بیانیه نمایندگان ادوار قشقایی و جمعیت قشقاییهای مقیم مرکز
سرزمین گسترده ایران، پرده هزاررنگ زیبای همزیستی اقوام و مذاهب مختلف است. در هیچ زمانی از تاریخ این سرزمین متکثر، نزاع و درگیری قومی یا مذهبی را هیچکس سراغ ندارد و هیچ تاریخنگاری اشارهای به چنین رویداد و رخدادی نکرده است. درحالیکه اروپای متمدن در همین روزگار گرفتار مسائل قومی و نژادی است، اقوام ایرانی در صلح و صفا و دوستی در کنار یکدیگر زندگی میکنند. مردمان این سرزمین در گذرگاهها و کمینگاههای سخت تاریخ، در کنار هم و با هم از توفان حوادث گذشتهاند و تاریخ مشترکی ساختهاند که نقش و مهر همه ساکنان این سرزمین را بر سینه خود دارد.
آخرین نمونه این گذر خطیر، جنگ تحمیلی بر میهن ما بود که کرد، لر، فارس، ترکمن، بختیاری، بویراحمدی، قشقایی، عرب، شاهسون، بلوچ و... همه با هم و پیوسته به یکدیگر با زنجیر عشق و محبت ایستادند و دشمن را از سرزمین خویش بیرون راندند و سرود فتح و پیوستگی را با هم خواندند.
در روزگاری که کشورهای خاورمیانه در آتش نفاق و عناد قومی و مذهبی میسوزند، فقط ایران و ساکنان آن هستند که با صلح و دوستی در کنار هم زندگی کرده و آینده مملکت خویش را برای همگان میخواهند.
اما ظاهرا این وحدت و یکدلی مذاق بدخواهان را خوش نیامده است. آنها این سرزمین را پارهپاره و در جنگ میخواهند. صلح و دوستی و آرامش را دوست نمیدارند. دوستدار جنگ و کینه و نفاقاند و نشان نفاقشان آن است که بر خود لباس دروغین انقلاب میپوشانند.
نمیدانم کدام انقلاب؟ اگر مراد همان انقلابی باشد که در آن زیستهایم، که تفرقه و دشمنی را نمیپسندد. اگر مراد انقلاب دیگری است ما از آن بیخبریم.
قشقاییها بهعنوان بخشی از فرزندان این میهن بزرگ، در تمامی گذرگاههای تاریخ، نقش خود را اگر نه بیشتر، حداقل همسنگ سایر اقوام این سرزمین بر لوح تاریخ این سرزمین ماندگار کردهاند. در هجمه و سلطه استعمار انگلیس، قشقاییها خط مقدم مقابله و جهاد بودهاند، بیآنکه سهمی از فتوحات پایداری و پایمردی خویش برده باشند. به گواهی تاریخ، سران ایل قشقایی تنها گروه از بازیگران نهضت ملی ایرانیان برای سلطه بر منابع نفتی خویش بودهاند که تمامی هست و نیست خویش و آیندگان خود را در گرو وفاداری به مردم ایران نهادند و همه دارایی و عظمت و شوکتشان بر باد رفت بیآنکه منتی بر مردم ایران داشته باشند یا سهمی و پاداشی بابت پایمردی و مقاومت و نهایتا «تاراج هستونیستشان» مطالبه کرده باشند.
شجاعتهای فرزندان قشقایی در جنگ تحمیلی، دستمایه بسیاری از روایتها و حکایتها و حماسهها بود، اما کدام قشقایی بعد از جنگ سهمی از منصب و پست و مقام خواست یا کدام مقام و جایگاه به جنگاوران قشقایی پیشنهاد شد؟ همیشه دین خود را ادا کردهایم و سهمی نخواستهایم.
اما ظاهرا این نجابت و بردباری قشقاییها، مقبول طبع دشمنان این سرزمین نیست.
