|

دبیر: هزینه بالای افطاری، بی‌انصافی است

نمایندگان مجلس از وزیر ارتباطات درباره برگزاری یک افطاری پرخرج توسط یکی از شرکت‌های زیرمجموعه این وزارتخانه گله کردند، اما وزیر مربوطه گفته این افطاری مربوط به آن شرکت خاص است که اداره‌اش در انحصار گروهی خاص قرار دارد و اصولا هیچ ربطی به وزارتخانه ارتباطات ندارد. این تمام ماجرا نیست؛ طلایی هم بابت برگزاری افطاری‌های میلیاردی شهرداری تهران در شورا سخن گفته است. سفره‌های پرزرق‌وبرق افطار یکی‌یکی در حال پهن‌شدن هستند و کارت‌های دعوت و دعوت‌های خصوصی‌شان را برای گروه‌های هدف ارسال می‌کنند و هرازگاهی وقتی مورد پرسش قرار می‌گیرند به‌سادگی پاسخ‌هایی متداول می‌دهند. با علیرضا دبیر، عضو شورای اسلامی شهر تهران، درباره برگزاری چنین افطاری‌هایی سخن گفته‌ایم.

‌این‌روزها شما هم به افطاری‌های پرخرج‌ و پرزرق‌وبرق دعوت شده‌اید؟
افطاری‌دادن از سنت‌های حسنه‌ای است که در قرآن و احادیث به آن تأکید شده و باید این عمل ثواب را از افطاری‌های پرخرجی که امروز برگزار می‌شود جدا کرد. خودِ من، سعی می‌کنم به این افطاری‌ها نروم اگرچه طبیعتا در ماه مبارک رمضان دعوت‌های بسیاری صورت می‌گیرد. به‌طورکلی اصلی‌ترین افطاری‌ای که هرسال در آن شرکت می‌کنم، افطاری ساده‌ای است که در دفتر مقام‌معظم‌رهبری برگزار می‌شود. بعد از آن هم به افطاری پدر و مادرم در جنوب شهر می‌روم و افطاری پدر و مادر همسرم که سید هستند و همیشه سفره‌ای ساده برای افطاری فرزندانشان مهیا می‌کنند. اما فارغ از این افطاری‌های خانوادگی و آن افطاری‌های خاص، هرروز افطاری‌های پروپیمانی در تهران برگزار می‌شود و بعضی از این افطاری‌ها واقعا پرخرج هستند؛ 60،50 میلیون تومان هزینه برای برگزاری یک افطاری واقعا بی‌انصافی و اسراف است. خیلی از این برنامه‌ها را می‌شود با نان، پنیر و سبزی هم برگزار کرد؛ همان سنت حسنه‌ای که از قدیم بوده و هنوز هم در بسیاری از حسینیه‌های تهران برپاست.
‌فکر نمی‌کنید بسیاری از این دست افطاری‌ها، سمت‌وسوی سیاسی داشته باشند؟
واقعیت این است که من جای آنها نیستم که از نیتشان خبر داشته باشم، اما اصولا سیاسی‌ها یک‌جور افطاری برگزار می‌کنند، فعالان اقتصادی یک‌جور و ورزشکارها یک‌جور دیگر. ما درباره ثواب افطاری حرفی نداریم، روایت‌های بسیاری در این زمینه هست، اما در مورد افطاری‌های پرخرج، فکر می‌کنم چشم‌وهم‌چشمی آفت شده. یعنی این مدل افطاری‌ها دارد از آن نیت اصلی‌اش دور و به مراسم‌هایی لوکس و پرخرج بدل می‌شود.
‌چطور می‌شود در این زمینه فرهنگ‌سازی کرد؟
می‌شود با کیفیت خوب اما نه گران، سفره‌ای برای عده بیشتری پهن کرد و در ثواب افطاری شریک شد. می‌شود به‌جای افطاری‌دادن به صد نفر، به سه ‌هزار نفر افطاری داد و جلو اسراف در مراسم‌های پرزرق‌وبرق را گرفت. اسراف برکت زندگی را از بین می‌برد؛ این مسئله‌ای است که من به‌عنوان پدر به فرزندانم می‌آموزم، همان‌طور که به‌عنوان فرزند از پدر و مادرم آموخته‌ام. اگر فرهنگ صرفه‌جویی جای خودش را در خانواده و شهر و کشور باز کند، دیگر شاهد چنین سفره‌هایی نخواهیم بود و جایگاه افطاری‌های ماه مبارک رمضان را با نیت‌های ظاهری کم‌رنگ نخواهیم کرد.

