به بهانه برگزاری «کارنوال اعتراف» با دانشجويان هنرهاي زيبا
نسلی که جهان را در دست خواهد گرفت
نغمه ثمینی
سختترین کار یک معلم نمایشنامهنویسی این نیست که به دانشجوها یاد بدهد اوج چیست و بحران کجاست و شخصیتهایِ پیشبرنده و مانع چه کسانی هستند. سختترین کار یک معلم نمایشنامهنویسی حتی انتقال ذات درام به دیگران هم نیست؛ یا یاددادن اینکه دیالوگ، چطور خون یک نمایشنامه است و در رگهایِ پیدا و پنهانش جاری میشود. سختترین کار یک معلم نمایشنامهنویسی اینها نیست و چیست جز یافتن آن صدایِ پنهان و ناشنوده درونِ تکتک بچهها؟... و بعد عینیکردنِ آن صدا بیآنکه با کلیشهها و الگوهایِ رایج و نمونههایِ تکراری بیامیزد و بعدتر پیداکردنِ ساختمان و امکانِ «نمایشنامهای» برایش...
کلاس نمایشنامهنویسی بچههایِ دانشگاه تهران را امسال زمستان با همین ایده آغاز کردم. تمام تمرینها و نوشتنها و خواندنها و بازیها میخواست راهی بگشاید به آن گوشههایِ تاریک و دور از دسترس. به آن صداهایِ ناشنیده. به گشودنِ این امکان؛ صداهایِ فردی ساختمان نمایشنامه به خود بگیرد. در این مسیر، و در طول حدود پنجماه 12 مونودرام شکل گرفت که انگار محور همهشان اعتراف بود. انگار نسلی به صدا درآمده بودند و داشتند اعتراف میکردند. گاه اعترافات شخصی و گاه بیرونیتر و اجتماعیتر. حالا همنوایی صدای 12 نفر از متولدین دهه 70 را میشنیدم از خلال 12 نمایشنامه با رنگآمیزیهایِ مختلف. آنجا بود که خیال کردم/ خیال کردیم میشود این نمایشنامهها را در اجرایی محدود از فضای دانشگاه بیرون آورد ، عمومیتر کرد و به گوش دیگران رساند.
12 مونودرام ِدانشجویانِ ادبیات نمایشی دانشگاه تهران در خانه نمایش دا (آو سابق) با عنوانِ «کارنوال اعتراف» برای چهار روز رویِ صحنه میرود. هرروز به نامی نامگذاری شده که بیانگر محتوایِ پنهان و آشکار نمایشنامهها باشد: روز اول اعترافات زنانه، روز دوم اعترافات مرگبار، روز سوم اعترافات روانپریش و روز آخر اعترافاتِ نهایی... دیدن و شنیدن این اعترافات جدا از معرفی نمایشنامهنویسان جوان، راهی است برایِ رویارویی با نسلی که بهزودی جهان کوچک ما را در دستان خود خواهد گرفت... .
سختترین کار یک معلم نمایشنامهنویسی این نیست که به دانشجوها یاد بدهد اوج چیست و بحران کجاست و شخصیتهایِ پیشبرنده و مانع چه کسانی هستند. سختترین کار یک معلم نمایشنامهنویسی حتی انتقال ذات درام به دیگران هم نیست؛ یا یاددادن اینکه دیالوگ، چطور خون یک نمایشنامه است و در رگهایِ پیدا و پنهانش جاری میشود. سختترین کار یک معلم نمایشنامهنویسی اینها نیست و چیست جز یافتن آن صدایِ پنهان و ناشنوده درونِ تکتک بچهها؟... و بعد عینیکردنِ آن صدا بیآنکه با کلیشهها و الگوهایِ رایج و نمونههایِ تکراری بیامیزد و بعدتر پیداکردنِ ساختمان و امکانِ «نمایشنامهای» برایش...
کلاس نمایشنامهنویسی بچههایِ دانشگاه تهران را امسال زمستان با همین ایده آغاز کردم. تمام تمرینها و نوشتنها و خواندنها و بازیها میخواست راهی بگشاید به آن گوشههایِ تاریک و دور از دسترس. به آن صداهایِ ناشنیده. به گشودنِ این امکان؛ صداهایِ فردی ساختمان نمایشنامه به خود بگیرد. در این مسیر، و در طول حدود پنجماه 12 مونودرام شکل گرفت که انگار محور همهشان اعتراف بود. انگار نسلی به صدا درآمده بودند و داشتند اعتراف میکردند. گاه اعترافات شخصی و گاه بیرونیتر و اجتماعیتر. حالا همنوایی صدای 12 نفر از متولدین دهه 70 را میشنیدم از خلال 12 نمایشنامه با رنگآمیزیهایِ مختلف. آنجا بود که خیال کردم/ خیال کردیم میشود این نمایشنامهها را در اجرایی محدود از فضای دانشگاه بیرون آورد ، عمومیتر کرد و به گوش دیگران رساند.
12 مونودرام ِدانشجویانِ ادبیات نمایشی دانشگاه تهران در خانه نمایش دا (آو سابق) با عنوانِ «کارنوال اعتراف» برای چهار روز رویِ صحنه میرود. هرروز به نامی نامگذاری شده که بیانگر محتوایِ پنهان و آشکار نمایشنامهها باشد: روز اول اعترافات زنانه، روز دوم اعترافات مرگبار، روز سوم اعترافات روانپریش و روز آخر اعترافاتِ نهایی... دیدن و شنیدن این اعترافات جدا از معرفی نمایشنامهنویسان جوان، راهی است برایِ رویارویی با نسلی که بهزودی جهان کوچک ما را در دستان خود خواهد گرفت... .
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.