لباس سنگین و رنگین و محجوب زنان ایل و نغمههای مناجاتگونه موسیقی قوم قشقایی، بخشی از آیین و باور و سرمایه ملی ماست که از هر شائبه رنگ و ریا و آلودگی بهدور بوده است. خداوند زیباست و زیبایی را دوست دارد و تجمیع لباس رنگارنگ زنان ایل در مراسم جشن و شادی نمونه بارزی از تجلی زیبایی خلقت خداوندی است. آنچه را خداوند دوست دارد، بنده کجاندیش او نمیپسندد.
حال جماعتی کجاندیش، بداندیش و بدخواه، باور، اعتقاد، غیرت و آزادگی ایلی را یکجا نشانه رفته است به امید خیالی واهی و باطل. اما بدانند ما قشقایی هستیم، ایرانی هستیم و همه با هم در کنار هم سرزمینمان را خواهیم ساخت. ما به سوی تفرقه و جدایی نخواهیم رفت. بر آهن سرد نکوبید که از این نمد کلاهی عایدتان نخواهد شد.
ما هیچگاه از فتوحات و دستاوردهای جانفشانیهایمان سهمی نخواستهایم، اما توقع حداقلی از بزرگان و زعمای این مملکت داریم که وقتی مورد هجمه خائنان و وحدتشکنان قرار میگیریم حتی اگر به زبان هم شده باشد، همدردی و حمایت نمایند و بخشی از دین خود را نسبت به جوانان ما که در حفظ مملکت، خون خویش را بر دشتهای گرم جنوب یا کوههای بلند غرب نثار کردهاند، ادا نمایند و حداقل در بیان و اظهارنظر، پشتیبان آیینها و باورهای مردمانمان باشند....
ضمن احترام به احساسات پاک مردمان ایلات و عشایر جنوب بهویژه قشقاییها، باورمان این هست که جوانان نیکاندیش و خردمند و پاکسیرت ما، خشم مقدس خویش را فروخواهند خورد و بداندیشان و کجنهادان را در نیل به هدف شوم و پلیدشان که ایجاد ناامنی و نفاق است ناکام خواهند گذاشت.
نمایندگان ادوار قشقایی در مجلس شورای اسلامی- جمعیت قشقاییهای مقیم تهران
سرزمین گسترده ایران، پرده هزاررنگ زیبای همزیستی اقوام و مذاهب مختلف است. در هیچ زمانی از تاریخ این سرزمین متکثر، نزاع و درگیری قومی یا مذهبی را هیچکس سراغ ندارد و هیچ تاریخنگاری اشارهای به چنین رویداد و رخدادی نکرده است. درحالیکه اروپای متمدن در همین روزگار گرفتار مسائل قومی و نژادی است، اقوام ایرانی در صلح و صفا و دوستی در کنار یکدیگر زندگی میکنند. مردمان این سرزمین در گذرگاهها و کمینگاههای سخت تاریخ، در کنار هم و با هم از توفان حوادث گذشتهاند و تاریخ مشترکی ساختهاند که نقش و مهر همه ساکنان این سرزمین را بر سینه خود دارد.
آخرین نمونه این گذر خطیر، جنگ تحمیلی بر میهن ما بود که کرد، لر، فارس، ترکمن، بختیاری، بویراحمدی، قشقایی، عرب، شاهسون، بلوچ و... همه با هم و پیوسته به یکدیگر با زنجیر عشق و محبت ایستادند و دشمن را از سرزمین خویش بیرون راندند و سرود فتح و پیوستگی را با هم خواندند.
در روزگاری که کشورهای خاورمیانه در آتش نفاق و عناد قومی و مذهبی میسوزند، فقط ایران و ساکنان آن هستند که با صلح و دوستی در کنار هم زندگی کرده و آینده مملکت خویش را برای همگان میخواهند.
اما ظاهرا این وحدت و یکدلی مذاق بدخواهان را خوش نیامده است. آنها این سرزمین را پارهپاره و در جنگ میخواهند. صلح و دوستی و آرامش را دوست نمیدارند. دوستدار جنگ و کینه و نفاقاند و نشان نفاقشان آن است که بر خود لباس دروغین انقلاب میپوشانند.
