دایره بسته آموزش زبان فارسی
سید مجید قادری
در میان مَثَلهای فارسی، «حساب به دینار است»، بخشی از فرهنگی است که در آن حاتمبودن صفتی است بزرگ، اما حسابگربودن هم شرطی میان تمام شرطهاست، تاآنجاکه از روزهای اول مدرسه به کودک میآموزند ریاضی، درس مهمی است و ازهمینرو چند سالی بعد (در دوران دبیرستان نگارنده) شاگردزرنگها ریاضی میخواندند و تنبلها رشتههای ادبیات و علومانسانی یا کارودانش میخواندند.
نزدیک به پنج ماه پیش، خواهرزادهام از من خواست به او در نوشتن انشائی درباره میز، کمک کنم. شاد و خوشحال از این اتفاق، وقتم را تاموتمام در اختیار او گذاشتم و انشائی نوشت. هفته بعد از او پرسیدم: انشا را در کلاست خواندی؟ گفت: معلممون بجاش باهامون ریاضی کار کرد. از آخرین باری که پایم را به مجتمعی آموزشی گذاشتم، نزدیکبه 15 سال میگذرد و در این ایام یکبار هم به ذهنم خطور نکرد ادامه تحصیل بدهم و از دیپلم به مرتبهای بالاتر بروم، اما ازآنجاییکه یکی (تأکید میکنم یکی) از راههای پیشرفت در مملکت مهندسزده اهورایی ما، ارائه مدرک است، بد ندیدم من هم چون موج خلایق سوار بر کشتی توفانزده دانشگستر دانشگاهها، در مرکزی آموزشی ثبتنام کنم. شروع کردم به گشتن میان انبوه مراکز آموزشِعالی و هرچهبیشتر گشتم، کمتر به نتیجهای رسیدم. مشکل، اما نه از تعدد مراکز آموزشی، که از طبع کج من بود. میان اینهمه رشته درسی که در آنها جوانان این مرزوبوم مهندس و دکتر میشوند، نگارنده بهدنبال ثبتِنام در رشته ادبیات فارسی بود که ازاینطریق بتواند کمی به سواد خواندن و نوشتن خود، آن چیزی که این روزها کمترین اهمیت را دارد، بیفزاید شاید
که رستگار شود، اما ذوق نگارنده کور شد ازاینرو که دراینمیان هیچ مرکز آموزشِعالیای که در شیفت عصر، زبان و ادبیات فارسی ارائه کند، پیدا نکرد و بههمیندلیل بد ندیدم با نوشتن این یادداشت سؤالم را مطرح کنم که آیا زبان فارسی یا پارسی که باید آن را پاس بداریم، آنقدر میان نهادهای دولتی و غیردولتی مانند فرهنگستان زبان و ادب پارسی جایی در خور ندارد که با همکاری سایر سازمانها و نهادهای وابسته، دست به ایجاد مراکز آموزش زبان پارسی در شیفت عصر بزنند؟ فرهنگستانی با بودجهای بالغبر 11میلیاردو 800میلیون تومان که با ایجاد و جایگزینی واژگانی جدید بهجای واژگان نامأنوس عربی و غربی، به حفظ و پاسداری این زبان همت گماشته است.
در میان مَثَلهای فارسی، «حساب به دینار است»، بخشی از فرهنگی است که در آن حاتمبودن صفتی است بزرگ، اما حسابگربودن هم شرطی میان تمام شرطهاست، تاآنجاکه از روزهای اول مدرسه به کودک میآموزند ریاضی، درس مهمی است و ازهمینرو چند سالی بعد (در دوران دبیرستان نگارنده) شاگردزرنگها ریاضی میخواندند و تنبلها رشتههای ادبیات و علومانسانی یا کارودانش میخواندند.
نزدیک به پنج ماه پیش، خواهرزادهام از من خواست به او در نوشتن انشائی درباره میز، کمک کنم. شاد و خوشحال از این اتفاق، وقتم را تاموتمام در اختیار او گذاشتم و انشائی نوشت. هفته بعد از او پرسیدم: انشا را در کلاست خواندی؟ گفت: معلممون بجاش باهامون ریاضی کار کرد. از آخرین باری که پایم را به مجتمعی آموزشی گذاشتم، نزدیکبه 15 سال میگذرد و در این ایام یکبار هم به ذهنم خطور نکرد ادامه تحصیل بدهم و از دیپلم به مرتبهای بالاتر بروم، اما ازآنجاییکه یکی (تأکید میکنم یکی) از راههای پیشرفت در مملکت مهندسزده اهورایی ما، ارائه مدرک است، بد ندیدم من هم چون موج خلایق سوار بر کشتی توفانزده دانشگستر دانشگاهها، در مرکزی آموزشی ثبتنام کنم. شروع کردم به گشتن میان انبوه مراکز آموزشِعالی و هرچهبیشتر گشتم، کمتر به نتیجهای رسیدم. مشکل، اما نه از تعدد مراکز آموزشی، که از طبع کج من بود. میان اینهمه رشته درسی که در آنها جوانان این مرزوبوم مهندس و دکتر میشوند، نگارنده بهدنبال ثبتِنام در رشته ادبیات فارسی بود که ازاینطریق بتواند کمی به سواد خواندن و نوشتن خود، آن چیزی که این روزها کمترین اهمیت را دارد، بیفزاید شاید
که رستگار شود، اما ذوق نگارنده کور شد ازاینرو که دراینمیان هیچ مرکز آموزشِعالیای که در شیفت عصر، زبان و ادبیات فارسی ارائه کند، پیدا نکرد و بههمیندلیل بد ندیدم با نوشتن این یادداشت سؤالم را مطرح کنم که آیا زبان فارسی یا پارسی که باید آن را پاس بداریم، آنقدر میان نهادهای دولتی و غیردولتی مانند فرهنگستان زبان و ادب پارسی جایی در خور ندارد که با همکاری سایر سازمانها و نهادهای وابسته، دست به ایجاد مراکز آموزش زبان پارسی در شیفت عصر بزنند؟ فرهنگستانی با بودجهای بالغبر 11میلیاردو 800میلیون تومان که با ایجاد و جایگزینی واژگانی جدید بهجای واژگان نامأنوس عربی و غربی، به حفظ و پاسداری این زبان همت گماشته است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.