|

علاقه به هنر

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

هیتلر این رفتار خودش را این‌طور توجیه کرد که می‌خواست از افتادن آن دختر به دست کسی که شایستگی‌اش را نداشت، جلوگیری کند. اما نه، او می‌خواست از افتادن آن دختر به دست کسی غیر از خودش، جلوگیری کند. امیل موریس به مقاصد صاحب‌کار سابقش پی برده بود. حتی شاید پیش از آنکه هیتلر موضع او را بفهمد، او حقیقت ماجرایش را درک کرده بود. می‌گوید: «او را دوست داشت. اما این یک دوست‌داشتن عجیب و غیرمجاز بود».
بعد از آن بود که عملیات سربریدن این قربانی شروع شد. هیتلر برای دختر خواهرش نقاشی می‌کرد و از او به‌عنوان یک مدل سود می‌برد. اما این نقاشی‌های کسی که می‌خواست وارد دانشگاه هنرهای زیبای وین شود، نه تاریخ داشتند و نه امضا، زیرا ممکن بود به شهرت او لطمه بزند. بنابراین آنها را در مکانی امن قرار داد؛ نزد مردی رازدار به نام فرانس شوارتز که مسئول صندوق حزب نازی بود، به امانت گذاشت.
گیلی برنامه‌های آینده خود را تغییر داد. زندگی را آسان گرفت تا آسوده‌خاطر باشد. تصمیم گرفت به موسیقی بپردازد. از سال 1929 بود که دروسی را در موسیقی دنبال و بسیار تلاش کرد خود را به‌روی صحنه تئاتر برساند. هیتلر کسی بود که علایق متعددی داشت. آدولف ووگن، رهبر ارکستر وهانس استراک را قانع کرد تا به‌صورت ابتدایی دروسی ویژه را به گیلی تعلیم دهند. او همین‌طور اوقاتش را بین رفت‌وآمد با دایی و لحظات تفریح در اوستاریا و آموزش موسیقی با نخبگان تئاتر مونیخ، سپری می‌کرد. هیتلر زندگی دختر خواهر سرگردانش را که در کنار او می‌زیست، این‌طور توصیف می‌کند: «می‌توانست بافتن موهایش یا موسیقی، هرکدام را که می‌خواست، انتخاب کند. او می‌توانست همه مجلات و رمان‌ها را بخواند به‌جز یکی، می‌توانست در یک زمان داستان‌های تصویری دنباله‌دار در 12 مجله و روزنامه مختلف را با هم بخواند».
سال 1929، هیتلر یک زندگی ثروتمندانه داشت. او نه‌تنها امکان بذل و بخشش به این و آن را داشت، بلکه به‌خاطر نوشتن کتابش به شهرتی دست یافته بود. حق تألیف همان کتاب می‌توانست یک زندگی بدون دغدغه را برای او فراهم کند.
گیلی که در ابتدا، اتاق کوچکی را در یک مسافرخانه مخصوص دختران جوان با پلاک 43 در خیابان کانیگونتراس اجاره کرده بود، حال با دایی‌اش در یک آپارتمان زندگی می‌کرد. آپارتمانی زیبا و بزرگ در اختیار او قرار گرفت که در میدان «برانس -ریجن» بود. از این دختر جوان استقبال و یکی از زیباترین اتاق‌ها به او اختصاص داده شد؛ اتاقی که در گوشه‌ای قرار داشت و در ابتدای قرن بیستم برای خود امتیازات خاص خودش را داشت. در رابطه با دکور، لوازمی روستایی را انتخاب کرد که به‌صورت خصوصی برایش از «سالزبورگ» آورده بودند. لوازم دخترانه و لباس‌ها و صندوقچه‌هایش را در آن گذاشت. پنجره‌ها با پرده‌های سبزرنگ زینت داده شده بود که با بقیه لوازم اتاق، هماهنگی خاصی داشت.
