|

اختلاف با هیتلر

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

در اینجا برای خود صاحبخانه و این مأموریت دشواری بود.
زیرا آدولف بر میهمانانش شرایط سختی را تحمیل می‌کرد. شام را ابتدا با یک جمله مرسوم شروع می‌کرد که معمولا تونی دانزیگ، مدیر خدمتکاران، آن را بر زبان می‌آورد: «غذا حاضر است، سرورم فروهر». سپس بورمان، منشی خاص هیتلر، بازویش را می‌گرفت و به طرف صندلی‌اش می‌برد. حرکتی پرمعنا؛ به‌خصوص اگر بدانیم تا چه حد این دو نفر از هم بدشان می‌آمد. به‌نظر می‌رسد رژیم غذایی هیتلر برای بسیاری تا حدودی سخیف و عجیب بوده باشد: سیب‌زمینی‌ای که با کره در اجاق پخته شده و به روغن کتان آغشته شده باشد؛ غذایی که به حلق می‌چسبید و هضمش آسان نبود.
گفته می‌شد از زمان مرگ گیلی به‌شکل غیرمنتظره‌ای خود را گیاه‌خوار کرده بود اما این حرف درستی نبود. فهرست غذاها و شاهدان تنها بر این نکته تأکید دارند که هیتلر از آن رژیم همیشگی‌اش که شامل یک سینی گوشت با سس باواریا بود دست کشیده بود.
همچنین خوردن الکل را ترک نکرده بود. حتی اگر افرادی را دست می‌انداخت که سر میز، شراب می‌خوردند. وعده‌های غذایی سر میز برایش در بیشتر مواقع گیاهی بود و به همه نیز پیشنهاد می‌کرد در خوردن بشقاب‌های بدون‌گوشت با او مشارکت کنند. اگر کسی این دعوت را رد می‌کرد -کمااینکه غالبا چنین بود- باید نصیحتی درباره وحشی‌گری کشتن حیوانات و قطعه‌قطعه‌کردن آنها می‌شنید. در آخر، اصرار زیادی به سفره داشت و میهمانان باید غذای موجود در بشقاب‌هایشان را تمام می‌کردند. اجازه نمی‌داد میزبان تا زمانی که هنوز غذایی در برخی از ظروف و کاسه‌بشقاب‌ها هست، سفره را جمع کند.
کمااینکه دوست نداشت زنان آرایش کنند. با تمسخری توأم با خشونت می‌گفت: «زنان صورت‌هایشان را روغن می‌مالند تا به جنگ بروند». «ای خانم‌های من، کاش می‌دانستید رنگ قرمز لب‌های شما در فرانسه از روغن ضایعات آشپزی درست شده است»!
اوا همان‌طور رفتار می‌کرد که دوست داشت: به خوردن الکل و گوشت و آرایش ادامه می‌داد. آخرین مدل‌های کفش را به‌خاطر شدت علاقه‌ای که به شیک‌پوشی داشت دنبال می‌کرد. گنجه لباس‌هایش بزرگ بود. در روز شش‌بار لباس‌هایش را عوض می‌کرد. علاقه‌مند به سفر به ایتالیا برای خرید دامن و کفش، به‌خصوص کفش‌های دوخت فراگامو بود و پیوسته راهنمای لباس‌پوشیدنش را عوض می‌کرد.
