بهار دلنشین
ناهید طباطبایی
3 تصویر
یک: زن کنار پنجره نشسته و بیرون را نگاه میکند. غمگین است. غروب است. صبح پسرش به مسافرت رفته. گفته برمیگردد اما زن مطمئن نیست. یک سیب را بیندازند بالا هزار چرخ میخورد تا به زمین برگردد. خیابان خلوت است. ساختمانهای روبهرو تاریک هستند. همه جا اداره و شرکت شده. زن آه میکشد. ناگهان از دور صدای آکاردئون میشنود. پنجره را باز میکند و دولا میشود. جوانی از دور میآید. زن دلش میخواهد دکمههای صدفی آکاردئون را ببیند. نمیتواند. صدای آکاردئون نزدیک و نزدیکتر میشود. جوان زیر پنجره که میرسد میزند زیر آواز. صدایش تاریکی شب را پاره میکند. او میخواند:
تا بهار دلنشین آمده سوی چمن، ای بهار آرزو بر سرم سایه فکن
دو: زن کنار پنجره نشسته و بیرون را نگاه میکند. غمگین نیست. خوشحال هم نیست. احساسش بین غم و شادی، امید و نومیدی در نوسان است. اول شب است. صبح نوهدار شده. یک پسر با موهای طلایی. میداند دیگر پسرش برنمیگردد. سیب هزار چرخ خورده و به زمین افتاده. ساختمانهای روبهرو را کوبیدهاند. خانههای نوساز و خالی تاریکاند اما چند چراغ پرنور بر نما نور میاندازند. زن دلش میخواهد نوهاش را بغل کند. نمیتواند. نوه جای دیگریست. زن آه میکشد. از دور صدای آکاردئون میآید. صدای آواز در خیابان خالی میپیچد. زن از پنجره خم میشود. صدا نزدیک میشود و به زیر پنجره میرسد. زن نگاه میکند. مرد دیگر جوان نیست. مرد میخواند:
تا بهار دلنشین آمده سوی چمن
سه: زن کنار پنجره نشسته و بیرون را نگاه میکند. شاد است. فردا صبح پسرش را میبیند و نوهاش را. نوه حالا دیگر دوساله است. ساختمانهای روبهرو روشن هستند. زن میداند تا صبح بیدار است. روی میز ظرفی پر از میوه خودنمایی میکند. زن پنجره را باز میکند. از دور صدای آواز میآید. زن صبر میکند تا مرد زیر پنجره برسد. زن او را صدا میکند. مرد سرش را بالا میگیرد. زن به او اشاره میکند که بایستد. مرد حالا دیگر میانسال است. زن یک اسکناس و چند دانه سیب برای او پایین میاندازد. مرد میخندد و همه را در کیفش میچپاند. مرد دوباره ترانهاش را از سر میگیرد. زن میخندد و میخواند: «تا بهار دلنشین».
3 تصویر
یک: زن کنار پنجره نشسته و بیرون را نگاه میکند. غمگین است. غروب است. صبح پسرش به مسافرت رفته. گفته برمیگردد اما زن مطمئن نیست. یک سیب را بیندازند بالا هزار چرخ میخورد تا به زمین برگردد. خیابان خلوت است. ساختمانهای روبهرو تاریک هستند. همه جا اداره و شرکت شده. زن آه میکشد. ناگهان از دور صدای آکاردئون میشنود. پنجره را باز میکند و دولا میشود. جوانی از دور میآید. زن دلش میخواهد دکمههای صدفی آکاردئون را ببیند. نمیتواند. صدای آکاردئون نزدیک و نزدیکتر میشود. جوان زیر پنجره که میرسد میزند زیر آواز. صدایش تاریکی شب را پاره میکند. او میخواند:
تا بهار دلنشین آمده سوی چمن، ای بهار آرزو بر سرم سایه فکن
دو: زن کنار پنجره نشسته و بیرون را نگاه میکند. غمگین نیست. خوشحال هم نیست. احساسش بین غم و شادی، امید و نومیدی در نوسان است. اول شب است. صبح نوهدار شده. یک پسر با موهای طلایی. میداند دیگر پسرش برنمیگردد. سیب هزار چرخ خورده و به زمین افتاده. ساختمانهای روبهرو را کوبیدهاند. خانههای نوساز و خالی تاریکاند اما چند چراغ پرنور بر نما نور میاندازند. زن دلش میخواهد نوهاش را بغل کند. نمیتواند. نوه جای دیگریست. زن آه میکشد. از دور صدای آکاردئون میآید. صدای آواز در خیابان خالی میپیچد. زن از پنجره خم میشود. صدا نزدیک میشود و به زیر پنجره میرسد. زن نگاه میکند. مرد دیگر جوان نیست. مرد میخواند:
تا بهار دلنشین آمده سوی چمن
سه: زن کنار پنجره نشسته و بیرون را نگاه میکند. شاد است. فردا صبح پسرش را میبیند و نوهاش را. نوه حالا دیگر دوساله است. ساختمانهای روبهرو روشن هستند. زن میداند تا صبح بیدار است. روی میز ظرفی پر از میوه خودنمایی میکند. زن پنجره را باز میکند. از دور صدای آواز میآید. زن صبر میکند تا مرد زیر پنجره برسد. زن او را صدا میکند. مرد سرش را بالا میگیرد. زن به او اشاره میکند که بایستد. مرد حالا دیگر میانسال است. زن یک اسکناس و چند دانه سیب برای او پایین میاندازد. مرد میخندد و همه را در کیفش میچپاند. مرد دوباره ترانهاش را از سر میگیرد. زن میخندد و میخواند: «تا بهار دلنشین».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.