرد لوازمش را گرفت. این فرصت دیگری بود تا بیشتر با او آشنا شود. گونتر برایش نوشت که فردا صبح حدود ساعت 15 در گوسلار خواهد بود تا احترام فراوانش را نثار مدیر مدرسه‌ای کند که مگدا می‌رفت. به عنوان یک مرد محتاط گفت: «وانمود می‌کنم دوست پدرت هستم». آن وقت او 38 سال تمام داشت. مگدا فورا پاسخ داد و جزئیاتی را برایش تعریف کرد که چگونه دل مدیر را به دست آورد. گونتر وقتی به گوسلار رسید یک دسته گل زیبا از قبیل گل‌های «مارشال نیال» خرید. اما این گل‌ها برای آن دانش‌آموز نبود، بلکه برای مدیرمدرسه خریداری شده بود. با همین گل‌ها به دیدار مدیر مدرسه رفت. بعدها گفت: «به عنوان دوست پدر کسی که طبعا او را نمی‌شناختم، حسابی تحویل گرفته شدم». بعد از یک بحث و جدل که تقریبا نیم ساعت طول کشید، مدیر دانش‌آموز را خواست و گفت: «سلام، ما مملو از احساسات متناقضی بودیم. مانند دو نفری بودیم که جز اندکی از هم نمی‌دانستند و بنابراین تکلف به خرج می‌دادیم. درعین‌حال رفتاری دوستانه داشتیم مثل دو نفری که از نو همدیگر را می‌بینند». این دیدار دوجانبه کواندات را بیشتر قانع کرد که انگشت بر یک زن استثنایی گذاشته است. بنابراین تلاش‌هایش را به قصد اغوای او دوچندان کرد. وقتی بار دیگر به مدرسه برگشت، همه دختران و دانش‌آموزان را به محل شیرینی‌فروشی‌‌های مشهور در شهر برد. مدیر نیز رضایت داد که آن صنعتگر ثروتمند بعضی وقت‌ها مگدا را به عنوان یکی از نزدیکان خانوادگی‌شان بیرون ببرد. آن وقت آن دو پشت فرمان اتومبیل لیموزین، برای تفریح و گردش به هارز می‌رفتند. بعد از چند بار پرسه‌زدن بود که گونتر از او درخواست ازدواج کرد. مگدا مانند یک زن دراین‌باره درنگ کرد. آیا باید در مدرسه می‌ماند تا تحصیلاتش را تکمیل کند یا اینکه از این فرصت نادر باید استفاده می‌کرد؟ برای همین از گونترمهلتی برای فکرکردن خواست. بعد از چند هفته، به دیدن مادرش رفت. البته نزد او نرفته بود تا دراین‌باره مشورت کند، بلکه برای اینکه تصمیمش را به او اعلام کند: «می‌توانی هرکاری خواستی بکنی، ولی من هرگز دیگر به گوسلار برنمی‌گردم».

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.