سپس بر دیوار یک تابلو نصب کرد: تابلویی آب‌رنگ که امضای سرباز آدولف هیتلر پای آن بود. در آن، منظره‌ای طبیعی از بلژیک نقاشی شده بود؛ اثری هنری از زمانی که در سنگرها به‌سر می‌برد و تحت تأثیر چنین منظره‌ای قرار گرفته بود. دختر جوانی که از وین آمده بود، در «برگهوف» احساس آزادی بیشتری می‌کرد. می‌توانست با تسلط کامل بر محل، نقش یک بانوی ورسای را برای هیتلر در آنجا بازی کند؛ خانه‌ای چوبی و کوچک، اما لذت‌بخش با سقفی به‌شکل مدور و اتاق‌های کوچک، اتاق ناهارخوری، اتاق نشیمن و سه اتاق‌خواب. لوازمی را که به خانه آورده بود، اندک خصلتی از یک بورژوازی کوچک و راحت را می‌داد. این احساس را یک قفس طلایی که در درونش کاکتوسی بود، تقویت می‌کرد. گرداگرد اشیای عتیقه نرده‌های آهنی با سرهای عقابی‌شکل کشید. دیوارهای این خانه دورافتاده را تپه‌هایی احاطه کرده بود، هیتلر توانست خواهرزاده‌اش را که به‌شدت به او عشق می‌ورزید، در آنجا اسکان دهد. کارکنان تحت فرمان آن دختر جوان بودند. او را به مونیخ یا حتی به وین اگر اراده می‌کرد، می‌بردند تا آخرین کالاهای مد روز را خریداری کند. خودش را از هیچ‌چیزی محروم نمی‌کرد. در آن زمان، هاینریش هافمان بر سر او فریاد زد که «این دختر از تمام مایملک من گران‌تر است».
هر دو از تمام لذت‌هایی که بود استفاده می‌کردند. روزها با پوشیدن شلوارک‌های پوستی در برگهوف به تفریح می‌پرداختند و شب به تئاتر می‌رفتند. باید برای رفتن به اپرا همراهش می‌رفت و به شنیدن آثار واگنر افتخار می‌کرد.
ادامه دارد...

هیتلر این رفتار خودش را این‌طور توجیه کرد که می‌خواست از افتادن آن دختر به دست کسی که شایستگی‌اش را نداشت، جلوگیری کند. اما نه، او می‌خواست از افتادن آن دختر به دست کسی غیر از خودش، جلوگیری کند. امیل موریس به مقاصد صاحب‌کار سابقش پی برده بود. حتی شاید پیش از آنکه هیتلر موضع او را بفهمد، او حقیقت ماجرایش را درک کرده بود. می‌گوید: «او را دوست داشت. اما این یک دوست‌داشتن عجیب و غیرمجاز بود».
بعد از آن بود که عملیات سربریدن این قربانی شروع شد. هیتلر برای دختر خواهرش نقاشی می‌کرد و از او به‌عنوان یک مدل سود می‌برد. اما این نقاشی‌های کسی که می‌خواست وارد دانشگاه هنرهای زیبای وین شود، نه تاریخ داشتند و نه امضا، زیرا ممکن بود به شهرت او لطمه بزند. بنابراین آنها را در مکانی امن قرار داد؛ نزد مردی رازدار به نام فرانس شوارتز که مسئول صندوق حزب نازی بود، به امانت گذاشت.
گیلی برنامه‌های آینده خود را تغییر داد. زندگی را آسان گرفت تا آسوده‌خاطر باشد. تصمیم گرفت به موسیقی بپردازد. از سال 1929 بود که دروسی را در موسیقی دنبال و بسیار تلاش کرد خود را به‌روی صحنه تئاتر برساند. هیتلر کسی بود که علایق متعددی داشت. آدولف ووگن، رهبر ارکستر وهانس استراک را قانع کرد تا به‌صورت ابتدایی دروسی ویژه را به گیلی تعلیم دهند. او همین‌طور اوقاتش را بین رفت‌وآمد با دایی و لحظات تفریح در اوستاریا و آموزش موسیقی با نخبگان تئاتر مونیخ، سپری می‌کرد. هیتلر زندگی دختر خواهر سرگردانش را که در کنار او می‌زیست، این‌طور توصیف می‌کند: «می‌توانست بافتن موهایش یا موسیقی، هرکدام را که می‌خواست، انتخاب کند. او می‌توانست همه مجلات و رمان‌ها را بخواند به‌جز یکی، می‌توانست در یک زمان داستان‌های تصویری دنباله‌دار در 12 مجله و روزنامه مختلف را با هم بخواند».
