|

اتوبوس چینی

ناهید کبیری

امروز هم مثل دیروز و روزهای تکراری دیگر، هیاهوی تیرآهن‌ها از شمال و جوشکاری‌ها از جنوب بیدارم می‌کند و از خانه فراری‌ام می‌دهد. تهران تب بالای 40 درجه تیر را می‌گذراند. تا از یک مسیر کوتاه؛ یعنی از سه‌راه یاسر به تجریش برسم، سه‌ربع تا یک ساعت طول می‌کشد. تاکسی‌ها، مسافرکش‌ها، شخصی‌ها، موتورسوارها و وانت‌ها قدم‌به‌قدم تنگ هم ایستاده‌اند و غر می‌زنند. هوا، بوی تند عرق و ناصبوری و دود می‌دهد و کوره کف خیابان، از حجم سنگین این‌همه ماشین منفجر شده است. گویا هیچ‌یک از درختان بی‌رمق و خاک‌گرفته دو سوی خیابان هم چنین شبیخونی را هرگز پیش‌بینی نمی‌کرده است... .

دیدن برج‌ها و بوتیک‌ها و ساختمان‌های تجاری و بانک‌های چپ و راست و کافه‌هایی که به سبک کافه‌های مثلا استانبول و بارسلون و پاریس، صندلی‌های خود را در پیاده‌رو‌ها چیده‌اند، برای حوصله تنگ رهگذران در عبور ناگزیرشان از این مسیر، نه‌تنها مفرح و سرگرم‌کننده نیست بلکه خشم خاموششان را برمی‌انگیزد. نگاهم روی دختر و پسر جوانی می‌چرخد که در صندلی‌های پیاده‌رو نشسته‌اند و آرام و بی‌خیال به بستنی‌شان نوک می‌زنند. یکی از مسافران می‌گوید: «من خودم آرشیتکتم. کاش می‌دانستم براساس چه برنامه و سیاستی این خیابان را به یک جهنم تبدیل کرده‌اند».
دیگری می‌گوید: «من هم بچه این محله‌ام. تا همین چندسال پیش، تابستان‌ها حتی به کولر و پنکه هم نیازی نداشتیم. همه‌جا صدای شرشر جوی آب بود و سایه خنک ِ‌دارودرخت‌ها. چه آب خنک گوارایی داشتیم. حالا ببینید این برج و بارو‌ها چطور تمام چشم‌انداز‌ها را کور کرده‌اند».می‌خواهم بگویم: «این خیل جمعیت که به این‌سو کشانده شده‌اند، حالا چطور می‌خواهند از پمپ‌بنزین‌های محدود 30، 40سال پیش بنزین بزنند، یا ساعت‌ها در صف همان نانوایی‌های قدیمی بایستند... با این شتابی که برج‌سازان به پیش می‌روند، به همین زودی برای پیاده‌رفتن هم فضایی باقی نخواهد ماند».اما چیزی نمی‌گویم. ترجیح می‌دهم به‌سرعت پیاده شوم و خودم را به اتوبوس‌های‌ تروتمیزی برسانم که به‌تازگی از چین رسیده است. شنیده‌ام کولر هم دارد و حال آدم را جا می‌آورد. با اینکه از سر خط سوار می‌شوم، یک جای خالی هم پیدا نمی‌شود. چینی‌ها، با احترامات فائقه، بخش جلو اتوبوس را با 11 صندلی به زنان اختصاص داده‌اند و بخش مردان با فضایی دوبرابر 25 صندلی دارد. اتوبوس راه می‌افتد و در نیمه‌های راه تا خرخره مسافر سوار می‌کند. راننده دراین‌میان با یک گالون پلاستیکی در هر ایستگاه پیاده می‌شود و در موتور اتوبوس چینی‌اش آب می‌ریزد. زن بارداری از زیر دست و پا فریاد می‌زند: «کولرت را روشن کن آقای راننده».
راننده لت‌وپار و خسته می‌گوید: «کولر خراب است. ناراحتی پیاده ‌شو».
دو کودک چرک و آفتاب‌سوخته با آکاردئون و تنبک‌ سوار می‌شوند. چشم‌هایی تشنه و صدایی گرفته دارند:
«بیا بریم کوه و دشت ملا ممدجان...».

