مقالات و گزارشهای خبری همینگوی
«همینگوی خبرنگار» عنوان کتابی است که بهتازگی با ترجمه کیهان بهمنی در نشر ثالث منتشر شده است. این کتاب شامل 75 مقاله و گزارش خبری منتخب از چهار دهه روزنامهنگاری ارنست همینگوی است که توسط ویلیام وایت انتخاب و تدوین شده است. «همینگوی خبرنگار» در اصل دربرگیرنده یکسوم از مقالات چاپشده همینگوی در روزنامهها و مجلات مختلف بین سالهای 1920 تا 1965 است. همینگوی کمی پیش از سال 1931 در یکی از نامههایش به منتقد و کتابشناس خود نوشته بود: «مطالبی که برای روزنامهها نوشتهام... ربطی به نوشتههای دیگرم ندارد، چون داستان این نوشتهها چیزی دیگری است... . این اولین حق هر نویسنده دستبهقلمی است که خودش انتخاب کند چه مطالبی را چاپ کند و چه مطالبی را چاپ نکند. اگر شما از آن دسته نویسندگانی هستید که از راه کسب مهارت نویسندگی، نوشتن برای روزنامهها، نوشتن مطلب برای رساندن آن به ضربالاجل و نه مطلبی برای همه ادوار، امرار معاش میکنید، دیگر کسی حق ندارد در لابهلای نوشتههای ژورنالیستی شما کندوکاو کند و مطالبی را بیرون بکشد که از آنها بر ضد بهترین آثار غیرژورنالیستیتان استفاده کند». اما بااینحال، ویلیام وایت در مقدمهای که بر «همینگوی خبرنگار» نوشته به این موضوع اشاره میکند که همینگوی در طول بیش از چهار دهه نویسندگی دقیقا از همان مطالب ژورنالیستی برای نوشتن داستانهای کوتاه خود بهره میگرفت: «او مطالبی را که پیشتر برای روزنامهها و مجلات نوشته بود برداشته و بدون کوچکترین تغییری بهعنوان داستان کوتاه در قالب مجموعه داستان چاپ میکرد». از اینرو اهمیت این کتاب هم در نشاندادن تأثیری است که مقالههای ژورنالیستی همینگوی در داستانهای او داشته و هم نشاندهنده اطلاعات درخوری است که او از مسائل سیاسی، اجتماعی و اقتصادی داشته است. ویلیام وایت مقالات حاضر در این کتاب را به پنج بخش تقسیم کرده است که هر بخش شامل دوره مشخصی از کارهای ژورنالیستی همینگوی است. 28 مقاله انتخابی در بخش اول که از میان 154 مقاله نوشتهشده توسط همینگوی برای روزنامه و هفتهنامه تورنتواستار برگزیده شدهاند، «نمایی از اولین و بهترین مقالاتی است که همینگوی برای تورنتو نوشته بود. آخرین مقاله بخش اول را همینگوی پس از کنارگذاشتن کار روزنامهنگاری و شروع داستانکوتاهنویسی در پاریس نوشت». بخش دوم کتاب مربوط به دورهای است که میتوان آن را اوج دوران کاری همینگوی بهعنوان روزنامهنگار دانست. در این بخش 17 مقاله از بین 31 مقالهای که همینگوی برای اسکوایر نوشته بود انتخاب شدهاند. در بخش سوم، دو مقاله از میان چهارده مقالهای که همینگوی برای کن، مجلهای ضدفاشیست، نوشته بود، انتخاب شدهاند. در قسمت چهارم، هشت مقالهای انتخاب شده است که همینگوی در سال 1941 برای روزنامه بدون آگهی پیام نوشت. در همین بخش شش گزارش او برای کولیرز هم آمده است». بخش پایانی کتاب نیز به برخی از مقالهها و مطالب همینگوی در سالهای 1949 تا 1956 مربوط است.
«همینگوی خبرنگار» عنوان کتابی است که بهتازگی با ترجمه کیهان بهمنی در نشر ثالث منتشر شده است. این کتاب شامل 75 مقاله و گزارش خبری منتخب از چهار دهه روزنامهنگاری ارنست همینگوی است که توسط ویلیام وایت انتخاب و تدوین شده است. «همینگوی خبرنگار» در اصل دربرگیرنده یکسوم از مقالات چاپشده همینگوی در روزنامهها و مجلات مختلف بین سالهای 1920 تا 1965 است. همینگوی کمی پیش از سال 1931 در یکی از نامههایش به منتقد و کتابشناس خود نوشته بود: «مطالبی که برای روزنامهها نوشتهام... ربطی به نوشتههای دیگرم ندارد، چون داستان این نوشتهها چیزی دیگری است... . این اولین حق هر نویسنده دستبهقلمی است که خودش انتخاب کند چه مطالبی را چاپ کند و چه مطالبی را چاپ نکند. اگر شما از آن دسته نویسندگانی هستید که از راه کسب مهارت نویسندگی، نوشتن برای روزنامهها، نوشتن مطلب برای رساندن آن به ضربالاجل و نه مطلبی برای همه ادوار، امرار معاش میکنید، دیگر کسی حق ندارد در لابهلای نوشتههای ژورنالیستی شما کندوکاو کند و مطالبی را بیرون بکشد که از آنها بر ضد بهترین آثار غیرژورنالیستیتان استفاده کند». اما بااینحال، ویلیام وایت در مقدمهای که بر «همینگوی خبرنگار» نوشته به این موضوع اشاره میکند که همینگوی در طول بیش از چهار دهه نویسندگی دقیقا از همان مطالب ژورنالیستی برای نوشتن داستانهای کوتاه خود بهره میگرفت: «او مطالبی را که پیشتر برای روزنامهها و مجلات نوشته بود برداشته و بدون کوچکترین تغییری بهعنوان داستان کوتاه در قالب مجموعه داستان چاپ میکرد». از اینرو اهمیت این کتاب هم در نشاندادن تأثیری است که مقالههای ژورنالیستی همینگوی در داستانهای او داشته و هم نشاندهنده اطلاعات درخوری است که او از مسائل سیاسی، اجتماعی و اقتصادی داشته است. ویلیام وایت مقالات حاضر در این کتاب را به پنج بخش تقسیم کرده است که هر بخش شامل دوره مشخصی از کارهای ژورنالیستی همینگوی است. 28 مقاله انتخابی در بخش اول که از میان 154 مقاله نوشتهشده توسط همینگوی برای روزنامه و هفتهنامه تورنتواستار برگزیده شدهاند، «نمایی از اولین و بهترین مقالاتی است که همینگوی برای تورنتو نوشته بود. آخرین مقاله بخش اول را همینگوی پس از کنارگذاشتن کار روزنامهنگاری و شروع داستانکوتاهنویسی در پاریس نوشت». بخش دوم کتاب مربوط به دورهای است که میتوان آن را اوج دوران کاری همینگوی بهعنوان روزنامهنگار دانست. در این بخش 17 مقاله از بین 31 مقالهای که همینگوی برای اسکوایر نوشته بود انتخاب شدهاند. در بخش سوم، دو مقاله از میان چهارده مقالهای که همینگوی برای کن، مجلهای ضدفاشیست، نوشته بود، انتخاب شدهاند. در قسمت چهارم، هشت مقالهای انتخاب شده است که همینگوی در سال 1941 برای روزنامه بدون آگهی پیام نوشت. در همین بخش شش گزارش او برای کولیرز هم آمده است». بخش پایانی کتاب نیز به برخی از مقالهها و مطالب همینگوی در سالهای 1949 تا 1956 مربوط است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.