نمیدانم کدام انقلاب؟ اگر مراد همان انقلابی باشد که در آن زیستهایم، که تفرقه و دشمنی را نمیپسندد. اگر مراد انقلاب دیگری است ما از آن بیخبریم.
قشقاییها بهعنوان بخشی از فرزندان این میهن بزرگ، در تمامی گذرگاههای تاریخ، نقش خود را اگر نه بیشتر، حداقل همسنگ سایر اقوام این سرزمین بر لوح تاریخ این سرزمین ماندگار کردهاند. در هجمه و سلطه استعمار انگلیس، قشقاییها خط مقدم مقابله و جهاد بودهاند، بیآنکه سهمی از فتوحات پایداری و پایمردی خویش برده باشند. به گواهی تاریخ، سران ایل قشقایی تنها گروه از بازیگران نهضت ملی ایرانیان برای سلطه بر منابع نفتی خویش بودهاند که تمامی هست و نیست خویش و آیندگان خود را در گرو وفاداری به مردم ایران نهادند و همه دارایی و عظمت و شوکتشان بر باد رفت بیآنکه منتی بر مردم ایران داشته باشند یا سهمی و پاداشی بابت پایمردی و مقاومت و نهایتا «تاراج هستونیستشان» مطالبه کرده باشند.
شجاعتهای فرزندان قشقایی در جنگ تحمیلی، دستمایه بسیاری از روایتها و حکایتها و حماسهها بود، اما کدام قشقایی بعد از جنگ سهمی از منصب و پست و مقام خواست یا کدام مقام و جایگاه به جنگاوران قشقایی پیشنهاد شد؟ همیشه دین خود را ادا کردهایم و سهمی نخواستهایم.
اما ظاهرا این نجابت و بردباری قشقاییها، مقبول طبع دشمنان این سرزمین نیست.
لباس سنگین و رنگین و محجوب زنان ایل و نغمههای مناجاتگونه موسیقی قوم قشقایی، بخشی از آیین و باور و سرمایه ملی ماست که از هر شائبه رنگ و ریا و آلودگی بهدور بوده است. خداوند زیباست و زیبایی را دوست دارد و تجمیع لباس رنگارنگ زنان ایل در مراسم جشن و شادی نمونه بارزی از تجلی زیبایی خلقت خداوندی است. آنچه را خداوند دوست دارد، بنده کجاندیش او نمیپسندد.
حال جماعتی کجاندیش، بداندیش و بدخواه، باور، اعتقاد، غیرت و آزادگی ایلی را یکجا نشانه رفته است به امید خیالی واهی و باطل. اما بدانند ما قشقایی هستیم، ایرانی هستیم و همه با هم در کنار هم سرزمینمان را خواهیم ساخت. ما به سوی تفرقه و جدایی نخواهیم رفت. بر آهن سرد نکوبید که از این نمد کلاهی عایدتان نخواهد شد.
ما هیچگاه از فتوحات و دستاوردهای جانفشانیهایمان سهمی نخواستهایم، اما توقع حداقلی از بزرگان و زعمای این مملکت داریم که وقتی مورد هجمه خائنان و وحدتشکنان قرار میگیریم حتی اگر به زبان هم شده باشد، همدردی و حمایت نمایند و بخشی از دین خود را نسبت به جوانان ما که در حفظ مملکت، خون خویش را بر دشتهای گرم جنوب یا کوههای بلند غرب نثار کردهاند، ادا نمایند و حداقل در بیان و اظهارنظر، پشتیبان آیینها و باورهای مردمانمان باشند....
ضمن احترام به احساسات پاک مردمان ایلات و عشایر جنوب بهویژه قشقاییها، باورمان این هست که جوانان نیکاندیش و خردمند و پاکسیرت ما، خشم مقدس خویش را فروخواهند خورد و بداندیشان و کجنهادان را در نیل به هدف شوم و پلیدشان که ایجاد ناامنی و نفاق است ناکام خواهند گذاشت.
نمایندگان ادوار قشقایی در مجلس شورای اسلامی- جمعیت قشقاییهای مقیم تهران
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.