امروز هم مثل دیروز و روزهای تکراری دیگر، هیاهوی تیرآهن‌ها از شمال و جوشکاری‌ها از جنوب بیدارم می‌کند و از خانه فراری‌ام می‌دهد. تهران تب بالای 40 درجه تیر را می‌گذراند. تا از یک مسیر کوتاه؛ یعنی از سه‌راه یاسر به تجریش برسم، سه‌ربع تا یک ساعت طول می‌کشد. تاکسی‌ها، مسافرکش‌ها، شخصی‌ها، موتورسوارها و وانت‌ها قدم‌به‌قدم تنگ هم ایستاده‌اند و غر می‌زنند. هوا، بوی تند عرق و ناصبوری و دود می‌دهد و کوره کف خیابان، از حجم سنگین این‌همه ماشین منفجر شده است. گویا هیچ‌یک از درختان بی‌رمق و خاک‌گرفته دو سوی خیابان هم چنین شبیخونی را هرگز پیش‌بینی نمی‌کرده است... .

دیدن برج‌ها و بوتیک‌ها و ساختمان‌های تجاری و بانک‌های چپ و راست و کافه‌هایی که به سبک کافه‌های مثلا استانبول و بارسلون و پاریس، صندلی‌های خود را در پیاده‌رو‌ها چیده‌اند، برای حوصله تنگ رهگذران در عبور ناگزیرشان از این مسیر، نه‌تنها مفرح و سرگرم‌کننده نیست بلکه خشم خاموششان را برمی‌انگیزد. نگاهم روی دختر و پسر جوانی می‌چرخد که در صندلی‌های پیاده‌رو نشسته‌اند و آرام و بی‌خیال به بستنی‌شان نوک می‌زنند. یکی از مسافران می‌گوید: «من خودم آرشیتکتم. کاش می‌دانستم براساس چه برنامه و سیاستی این خیابان را به یک جهنم تبدیل کرده‌اند».
دیگری می‌گوید: «من هم بچه این محله‌ام. تا همین چندسال پیش، تابستان‌ها حتی به کولر و پنکه هم نیازی نداشتیم. همه‌جا صدای شرشر جوی آب بود و سایه خنک ِ‌دارودرخت‌ها. چه آب خنک گوارایی داشتیم. حالا ببینید این برج و بارو‌ها چطور تمام چشم‌انداز‌ها را کور کرده‌اند».می‌خواهم بگویم: «این خیل جمعیت که به این‌سو کشانده شده‌اند، حالا چطور می‌خواهند از پمپ‌بنزین‌های محدود 30، 40سال پیش بنزین بزنند، یا ساعت‌ها در صف همان نانوایی‌های قدیمی بایستند... با این شتابی که برج‌سازان به پیش می‌روند، به همین زودی برای پیاده‌رفتن هم فضایی باقی نخواهد ماند».اما چیزی نمی‌گویم. ترجیح می‌دهم به‌سرعت پیاده شوم و خودم را به اتوبوس‌های‌ تروتمیزی برسانم که به‌تازگی از چین رسیده است. شنیده‌ام کولر هم دارد و حال آدم را جا می‌آورد. با اینکه از سر خط سوار می‌شوم، یک جای خالی هم پیدا نمی‌شود. چینی‌ها، با احترامات فائقه، بخش جلو اتوبوس را با 11 صندلی به زنان اختصاص داده‌اند و بخش مردان با فضایی دوبرابر 25 صندلی دارد. اتوبوس راه می‌افتد و در نیمه‌های راه تا خرخره مسافر سوار می‌کند. راننده دراین‌میان با یک گالون پلاستیکی در هر ایستگاه پیاده می‌شود و در موتور اتوبوس چینی‌اش آب می‌ریزد. زن بارداری از زیر دست و پا فریاد می‌زند: «کولرت را روشن کن آقای راننده».
راننده لت‌وپار و خسته می‌گوید: «کولر خراب است. ناراحتی پیاده ‌شو».
دو کودک چرک و آفتاب‌سوخته با آکاردئون و تنبک‌ سوار می‌شوند. چشم‌هایی تشنه و صدایی گرفته دارند:
«بیا بریم کوه و دشت ملا ممدجان...».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.