سال 1929، هیتلر یک زندگی ثروتمندانه داشت. او نه‌تنها امکان بذل و بخشش به این و آن را داشت، بلکه به‌خاطر نوشتن کتابش به شهرتی دست یافته بود. حق تألیف همان کتاب می‌توانست یک زندگی بدون دغدغه را برای او فراهم کند.
گیلی که در ابتدا، اتاق کوچکی را در یک مسافرخانه مخصوص دختران جوان با پلاک 43 در خیابان کانیگونتراس اجاره کرده بود، حال با دایی‌اش در یک آپارتمان زندگی می‌کرد. آپارتمانی زیبا و بزرگ در اختیار او قرار گرفت که در میدان «برانس -ریجن» بود. از این دختر جوان استقبال و یکی از زیباترین اتاق‌ها به او اختصاص داده شد؛ اتاقی که در گوشه‌ای قرار داشت و در ابتدای قرن بیستم برای خود امتیازات خاص خودش را داشت. در رابطه با دکور، لوازمی روستایی را انتخاب کرد که به‌صورت خصوصی برایش از «سالزبورگ» آورده بودند. لوازم دخترانه و لباس‌ها و صندوقچه‌هایش را در آن گذاشت. پنجره‌ها با پرده‌های سبزرنگ زینت داده شده بود که با بقیه لوازم اتاق، هماهنگی خاصی داشت.
سپس بر دیوار یک تابلو نصب کرد: تابلویی آب‌رنگ که امضای سرباز آدولف هیتلر پای آن بود. در آن، منظره‌ای طبیعی از بلژیک نقاشی شده بود؛ اثری هنری از زمانی که در سنگرها به‌سر می‌برد و تحت تأثیر چنین منظره‌ای قرار گرفته بود. دختر جوانی که از وین آمده بود، در «برگهوف» احساس آزادی بیشتری می‌کرد. می‌توانست با تسلط کامل بر محل، نقش یک بانوی ورسای را برای هیتلر در آنجا بازی کند؛ خانه‌ای چوبی و کوچک، اما لذت‌بخش با سقفی به‌شکل مدور و اتاق‌های کوچک، اتاق ناهارخوری، اتاق نشیمن و سه اتاق‌خواب. لوازمی را که به خانه آورده بود، اندک خصلتی از یک بورژوازی کوچک و راحت را می‌داد. این احساس را یک قفس طلایی که در درونش کاکتوسی بود، تقویت می‌کرد. گرداگرد اشیای عتیقه نرده‌های آهنی با سرهای عقابی‌شکل کشید. دیوارهای این خانه دورافتاده را تپه‌هایی احاطه کرده بود، هیتلر توانست خواهرزاده‌اش را که به‌شدت به او عشق می‌ورزید، در آنجا اسکان دهد. کارکنان تحت فرمان آن دختر جوان بودند. او را به مونیخ یا حتی به وین اگر اراده می‌کرد، می‌بردند تا آخرین کالاهای مد روز را خریداری کند. خودش را از هیچ‌چیزی محروم نمی‌کرد. در آن زمان، هاینریش هافمان بر سر او فریاد زد که «این دختر از تمام مایملک من گران‌تر است».
هر دو از تمام لذت‌هایی که بود استفاده می‌کردند. روزها با پوشیدن شلوارک‌های پوستی در برگهوف به تفریح می‌پرداختند و شب به تئاتر می‌رفتند. باید برای رفتن به اپرا همراهش می‌رفت و به شنیدن آثار واگنر افتخار می‌کرد.
ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.