|

ستاره بخت مگدا

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

نشان طلایی حزب را از جلیقه‌اش کند. با سرعتی که دست‌های لرزانش به او اجازه می‌داد، این شیء کوچک را بر جلیقه گشادتر مگدا آویخت؛ زنی که همچنان خویشتن‌داری می‌کرد و با آن قیافه سفید‌رو و سردش همه‌جا معروف بود. زن شروع کرد که آشکارا گریه کند. مدال طلایی، بالاترین تقدیر در حزب نازی به حساب می‌آمد؛ مدالی که مخصوص طرف‌داران و اعضایی بود که قبل از کودتای سال 1923، به حزب پیوسته بودند. این مدال را تعداد اندکی از مردان گرفته بودند. تا چه رسد به زنان! مدال هیتلر در بین همه مدال‌ها بالاترین بود. یک سرمایه نادر بود؛ این زن در این آخرین لحظات عمر هیتلر که بود. زنی که تا این حد در نظر او بزرگ و قابل تکریم بود؟
روز بعد نوشت: «من خوشبخت و مفتخرم. از خداوند می‌خواهم به من نیروی لازم را دهد تا بهترین کارها را انجام دهم. اینکه ما می‌توانیم زندگی‌مان را با او به پایان برسانیم، خود نعمتی است از جانب تقدیر که هرگز جرئت دیدن آن را در خواب هم نداشتیم». با این عمل، هیتلر خواست آخرین هدیه خود را به زنی دهد که تصمیم گرفته بود با او همراه شود. او نیز تا لحظه مرگ همراه هیتلر بود. آیا هیتلر می‌خواست به این وسیله رابطه خاص خودش را با این زن به دیگران ثابت کند؟ یا اینکه این عمل نوعی اعتراف رسمی، اما دیرهنگام به زنی بود که از 13 سال پیش همسر گوبلز بود.
«یوهانا مگدلانا بهرند» در اول اکتبر سال 1901 متولد شد. او فرزند نامشروع «آگوست بهرند و اسکار ریچل» بود. مادر از محیطی فقیرانه آمده و یک خدمتکار بود. مرد اما مهندسی در «رور» وابسته به طبقه بزرگ بورژوازی بود. اندکی قبل از تولد مگدا، با هم ازدواج کردند اما کمتر از دو سال بعد جدا شدند. پدر قادر نبود دست از دخترش بردارد. در‌عین‌حال به دلیل اینکه در نصف زندگی‌اش غایب بود، نمی‌توانست او را تربیت کند. همواره او را زیر نظر داشت. به این بهانه که تربیت او برایش مهم است. دختر را وارد مؤسسه راهبان در «ویلورد» در حومه بروکسل کرد. در آنجا آموزش‌های سختی را به زبان فرانسه فراگرفت. راهبه‌ها به این دختر جوان خویشتن‌داری و استقامت یاد دادند که جزء ویژگی‌های مهم شخصیتی‌اش شد. هویت او بعدها بر همین اساس شکل گرفت.
