|

و بهاری در راه

مریم رحمانیان

زمستان کم‌کم رنگ می‌بازد و ننه‌سرما چرخ نخ‌ریسی‌اش را برمی‌دارد تا جای دیگری به کارش ادامه دهد و نرم‌نرمک حاجی‌فیروز از راه می‌رسد که شاید خیلی از ما بارها و بارها دیده باشیم که با لباس کهنه و با وجود فرهنگی غنی به قدمت هزاران سال، سر چهارراه طلب پول می‌کند. بحث الان من هدیه‌دادن بابانوئل و گدایی حاجی‌فیروزمان نیست بحث من حتی مربوط به سنگ‌ریزه‌های مشکلات نیست که در پایمان که کرخ شده از سرمای زمستان فرو می‌رود. من امروز می‌خواهم از واحدی در لحظه سخن بگویم، از تولد یک جوانه از دل خاک، از اینکه «لادن اتفاقی نیست» من می‌خواهم از حیات دوباره طبیعت سخن بگویم، و شاید مهمترین حرفم تولد دوباره خودمان باشد در یک لحظه خاص زمانی که ضرباهنگ عقربه ثانیه‌شمار با ضربان قلبمان یکی می‌شود و در آن لحظه تمام سینه‌مان پر می‌شود از عشق به زندگی و کسی که برایمان زندگی ساخته است و چشم‌هایمان را یک لحظه روی هم می‌گذاریم و می‌بینیم قلبمان با همه آن لکه‌های کدر‌کننده‌ای که روی خود دارد در آن لحظه سرنوشت‌ساز هاله‌ای به سبزی زیبای طبیعت دور خود پیچیده و چشم‌هایمان را باز می‌کنیم و لبخند می‌زنیم به آنچه که پیش روی ماست و دلمان می‌خواهد با آن هماهنگ باشیم، مثل آن نو شویم و آرزوی یک روح‌تکانی درست و حسابی می‌کنیم و خدایمان به ما لبخند می‌زند از تصمیم تازه‌ای که گرفته‌ایم یادمان می‌رود همه آن چیزهای بی‌اهمیتی را که شاید یک ساعت پیش برایمان مهم بود و در آن لحظه خاص که تلویزیون با صدای بلند اعلام می‌کند سال 1392 ناخودآگاه به یاد شعر استاد مشیری می‌افتیم و معنای عمیقش را با تمام وجود درک می‌کنیم وقتی می‌گوید: ای دل من گرچه در این روزگار/ جامه رنگین نمی‌پوشی به کام/ باده رنگین نمی‌نوشی به جام/ ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم/ ای دریغ از من اگر مستم سازد آفتاب/ ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار ...
زمستان کم‌کم رنگ می‌بازد و ننه‌سرما چرخ نخ‌ریسی‌اش را برمی‌دارد تا جای دیگری به کارش ادامه دهد و نرم‌نرمک حاجی‌فیروز از راه می‌رسد که شاید خیلی از ما بارها و بارها دیده باشیم که با لباس کهنه و با وجود فرهنگی غنی به قدمت هزاران سال، سر چهارراه طلب پول می‌کند. بحث الان من هدیه‌دادن بابانوئل و گدایی حاجی‌فیروزمان نیست بحث من حتی مربوط به سنگ‌ریزه‌های مشکلات نیست که در پایمان که کرخ شده از سرمای زمستان فرو می‌رود. من امروز می‌خواهم از واحدی در لحظه سخن بگویم، از تولد یک جوانه از دل خاک، از اینکه «لادن اتفاقی نیست» من می‌خواهم از حیات دوباره طبیعت سخن بگویم، و شاید مهمترین حرفم تولد دوباره خودمان باشد در یک لحظه خاص زمانی که ضرباهنگ عقربه ثانیه‌شمار با ضربان قلبمان یکی می‌شود و در آن لحظه تمام سینه‌مان پر می‌شود از عشق به زندگی و کسی که برایمان زندگی ساخته است و چشم‌هایمان را یک لحظه روی هم می‌گذاریم و می‌بینیم قلبمان با همه آن لکه‌های کدر‌کننده‌ای که روی خود دارد در آن لحظه سرنوشت‌ساز هاله‌ای به سبزی زیبای طبیعت دور خود پیچیده و چشم‌هایمان را باز می‌کنیم و لبخند می‌زنیم به آنچه که پیش روی ماست و دلمان می‌خواهد با آن هماهنگ باشیم، مثل آن نو شویم و آرزوی یک روح‌تکانی درست و حسابی می‌کنیم و خدایمان به ما لبخند می‌زند از تصمیم تازه‌ای که گرفته‌ایم یادمان می‌رود همه آن چیزهای بی‌اهمیتی را که شاید یک ساعت پیش برایمان مهم بود و در آن لحظه خاص که تلویزیون با صدای بلند اعلام می‌کند سال 1392 ناخودآگاه به یاد شعر استاد مشیری می‌افتیم و معنای عمیقش را با تمام وجود درک می‌کنیم وقتی می‌گوید: ای دل من گرچه در این روزگار/ جامه رنگین نمی‌پوشی به کام/ باده رنگین نمی‌نوشی به جام/ ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم/ ای دریغ از من اگر مستم سازد آفتاب/ ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار ...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.