برای او این مطرح نبود که شیک باشد و درهمان‌حال موهایش بهم ریخته! یکی از بافندگان مخصوص مو در اختیارش بود که هرروز به‌شکلی مختلف موهایش را می‌بافت. همین امر موجب می‌شد هیتلر هرروزی که او را می‌دید بگوید: «تو را به‌خاطر بافت جدید موهایت نشناختم»!
لباس‌های مدل غربی او نیز برایش جالب ‌توجه نبود. ترجیح می‌داد هر روز همان دامنی را بپوشد که به‌نظرش زیباتر بود. آدولف تغییر را تحمل نمی‌کرد به‌خصوص از سوی زنانش. برای زنی که در بالای آن کوه‌ها زندگی می‌کرد و اجازه خروج به او داده نمی‌شد، شیک‌بودن چه فایده‌ای داشت؟ هیچ. دوست داشت او را قبول داشته باشند. به همان لباس‌هایش اکتفا می‌کرد. دنیای او فراتر از گنجه لباس‌هایش نمی‌رفت.
بعد از مد، چیز دیگری که علاقه‌اش را جذب می‌کرد، ورزش بود. چاقی دوران نوجوانی را ازدست داد و بدنی لاغر و ضعیف پیدا کرد. حکم همان معشوقه‌ای را پیدا کرد که به او گفتند: «وقتی تو را شناختم چاق‌وچله بودی اما الان شده‌ای خشک مثل یک ماهی ساردین»! جوابی برای اینها نداشت. زیرا به‌گفته آلبرت سپار «عجیب اینکه آدولف از او چیزی نمی‌خواست».
آدولف گاه سعی می‌کرد لحن کلامش را آهنگین کند. اما اوا با قطع حرف‌هایش می‌گفت: «این آهنگ بدی است» و آدولف در اعتراض به او می‌گفت: «نه. هرگز». اوا با جرئت تمام می‌رفت و با صفحه‌ای گرامافون می‌آمد یعنی که قصد دارد مخالفت کند. هیتلر عصبانی می‌شد و با پررویی و سوءنیت فریاد می‌زد: «حوری من، این صفحه ناجوری است» و این هم نوعی دیگر از بیان تحقیرآمیز هیتلر درباره موسیقی بود. یک روز اوا داشت به یک ترانه آمریکایی گوش می‌داد که هیتلر وارد اتاق شد. گفت: «چقدر زیباست چیزی که گوش می‌دهی!» اما اوا با جرئت تمام در جوابش گفت: «بله. ولی باید بدانی دوست تو گوبلز کلا این را در تمام سرزمین رایش ممنوع کرده است»!
مهم‌ترین دردسری که اوا بر آدولف تحمیل کرد، داشتن سگ بود. وقتی در نهایت به برگهاس منتقل شد، اجازه گرفت سگ داشته باشد. بنابراین دو سگ شکاری گرفت که یکی از آنها را استازی و دیگری را نگوس نام گذاشته بود.