مادرش دوری او را تحمل نمی‌کرد. بعد از چند ماه از رسیدنش به بروکسل، به او پیوست. همراه او مردی بود که نقشی اساسی را در دوران کودکی مگدا بازی کرد؛ مردی که تا آن موقع او را ندیده بود. او «ریچارد فریدلاندر» نام داشت و یک یهودی بی‌دست‌و‌پا بود. مگدا را مانند دخترش می‌دانست و او را تربیت کرد. مگدا همان آغوش گرمی را که از آن محروم شده بود، به دست آورد. این نخستین گام برای یادگیری فرهنگ یهودی بود و ریچارد آموزگارش. بعد از اقداماتی علیه آلمان که در نهایت به اعلام جنگ منتهی شد، همچنین بعد از آنکه مجبور شد در آگوست سال 1914 از بلژیک فرار کند، به همراه خانواده به برلین بازگشت. مگدا در دبیرستان پیشرفته «وارنر وان سیامنز» ثبت‌نام کرد. در آنجا بود که با یک جوان آشنا و فورا جذب او شد.این جوان «ویکتور ارلوسوروف» نام داشت و 15ساله بود. تقریبا مگدا دو سال از او کوچک‌تر بود. در ابتدای امر رابطه دوستانه‌ای با خواهرش داشت. سپس مگدا به خانواده این یهودی روسی‌تبار که از «کنگسبرگ» آمده بودند، رفت‌وآمد پیدا کرد. آن جوان که زبان آلمانی هم نمی‌دانست، خود را به خاطر ذوقی که در سخنرانی داشت، بر دوستانش تحمیل می‌کرد. مگدا شیفته این شور و هیجان او بود. ویکتور علاقه‌مند به صهیونیسم بود و در رؤیای صعود به «هارتز اسرائیل» به‌سر می‌برد. بنابراین جمعیت‌هایی را سازماندهی و با شور و ذوقی فوق‌‌العاده در نشست‌های آنان شرکت کرد. مگدا نیز در این بحث‌ها شرکت و هدایایی را در محله «شونبرگ» گردآوری می‌کرد. او نیز به مجموعه‌ای از وفاداران یا هوادارانی که در اطرافش داشت، ملحق شد. گروهشان «تیکفات زیون» یا آزادی‌بخشی صهیون نام گرفت. این اتفاق در سال 1918 افتاد. به مگدا یک ستاره داود هدیه داد که آن را به گردنش انداخت تا بیانگر تبعیت از افکار دوست مبارزش باشد.پاییز سال 1919، مگدا دوباره سرگردان شد. پدرش اسکار ریچل پیشنهاد داد تا وارد مدرسه‌ای دخترانه شود که در آن آداب زنان جامعه مخملی تعلیم داده می‌شد. او اما در بین دوراهی گیر کرده بود؛ یکی لذت‌بردن‌های ساده‌ای که با دوستش ویکتور داشت و با هم به کوه می‌رفتند یا کارهای بتهوون و شوبرت و موسیقی‌های سنتی روسیه را می‌شنیدند؛ چیزی که تقریبا همه اعضای خانواده ارلوسوروف قادر به نواختن آن بودند و دیگری اینکه تربیت اجباری‌اش را تمام کند تا بتواند ازدواج بهتری داشته باشد و راه سعادتی را که سال‌ها بود به طور مخفی بدان فکر می‌کرد، پیدا کند.

