|

رابطه فاتحان و مغلوبان

ایرن نمیروفسکی، از نویسندگانی است که پس از انقلاب روسیه، زمانی که حکومت شوروی برای سر پدرش جایزه تعیین کرد، مجبور به ترک وطن شد و پس از چند سال سرگردانی در نهایت در پاریس اقامت گزید. او با وجود اینکه آثار ادبی زیادی منتشر کرده و به هفت زبان مسلط بود، مورد استقبال چندانی قرار نگرفته بود تا اینکه با انتشار رمان «سوییت فرانسوی»، به نویسنده‌ای تاثیرگذار بدل شد و «پل موران»، «دریو لاروشل» و «ژان کوکتو» به ستایش او پرداختند. علاوه بر این بسیاری از منتقدان و نشریات ادبی نیز این اثر را رمانی هنرمندانه نامیدند. سوییت فرانسوی دارای دو بخش است. در بخش اول با نام «توفان در ماه ژوئن»، صحنه‌های گوناگونی درباره «فرار» ترسیم می‌شود و به روایت مشقت‌ها و تلاش‌های رقت‌بار آدم‌هایی پرداخته می‌شود که پس از اشغال فرانسه توسط آلمان نازی از جریان عادی زیست خود جدا شده‌اند. بخش دوم هم با نام «دولچه»، در قالب رمان نوشته شده و روایت یک روستای فرانسوی است که به اجبار اشغالگران آلمانی را پذیرفته است. این کتاب و نیز یادداشت‌هایی که ایرن درباره وضع موجود در فرانسه نوشته است، نشان می‌دهد که او «نه درباره نگرش مردم سست عنصر و نفرت‌انگیز فرانسه به شکست و همکاری با نازی‌ها و نه درباره سرنوشت خویش به هیچ روی خیالبافی نمی‌کند. ایرن، بزدلی، پستی، تحقیرپذیری، شکنجه و کشتار را به شدت محکوم می‌کند». اما مساله اینجاست که او تنهاست. چرا که از میان نویسندگان ادبی، شاعران و ناشران، تعداد کسانی که که با آلمانی‌ها همکاری نکرده‌اند بسیار اندک است. در نهایت نیز سرنوشت او همان می‌شود که از پیش آماده آن بوده: «در 13 ژوییه 1942، ژاندارم‌های فرانسوی زنگ خانه نمیروفسکی‌ها را به صدا درمی‌آورند. برای بازداشت ایرن آمده‌اند. در 16 ژوییه او را به اردوگاه کار اجباری «پیتیویه»، در لواره، منتقل می‌کنند. فردای آن روز، او را با کاروان شماره 6 به اردوگاه اسرای آشویتس می‌فرستند. نامش را در دفتر اردوگاه کشتار بیرکنو ثبت می‌کنند و او را که بسیار ناتوان شده است، به رویه می‌برند. سپس در 17 اوت 1942 به قتل می‌رسانند.» سوییت فرانسوی را مهستی بحرینی به فارسی برگردانده و نشر نیلوفر آن را منتشر کرده است.
ایرن نمیروفسکی، از نویسندگانی است که پس از انقلاب روسیه، زمانی که حکومت شوروی برای سر پدرش جایزه تعیین کرد، مجبور به ترک وطن شد و پس از چند سال سرگردانی در نهایت در پاریس اقامت گزید. او با وجود اینکه آثار ادبی زیادی منتشر کرده و به هفت زبان مسلط بود، مورد استقبال چندانی قرار نگرفته بود تا اینکه با انتشار رمان «سوییت فرانسوی»، به نویسنده‌ای تاثیرگذار بدل شد و «پل موران»، «دریو لاروشل» و «ژان کوکتو» به ستایش او پرداختند. علاوه بر این بسیاری از منتقدان و نشریات ادبی نیز این اثر را رمانی هنرمندانه نامیدند. سوییت فرانسوی دارای دو بخش است. در بخش اول با نام «توفان در ماه ژوئن»، صحنه‌های گوناگونی درباره «فرار» ترسیم می‌شود و به روایت مشقت‌ها و تلاش‌های رقت‌بار آدم‌هایی پرداخته می‌شود که پس از اشغال فرانسه توسط آلمان نازی از جریان عادی زیست خود جدا شده‌اند. بخش دوم هم با نام «دولچه»، در قالب رمان نوشته شده و روایت یک روستای فرانسوی است که به اجبار اشغالگران آلمانی را پذیرفته است. این کتاب و نیز یادداشت‌هایی که ایرن درباره وضع موجود در فرانسه نوشته است، نشان می‌دهد که او «نه درباره نگرش مردم سست عنصر و نفرت‌انگیز فرانسه به شکست و همکاری با نازی‌ها و نه درباره سرنوشت خویش به هیچ روی خیالبافی نمی‌کند. ایرن، بزدلی، پستی، تحقیرپذیری، شکنجه و کشتار را به شدت محکوم می‌کند». اما مساله اینجاست که او تنهاست. چرا که از میان نویسندگان ادبی، شاعران و ناشران، تعداد کسانی که که با آلمانی‌ها همکاری نکرده‌اند بسیار اندک است. در نهایت نیز سرنوشت او همان می‌شود که از پیش آماده آن بوده: «در 13 ژوییه 1942، ژاندارم‌های فرانسوی زنگ خانه نمیروفسکی‌ها را به صدا درمی‌آورند. برای بازداشت ایرن آمده‌اند. در 16 ژوییه او را به اردوگاه کار اجباری «پیتیویه»، در لواره، منتقل می‌کنند. فردای آن روز، او را با کاروان شماره 6 به اردوگاه اسرای آشویتس می‌فرستند. نامش را در دفتر اردوگاه کشتار بیرکنو ثبت می‌کنند و او را که بسیار ناتوان شده است، به رویه می‌برند. سپس در 17 اوت 1942 به قتل می‌رسانند.» سوییت فرانسوی را مهستی بحرینی به فارسی برگردانده و نشر نیلوفر آن را منتشر کرده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.