ادامه دارد...

در اینجا برای خود صاحبخانه و این مأموریت دشواری بود.
زیرا آدولف بر میهمانانش شرایط سختی را تحمیل می‌کرد. شام را ابتدا با یک جمله مرسوم شروع می‌کرد که معمولا تونی دانزیگ، مدیر خدمتکاران، آن را بر زبان می‌آورد: «غذا حاضر است، سرورم فروهر». سپس بورمان، منشی خاص هیتلر، بازویش را می‌گرفت و به طرف صندلی‌اش می‌برد. حرکتی پرمعنا؛ به‌خصوص اگر بدانیم تا چه حد این دو نفر از هم بدشان می‌آمد. به‌نظر می‌رسد رژیم غذایی هیتلر برای بسیاری تا حدودی سخیف و عجیب بوده باشد: سیب‌زمینی‌ای که با کره در اجاق پخته شده و به روغن کتان آغشته شده باشد؛ غذایی که به حلق می‌چسبید و هضمش آسان نبود.
گفته می‌شد از زمان مرگ گیلی به‌شکل غیرمنتظره‌ای خود را گیاه‌خوار کرده بود اما این حرف درستی نبود. فهرست غذاها و شاهدان تنها بر این نکته تأکید دارند که هیتلر از آن رژیم همیشگی‌اش که شامل یک سینی گوشت با سس باواریا بود دست کشیده بود.
همچنین خوردن الکل را ترک نکرده بود. حتی اگر افرادی را دست می‌انداخت که سر میز، شراب می‌خوردند. وعده‌های غذایی سر میز برایش در بیشتر مواقع گیاهی بود و به همه نیز پیشنهاد می‌کرد در خوردن بشقاب‌های بدون‌گوشت با او مشارکت کنند. اگر کسی این دعوت را رد می‌کرد -کمااینکه غالبا چنین بود- باید نصیحتی درباره وحشی‌گری کشتن حیوانات و قطعه‌قطعه‌کردن آنها می‌شنید. در آخر، اصرار زیادی به سفره داشت و میهمانان باید غذای موجود در بشقاب‌هایشان را تمام می‌کردند. اجازه نمی‌داد میزبان تا زمانی که هنوز غذایی در برخی از ظروف و کاسه‌بشقاب‌ها هست، سفره را جمع کند.
کمااینکه دوست نداشت زنان آرایش کنند. با تمسخری توأم با خشونت می‌گفت: «زنان صورت‌هایشان را روغن می‌مالند تا به جنگ بروند». «ای خانم‌های من، کاش می‌دانستید رنگ قرمز لب‌های شما در فرانسه از روغن ضایعات آشپزی درست شده است»!
اوا همان‌طور رفتار می‌کرد که دوست داشت: به خوردن الکل و گوشت و آرایش ادامه می‌داد. آخرین مدل‌های کفش را به‌خاطر شدت علاقه‌ای که به شیک‌پوشی داشت دنبال می‌کرد. گنجه لباس‌هایش بزرگ بود. در روز شش‌بار لباس‌هایش را عوض می‌کرد. علاقه‌مند به سفر به ایتالیا برای خرید دامن و کفش، به‌خصوص کفش‌های دوخت فراگامو بود و پیوسته راهنمای لباس‌پوشیدنش را عوض می‌کرد.
برای او این مطرح نبود که شیک باشد و درهمان‌حال موهایش بهم ریخته! یکی از بافندگان مخصوص مو در اختیارش بود که هرروز به‌شکلی مختلف موهایش را می‌بافت. همین امر موجب می‌شد هیتلر هرروزی که او را می‌دید بگوید: «تو را به‌خاطر بافت جدید موهایت نشناختم»!
لباس‌های مدل غربی او نیز برایش جالب ‌توجه نبود. ترجیح می‌داد هر روز همان دامنی را بپوشد که به‌نظرش زیباتر بود. آدولف تغییر را تحمل نمی‌کرد به‌خصوص از سوی زنانش. برای زنی که در بالای آن کوه‌ها زندگی می‌کرد و اجازه خروج به او داده نمی‌شد، شیک‌بودن چه فایده‌ای داشت؟ هیچ. دوست داشت او را قبول داشته باشند. به همان لباس‌هایش اکتفا می‌کرد. دنیای او فراتر از گنجه لباس‌هایش نمی‌رفت.
بعد از مد، چیز دیگری که علاقه‌اش را جذب می‌کرد، ورزش بود. چاقی دوران نوجوانی را ازدست داد و بدنی لاغر و ضعیف پیدا کرد. حکم همان معشوقه‌ای را پیدا کرد که به او گفتند: «وقتی تو را شناختم چاق‌وچله بودی اما الان شده‌ای خشک مثل یک ماهی ساردین»! جوابی برای اینها نداشت. زیرا به‌گفته آلبرت سپار «عجیب اینکه آدولف از او چیزی نمی‌خواست».
آدولف گاه سعی می‌کرد لحن کلامش را آهنگین کند. اما اوا با قطع حرف‌هایش می‌گفت: «این آهنگ بدی است» و آدولف در اعتراض به او می‌گفت: «نه. هرگز». اوا با جرئت تمام می‌رفت و با صفحه‌ای گرامافون می‌آمد یعنی که قصد دارد مخالفت کند. هیتلر عصبانی می‌شد و با پررویی و سوءنیت فریاد می‌زد: «حوری من، این صفحه ناجوری است» و این هم نوعی دیگر از بیان تحقیرآمیز هیتلر درباره موسیقی بود. یک روز اوا داشت به یک ترانه آمریکایی گوش می‌داد که هیتلر وارد اتاق شد. گفت: «چقدر زیباست چیزی که گوش می‌دهی!» اما اوا با جرئت تمام در جوابش گفت: «بله. ولی باید بدانی دوست تو گوبلز کلا این را در تمام سرزمین رایش ممنوع کرده است»!
مهم‌ترین دردسری که اوا بر آدولف تحمیل کرد، داشتن سگ بود. وقتی در نهایت به برگهاس منتقل شد، اجازه گرفت سگ داشته باشد. بنابراین دو سگ شکاری گرفت که یکی از آنها را استازی و دیگری را نگوس نام گذاشته بود.

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.