در انتظار پايان اضطرار
مازیار خسروی . دبیر گروه سیاست
خميرمايه سياست آينده ايران، اكنون در كوره داغ چانهزنيهاي هستهاي وين ورز ميآيد و پخته ميشود. آنچه اكنون در سپهر سياسي، بهعنوان صفبندي جناحهاي سياسي ميشناسيم، از فرداي توافق، چيزي مربوط به گذشته خواهد بود؛ برگي از تاريخ كه مرور آن تنها به کار بازخواني و درسآموزي برای آينده ميآيد.
انتخاب رياستجمهوري سال 92، همه جناحهاي سياسي را در دو «كلانائتلاف»، حول يك مسئله بنيادين به صفبندي كشاند؛ ادامه يا تغيير ريل مسير هستهاي. در آن انتخابات - چنانكه در مناظره نامزدها ميليونها نفر به چشم ديدند- ديگر صفبنديهاي مرسوم و سنتي براي تحليل گفتمان بازيگران كارساز نبود؛ مسئله اين بود: مسير ديپلماسي هشت سال گذشته بايد ادامه پيدا كند يا نه؟
از فرداي انتخابات، اين «كلانائتلاف» نهتنها نشكست، بلكه آجرهاي آن با ملاط محكمتري به هم چسبيدند. دولت تمام تخممرغهايش را در سبد حل چالش هستهاي چيد، مخالفان نيز بهدرستي همين سبد را نشانه رفتند. «بار شيشهاي» كه حاميان اصلاحطلب دولت، براي سالمرسيدنش به مقصد، عمده مطالبات خود را در حوزه سياست داخلي تا اطلاع ثانوي در اولويت بعدی قرار دادند، هدف طبيعي همه سنگهايي بود كه مخالفان افراطي از فلاخن رها ميكردند.
اكنون بخشهاي پاياني سريال دنبالهدار - و گاه خستهكننده- هستهاي در وين در حال تدوين است. سناريو نوشته شده، بازيگران تمرينهاي پاياني را انجام دادهاند و چانهزني براي افزودن يا كاستن اين يا آن ديالوگ ادامه دارد. فقط مانده پلان آخر: صدا، دوربين، حركت... .
فرداي توافق، روز همان روز و شب همان شب است، روزگار اما روزگار ديگري است. مخالفان - البته براي مدتي - كوبيدن بر طبل مخالفت را ادامه خواهند داد. مدتي بعد اما چيزي كه اكنون با هياهوي بسيار از آن سخن ميگويند، مسئلهاي مربوط به گذشته خواهد بود، زندگي سياسي اما ادامه دارد و آنان نيز چون همگان بايد بنشينند و براي گذرانش به فكر سودايي تازه باشند.
در اين سوي ميدان نيز ماجرا، از نظر كلي توفير چنداني ندارد؛ هيجان جشن و شادماني كه تمام شود، زندگي سياسي تازه آغاز ميشود. وقتي مسئله اصلي كه «كلانائتلاف» حامي دولت بر گرد آن شكل گرفت، حل شود، فقط دو راه پيشروست؛ ملاط ديوار ائتلاف نانوشته كه نباشد، يا آجرها هريك به هويت مستقل و راه و رسم ويژه خود باز ميگردند يا بايد به فكر ملاطي تازه بود؛ اين يعني آغاز زندگي عادي سياسي. در چنين حال و اوضاعي، چهبسا موافقان ديروز كه مخالف شوند و بسيار رقيبان امروز كه رفيقان فردا.
امروز، سالگرد روزي است كه در آن جيمي كارتر، رئيسجمهوري وقت آمريكا، دستور مسدودكردن داراييهاي ایران را صادر كرد. 36 سال بعد شايد «وضعيت اضطراري» تمام شود و سياستورزي عادي آغاز شود. و اين تازه آغاز ماجراست... .
خميرمايه سياست آينده ايران، اكنون در كوره داغ چانهزنيهاي هستهاي وين ورز ميآيد و پخته ميشود. آنچه اكنون در سپهر سياسي، بهعنوان صفبندي جناحهاي سياسي ميشناسيم، از فرداي توافق، چيزي مربوط به گذشته خواهد بود؛ برگي از تاريخ كه مرور آن تنها به کار بازخواني و درسآموزي برای آينده ميآيد.
انتخاب رياستجمهوري سال 92، همه جناحهاي سياسي را در دو «كلانائتلاف»، حول يك مسئله بنيادين به صفبندي كشاند؛ ادامه يا تغيير ريل مسير هستهاي. در آن انتخابات - چنانكه در مناظره نامزدها ميليونها نفر به چشم ديدند- ديگر صفبنديهاي مرسوم و سنتي براي تحليل گفتمان بازيگران كارساز نبود؛ مسئله اين بود: مسير ديپلماسي هشت سال گذشته بايد ادامه پيدا كند يا نه؟
از فرداي انتخابات، اين «كلانائتلاف» نهتنها نشكست، بلكه آجرهاي آن با ملاط محكمتري به هم چسبيدند. دولت تمام تخممرغهايش را در سبد حل چالش هستهاي چيد، مخالفان نيز بهدرستي همين سبد را نشانه رفتند. «بار شيشهاي» كه حاميان اصلاحطلب دولت، براي سالمرسيدنش به مقصد، عمده مطالبات خود را در حوزه سياست داخلي تا اطلاع ثانوي در اولويت بعدی قرار دادند، هدف طبيعي همه سنگهايي بود كه مخالفان افراطي از فلاخن رها ميكردند.
اكنون بخشهاي پاياني سريال دنبالهدار - و گاه خستهكننده- هستهاي در وين در حال تدوين است. سناريو نوشته شده، بازيگران تمرينهاي پاياني را انجام دادهاند و چانهزني براي افزودن يا كاستن اين يا آن ديالوگ ادامه دارد. فقط مانده پلان آخر: صدا، دوربين، حركت... .
فرداي توافق، روز همان روز و شب همان شب است، روزگار اما روزگار ديگري است. مخالفان - البته براي مدتي - كوبيدن بر طبل مخالفت را ادامه خواهند داد. مدتي بعد اما چيزي كه اكنون با هياهوي بسيار از آن سخن ميگويند، مسئلهاي مربوط به گذشته خواهد بود، زندگي سياسي اما ادامه دارد و آنان نيز چون همگان بايد بنشينند و براي گذرانش به فكر سودايي تازه باشند.
در اين سوي ميدان نيز ماجرا، از نظر كلي توفير چنداني ندارد؛ هيجان جشن و شادماني كه تمام شود، زندگي سياسي تازه آغاز ميشود. وقتي مسئله اصلي كه «كلانائتلاف» حامي دولت بر گرد آن شكل گرفت، حل شود، فقط دو راه پيشروست؛ ملاط ديوار ائتلاف نانوشته كه نباشد، يا آجرها هريك به هويت مستقل و راه و رسم ويژه خود باز ميگردند يا بايد به فكر ملاطي تازه بود؛ اين يعني آغاز زندگي عادي سياسي. در چنين حال و اوضاعي، چهبسا موافقان ديروز كه مخالف شوند و بسيار رقيبان امروز كه رفيقان فردا.
امروز، سالگرد روزي است كه در آن جيمي كارتر، رئيسجمهوري وقت آمريكا، دستور مسدودكردن داراييهاي ایران را صادر كرد. 36 سال بعد شايد «وضعيت اضطراري» تمام شود و سياستورزي عادي آغاز شود. و اين تازه آغاز ماجراست... .
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.