ادامه دارد...

نشان طلایی حزب را از جلیقه‌اش کند. با سرعتی که دست‌های لرزانش به او اجازه می‌داد، این شیء کوچک را بر جلیقه گشادتر مگدا آویخت؛ زنی که همچنان خویشتن‌داری می‌کرد و با آن قیافه سفید‌رو و سردش همه‌جا معروف بود. زن شروع کرد که آشکارا گریه کند. مدال طلایی، بالاترین تقدیر در حزب نازی به حساب می‌آمد؛ مدالی که مخصوص طرف‌داران و اعضایی بود که قبل از کودتای سال 1923، به حزب پیوسته بودند. این مدال را تعداد اندکی از مردان گرفته بودند. تا چه رسد به زنان! مدال هیتلر در بین همه مدال‌ها بالاترین بود. یک سرمایه نادر بود؛ این زن در این آخرین لحظات عمر هیتلر که بود. زنی که تا این حد در نظر او بزرگ و قابل تکریم بود؟
روز بعد نوشت: «من خوشبخت و مفتخرم. از خداوند می‌خواهم به من نیروی لازم را دهد تا بهترین کارها را انجام دهم. اینکه ما می‌توانیم زندگی‌مان را با او به پایان برسانیم، خود نعمتی است از جانب تقدیر که هرگز جرئت دیدن آن را در خواب هم نداشتیم». با این عمل، هیتلر خواست آخرین هدیه خود را به زنی دهد که تصمیم گرفته بود با او همراه شود. او نیز تا لحظه مرگ همراه هیتلر بود. آیا هیتلر می‌خواست به این وسیله رابطه خاص خودش را با این زن به دیگران ثابت کند؟ یا اینکه این عمل نوعی اعتراف رسمی، اما دیرهنگام به زنی بود که از 13 سال پیش همسر گوبلز بود.
«یوهانا مگدلانا بهرند» در اول اکتبر سال 1901 متولد شد. او فرزند نامشروع «آگوست بهرند و اسکار ریچل» بود. مادر از محیطی فقیرانه آمده و یک خدمتکار بود. مرد اما مهندسی در «رور» وابسته به طبقه بزرگ بورژوازی بود. اندکی قبل از تولد مگدا، با هم ازدواج کردند اما کمتر از دو سال بعد جدا شدند. پدر قادر نبود دست از دخترش بردارد. در‌عین‌حال به دلیل اینکه در نصف زندگی‌اش غایب بود، نمی‌توانست او را تربیت کند. همواره او را زیر نظر داشت. به این بهانه که تربیت او برایش مهم است. دختر را وارد مؤسسه راهبان در «ویلورد» در حومه بروکسل کرد. در آنجا آموزش‌های سختی را به زبان فرانسه فراگرفت. راهبه‌ها به این دختر جوان خویشتن‌داری و استقامت یاد دادند که جزء ویژگی‌های مهم شخصیتی‌اش شد. هویت او بعدها بر همین اساس شکل گرفت.
مادرش دوری او را تحمل نمی‌کرد. بعد از چند ماه از رسیدنش به بروکسل، به او پیوست. همراه او مردی بود که نقشی اساسی را در دوران کودکی مگدا بازی کرد؛ مردی که تا آن موقع او را ندیده بود. او «ریچارد فریدلاندر» نام داشت و یک یهودی بی‌دست‌و‌پا بود. مگدا را مانند دخترش می‌دانست و او را تربیت کرد. مگدا همان آغوش گرمی را که از آن محروم شده بود، به دست آورد. این نخستین گام برای یادگیری فرهنگ یهودی بود و ریچارد آموزگارش. بعد از اقداماتی علیه آلمان که در نهایت به اعلام جنگ منتهی شد، همچنین بعد از آنکه مجبور شد در آگوست سال 1914 از بلژیک فرار کند، به همراه خانواده به برلین بازگشت. مگدا در دبیرستان پیشرفته «وارنر وان سیامنز» ثبت‌نام کرد. در آنجا بود که با یک جوان آشنا و فورا جذب او شد.این جوان «ویکتور ارلوسوروف» نام داشت و 15ساله بود. تقریبا مگدا دو سال از او کوچک‌تر بود. در ابتدای امر رابطه دوستانه‌ای با خواهرش داشت. سپس مگدا به خانواده این یهودی روسی‌تبار که از «کنگسبرگ» آمده بودند، رفت‌وآمد پیدا کرد. آن جوان که زبان آلمانی هم نمی‌دانست، خود را به خاطر ذوقی که در سخنرانی داشت، بر دوستانش تحمیل می‌کرد. مگدا شیفته این شور و هیجان او بود. ویکتور علاقه‌مند به صهیونیسم بود و در رؤیای صعود به «هارتز اسرائیل» به‌سر می‌برد. بنابراین جمعیت‌هایی را سازماندهی و با شور و ذوقی فوق‌‌العاده در نشست‌های آنان شرکت کرد. مگدا نیز در این بحث‌ها شرکت و هدایایی را در محله «شونبرگ» گردآوری می‌کرد. او نیز به مجموعه‌ای از وفاداران یا هوادارانی که در اطرافش داشت، ملحق شد. گروهشان «تیکفات زیون» یا آزادی‌بخشی صهیون نام گرفت. این اتفاق در سال 1918 افتاد. به مگدا یک ستاره داود هدیه داد که آن را به گردنش انداخت تا بیانگر تبعیت از افکار دوست مبارزش باشد.پاییز سال 1919، مگدا دوباره سرگردان شد. پدرش اسکار ریچل پیشنهاد داد تا وارد مدرسه‌ای دخترانه شود که در آن آداب زنان جامعه مخملی تعلیم داده می‌شد. او اما در بین دوراهی گیر کرده بود؛ یکی لذت‌بردن‌های ساده‌ای که با دوستش ویکتور داشت و با هم به کوه می‌رفتند یا کارهای بتهوون و شوبرت و موسیقی‌های سنتی روسیه را می‌شنیدند؛ چیزی که تقریبا همه اعضای خانواده ارلوسوروف قادر به نواختن آن بودند و دیگری اینکه تربیت اجباری‌اش را تمام کند تا بتواند ازدواج بهتری داشته باشد و راه سعادتی را که سال‌ها بود به طور مخفی بدان فکر می‌کرد، پیدا کند.

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.