نمایندگان مجلس از وزیر ارتباطات درباره برگزاری یک افطاری پرخرج توسط یکی از شرکت‌های زیرمجموعه این وزارتخانه گله کردند، اما وزیر مربوطه گفته این افطاری مربوط به آن شرکت خاص است که اداره‌اش در انحصار گروهی خاص قرار دارد و اصولا هیچ ربطی به وزارتخانه ارتباطات ندارد. این تمام ماجرا نیست؛ طلایی هم بابت برگزاری افطاری‌های میلیاردی شهرداری تهران در شورا سخن گفته است. سفره‌های پرزرق‌وبرق افطار یکی‌یکی در حال پهن‌شدن هستند و کارت‌های دعوت و دعوت‌های خصوصی‌شان را برای گروه‌های هدف ارسال می‌کنند و هرازگاهی وقتی مورد پرسش قرار می‌گیرند به‌سادگی پاسخ‌هایی متداول می‌دهند. با علیرضا دبیر، عضو شورای اسلامی شهر تهران، درباره برگزاری چنین افطاری‌هایی سخن گفته‌ایم.

‌این‌روزها شما هم به افطاری‌های پرخرج‌ و پرزرق‌وبرق دعوت شده‌اید؟
افطاری‌دادن از سنت‌های حسنه‌ای است که در قرآن و احادیث به آن تأکید شده و باید این عمل ثواب را از افطاری‌های پرخرجی که امروز برگزار می‌شود جدا کرد. خودِ من، سعی می‌کنم به این افطاری‌ها نروم اگرچه طبیعتا در ماه مبارک رمضان دعوت‌های بسیاری صورت می‌گیرد. به‌طورکلی اصلی‌ترین افطاری‌ای که هرسال در آن شرکت می‌کنم، افطاری ساده‌ای است که در دفتر مقام‌معظم‌رهبری برگزار می‌شود. بعد از آن هم به افطاری پدر و مادرم در جنوب شهر می‌روم و افطاری پدر و مادر همسرم که سید هستند و همیشه سفره‌ای ساده برای افطاری فرزندانشان مهیا می‌کنند. اما فارغ از این افطاری‌های خانوادگی و آن افطاری‌های خاص، هرروز افطاری‌های پروپیمانی در تهران برگزار می‌شود و بعضی از این افطاری‌ها واقعا پرخرج هستند؛ 60،50 میلیون تومان هزینه برای برگزاری یک افطاری واقعا بی‌انصافی و اسراف است. خیلی از این برنامه‌ها را می‌شود با نان، پنیر و سبزی هم برگزار کرد؛ همان سنت حسنه‌ای که از قدیم بوده و هنوز هم در بسیاری از حسینیه‌های تهران برپاست.
‌فکر نمی‌کنید بسیاری از این دست افطاری‌ها، سمت‌وسوی سیاسی داشته باشند؟
واقعیت این است که من جای آنها نیستم که از نیتشان خبر داشته باشم، اما اصولا سیاسی‌ها یک‌جور افطاری برگزار می‌کنند، فعالان اقتصادی یک‌جور و ورزشکارها یک‌جور دیگر. ما درباره ثواب افطاری حرفی نداریم، روایت‌های بسیاری در این زمینه هست، اما در مورد افطاری‌های پرخرج، فکر می‌کنم چشم‌وهم‌چشمی آفت شده. یعنی این مدل افطاری‌ها دارد از آن نیت اصلی‌اش دور و به مراسم‌هایی لوکس و پرخرج بدل می‌شود.
‌چطور می‌شود در این زمینه فرهنگ‌سازی کرد؟
می‌شود با کیفیت خوب اما نه گران، سفره‌ای برای عده بیشتری پهن کرد و در ثواب افطاری شریک شد. می‌شود به‌جای افطاری‌دادن به صد نفر، به سه ‌هزار نفر افطاری داد و جلو اسراف در مراسم‌های پرزرق‌وبرق را گرفت. اسراف برکت زندگی را از بین می‌برد؛ این مسئله‌ای است که من به‌عنوان پدر به فرزندانم می‌آموزم، همان‌طور که به‌عنوان فرزند از پدر و مادرم آموخته‌ام. اگر فرهنگ صرفه‌جویی جای خودش را در خانواده و شهر و کشور باز کند، دیگر شاهد چنین سفره‌هایی نخواهیم بود و جایگاه افطاری‌های ماه مبارک رمضان را با نیت‌های ظاهری کم‌رنگ نخواهیم کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.